ESOTERICA.gr Forums !

ESOTERICA.gr Forums !
Κεντρική Σελίδα | Προφίλ | Εγγραφή | Ενεργά Θέματα | Μέλη | Αναζήτηση | FAQ
Όνομα Μέλους:
Password:
Επιλογή Γλώσσας
Φύλαξη Password
Ξεχάσατε τον Κωδικό;
 Όλα τα Forums
 Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
 ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
 Νέο Θέμα  Απάντηση στο Θέμα
 Εκτυπώσιμη Μορφή
Σελίδα: 
από 3
Συγγραφέας Προηγούμενο Θέμα Θέμα Επόμενο Θέμα  
Anounakis
Πλήρες Μέλος

Aruba
992 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 16:33:07  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Anounakis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Και όλα αυτά για ΕΝΑ ΜΗΛΟ!!!!!!!!!

Για ένα τόσο δα μηλαράκι , να τραβάμε όλα αυτά;;;;

Ε δεν θα το ξανακάνουμε.

Γιατί δεν μας συγχωρεί;;;;

Ε ΑΜΑΝ ΠΙΑ.

ΑΥΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙ.


ΖΗΤΩ Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ ΛΟΙΠΟΝ.


ουυυυ...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
THGI
ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ


2 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 17:13:22  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους THGI  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΗΘΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ...Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΓΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΞΑΝΑΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ. ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ...

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Εις τό, Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχους ς' καί ψάλλομεν Στιχηρά Ιδιόμελα.

Ήχος β' Γερμανού

Δεύτε αγαλλιασώμεθα τώ Κυρίω, τό παρόν μυστήριον εκδιηγούμενοι, τό μεσότοιχον τού φραγμού διαλέλυται, η φλογίνη ρομφαία τά νώτα δίδωσι, καί τά Χερουβίμ παραχωρεί τού ξύλου τής ζωής, καγώ τού παραδείσου τής τρυφής μεταλαμβάνω, ού προεξεβλήθην διά τής παρακοής, Η γάρ απαράλλακτος είκων τού Πατρός, ο χαρακτήρ τής αϊδιότητος αυτού, μορφήν δούλου λαμβάνει, εξ απειρογάμου Μητρός προελθών, ου τροπήν υπομείνας, ο γάρ ήν διέμεινε, Θεός ών αληθινός, καί ο ουκ ήν προσέλαβεν, άνθρωπος γενόμενος διά φιλανθρωπίαν, αυτώ βοήσωμεν, ο τεχθείς εκ Παρθένου Θεός, ελέησον ημάς. (Δίς)

Ανατολίου, ο αυτός

Τού Κυρίου Ιησού γεννηθέντος εκ τής αγίας Παρθένου, πεφώτισται τά σύμπαντα, Ποιμένων γάρ αγραυλούντων, καί Μάγων προσκυνούντων, Αγγέλων ανυμνούντων, Ηρώδης εταράττετο, ότι Θεός έν σαρκί εφάνη, Σωτήρ τών ψυχών ημών. (Δίς)

Ο αυτός

Η Βασιλεία σου, Χριστέ ο Θεός, βασιλεία πάντων τών αιώνων, καί η Δεσποτεία σου, εν πάση γενεά καί γενεά, ο σαρκωθείς εκ Πνεύματος Αγίου, καί εκ τής αειπαρθένου Μαρίας ενανθρωπήσας, φώς ημίν έλαμψας, Χριστέ ο Θεός, τή σή παρουσία, φώς εκ φωτός, τού Πατρός τό απαύγασμα, πάσαν κτίσιν εφαίδρυνας, Πάσα πνοή αινεί σε, τόν χαρακτήρα τής δόξης τού Πατρός, Ο ών καί προών, καί εκλάμψας εκ Παρθένου Θεός, ελέησον ημάς.

Ο αυτός

Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ότι ώφθης επί γής ως άνθρωπος δι' ημάς; έκαστον γάρ τών υπό σού γενομένων κτισμάτων, τήν ευχαριστίαν σοι προσάγει, οι Άγγελοι τόν ύμνον, οι ουρανοί τόν Αστέρα, οι Μάγοι τά δώρα, οι Ποιμένες τό θαύμα, η γή τό σπήλαιον, η έρημος τήν φάτνην, ημείς δέ Μητέρα Παρθένον, ο πρό αιώνων Θεός ελέησον ημάς.

Δόξα... Καί νύν...

Ήχος ο αυτός Κασίας

Αυγούστου μοναρχήσαντος επί τής γής, η πολυαρχία τών ανθρώπων επαύσατο, καί σού ενανθρωπήσαντος εκ τής Αγνής, η πολυθεϊα τών ειδώλων κατήργηται, Υπό μίαν βασιλείαν εγκόσμιον, αι πόλεις γεγένηνται, καί εις μίαν Δεσποτείαν θεότητος, τά Έθνη επίστευσαν, Απεγράφησαν οι λαοί, τώ δόγματι τού Καίσαρος, επεγράφημεν οι πιστοί, ονόματι θεότητος, σού τού ενανθρωπήσαντος Θεού ημών, Μέγα σου τό έλεος, δόξα σοι.

Απολυτίκιον Ήχος δ' εκ γ'

Η γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τώ κόσμω, τό φώς τό τής γνώσεως, εν αυτή γάρ οι τοίς άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σέ προσκυνείν, τόν Ήλιον τής δικαιοσύνης, καί σέ γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν, Κύριε δόξα σοι.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετά τήν α' Στιχολογίαν

Κάθισμα Ήχος δ'

Κατεπλάγη Ιωσήφ

Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός, ακολουθήσωμεν λοιπόν ένθα οδεύει ο αστήρ, μετά τών Μάγων Ανατολής τών Βασιλέων. Άγγελοι υμνούσιν, ακαταπαύστως εκεί. Ποιμένες αγραυλούσιν, ωδήν επάξιον, Δόξα εν υψίστοις λέγοντες, τώ σήμερον εν Σπηλαίω τεχθέντι, εκ τής Παρθένου, καί Θεοτόκου, εν Βηθλεέμ τής Ιουδαίας. (Δίς)

Μετά τήν β' Στιχολογίαν

Κάθισμα όμοιον

Τί θαυμάζεις Μαριάμ; τί εκθαμβείσαι τώ εν σοί; Ότι άχρονον Υιόν, χρόνω εγέννησα φησί, τού τικτομένου τήν σύλληψιν μή διδαχθείσα. Άνανδρος ειμί, καί πώς τέξω Υιόν, άσπορον γονήν τίς εώρακεν, όπου Θεός δε βούλεται, νικάται φύσεως τάξις, ώς γέγραπται. Χριστός ετέχθη, εκ τής Παρθένου, εν Βηθλεέμ τής Ιουδαίας. (Δίς)

Μετά δέ τόν Πολυέλεον, Κάθισμα, όμοιον, ο αχώρητος παντί, πώς εχωρήθη εν γαστρί; ο εν κόλποις τού Πατρός, πώς εν αγκάλαις τής Μητρός, πάντως ως οίδεν ως ηθέλησε καί ως, ηυδόκησεν, άσαρκος γάρ ών, εσαρκώθη εκών, καί γέγονεν ο Ών ο ουκ ήν δι' ημάς, καί μή εκστάς τής φύσεως, μετέσχε τού ημετέρου φυράματος. Διπλούς ετέχθη, Χριστός τόν άνω, κόσμον θέλων αναπληρώσαι. (Δίς)

Οι Αναβαθμοί, τό α' Αντίφωνον τού δ' Ήχου.

Οι Αναβαθμοί Αντίφωνον Α'

· Εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη, αλλ' αυτός αντιλαβού, καί σώσον Σωτήρ μου.

· Οι μισούντες Σιών, αισχύνθητε από τού Κυρίου, ως χόρτος γάρ, πυρί έσεσθε απεξηραμμένοι.

Δόξα... Καί νύν...

Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται, καί καθάρσει υψούται λαμπρύνεται, τή τριαδική Μονάδι ιεροκρυφίως.

Προκείμενον Ήχος δ'

Εκ γαστρός πρό Εωσφόρου εγέννησά σε, ώμοσε Κύριος, καί ού μεταμεληθήσεται.

Στίχ. Είπεν ο Κύριος τώ Κυρίω μου.

Τό Ευαγγέλιον κατά τού Ματτθαίου

(Κεφ. 2, 1-20)

· Τού Ιησού γεννηθέντος εν Βηθλεέμ τής Ιουδαίας, εν ημέραις Ηρώδου τού βασιλέως, Ιδού, μάγοι από ανατολών παρεγένοντο εις Ιεροσόλυμα,

· λέγοντες, Πού εστιν ο τεχθείς βασιλεύς τών Ιουδαίων, είδομεν γάρ αυτού τόν, αστέρα εν τή ανατολή, καί ήλθομεν προσκυνήσαι αυτώ.

· ακούσας δέ Hρώδης ο βασιλεύς εταράχθη, καί πάσα Ιεροσόλυμα μετ' αυτού.

· καί συναγαγών πάντας τούς αρχιερείς καί γραμματείς τού λαού, επυνθάνετο παρ' αυτών πού ο Χριστός γεννάται.

· οι δέ είπον αυτώ, Εν Βηθλεέμ τής Ιουδαίας, ούτω γάρ γέγραπται διά τού προφήτου,

· Καί σύ, Βηθλεέμ γή Ιούδα, ουδαμώς ελαχίστη εί εν τοίς ηγεμόσιν Ιούδα, εκ σού γάρ εξελεύσεται ηγούμενος, όστις ποιμανεί τόν λαόν μου τόν Ισραήλ.

· τότε Ηρώδης, λάθρα καλέσας τούς μάγους, ηκρίβωσε παρ' αυτών τόν χρόνον τού φαινομένου αστέρος.

· καί πέμψας αυτούς εις Βηθλεέμ είπε, Πορευθέντες ακριβώς εξετάσατε περί τού παιδίου, επάν δέ εύρητε, απαγγείλατέ μοι, όπως καγώ ελθών προσκυνήσω αυτώ.

· οι δέ ακούσαντες τού βασιλέως επορεύθησαν, καί ιδού, ο αστήρ, όν είδον εν τή ανατολή, προήγεν αυτούς, έως ελθών έστη επάνω ου ήν τό παιδίον.

· ιδόντες δέ τόν αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα.

· καί ελθόντες εις τήν οικίαν, είδον τό παιδίον μετά Μαρίας τής μητρός αυτού, καί πεσόντες προσεκύνησαν αυτώ, καί ανοίξαντες τούς θησαυρούς αυτών προσήνεγκαν αυτώ δώρα, χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν.

· καί χρηματισθέντες κατ' όναρ μή ανακάμψαι πρός Ηρώδην, δι' άλλης οδού ανεχώρησαν εις τήν χώραν αυτών.

· Αναχωρησάντων τών Μάγων, ιδού, άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ' όναρ τώ Ιωσήφ, λέγων, Εγερθείς παράλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αυτού, καί φεύγε εις Αίγυπτον, καί ίσθι εκεί έως άν είπω σοι, μέλλει γάρ Ηρώδης ζητείν τό παιδίον, τού απολέσαι αυτό.

· ο δέ εγερθείς παρέλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αυτού νυκτός καί ανεχώρησεν εις Αίγυπτον,

· καί ήν εκεί έως τής τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή τό ρηθέν υπό τού Κυρίου διά τού προφήτου, λέγοντος, εξ Αιγύπτου εκάλεσα τόν υιόν μου.

· τότε Ηρώδης, ιδών ότι ενεπαίχθη υπό τών μαγων, εθυμώθη λίαν, καί αποστείλας ανείλε πάντας τούς παίδας τούς εν Βηθλεέμ καί εν πάσι τοίς ορίοις αυτής, από διετούς καί κατωτέρω, κατά τόν χρόνον όν ηκρίβωσε παρά τών μάγων.

· τότε επληρώθη τό ρηθέν διά Ιερεμίου τού προφήτου, λέγοντος,

· Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος καί κλαυθμός καί οδυρμός πολύς, Ραχήλ κλαίουσα τά τέκνα αυτής, καί ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισί.

· τελευτήσαντος δέ τού Ηρώδου, ιδού άγγελος Κυρίου κατ' όναρ φαίνεται τώ Ιωσήφ εν Αιγύπτω,

· λέγων, Εγερθείς παράλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αυτού, καί πορεύου εις γήν Ισραήλ, τεθνήκασι γάρ οι ζητούντες τήν ψυχήν τού παιδίου.

· ο δέ εγερθείς παρέλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αυτού καί ήλθεν εις γήν Ισραήλ.

· ακούσας δέ ότι Αρχέλαος βασιλεύει επί τής Ιουδαίας αντί Ηρώδου τού πατρός αυτού, εφοβήθη εκεί απελθείν, χρηματισθείς δέ κατ' όναρ, ανεχώρησεν εις τά μέρη τής Γαλιλαίας,

· καί ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγομένην Ναζαρέθ, όπως πληρωθή τό ρηθέν διά τών προφητών ότι Ναζωραίος κληθήσεται.

Ο Ν' Δόξα... Ήχος β'

Τά σύμπαντα σήμερον, χαράς πληρούνται. Χριστός ετέχθη εκ τής Παρθένου.

Ωδή α' Ήχος α'

Ο Ειρμός

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε. Χριστός επί γής, υψώθητε, Άσατε τώ Κυρίω πάσα η γή, καί εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται».

Ωδή α' Ήχος ο αυτός

Ο Ειρμός

· «Έσωσε λαόν, θαυματουργών Δεσπότης, »

· Υγρόν θαλάσσης κύμα χερσώσας πάλαι. »

· Εκών δέ τεχθείς εκ Κόρης, τρίβον βατήν, »

· Πόλου τίθησιν ημίν, όν κατ ουσίαν, »

· Ισόν τε Πατρί, καί βροτοίς δοξάζομεν».

Ωδή γ' Ο Ειρμός

«Τώ πρό τών αιώνων, εκ π ατρός γεννηθέντι αρρεύστως Υιώ, καί επ' εσχάτων εκ Παρθένου, σαρκωθέντι ασπόρως, Χριστώ τώ Θεώ βοήσωμεν, ο ανυψώσας τό κέρας ημών, άγιος εί Κύριε».


Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Νεύσον πρός ύμνους οικετών Εύεργετα, »

· Εχθρού ταπεινών τήν επηρμένην οφρύν, »

· Φέρων τε Παντεπόπτα τής αμαρτίας, »

· Υπερθεν ακλόνητον, εστηριγμένους, »

· Μάκαρ, μελωδούς τή βάσει τής πίστεως. »


Η Υπακοή Ήχος πλ. δ'

Τήν απαρχήν τών Εθνών, ο ουρανός σοι προσεκόμισε, τώ κειμένω νηπίω εν φάτνη, δι αστέρος τούς Μάγους καλέσας, ούς καί κατέπληττεν, ου σκήπτρα καί θρόνοι, αλλ' εσχάτη πτωχεία, τί γάρ, τί δέ ταπεινότερον σπαργάνων, εν ευτελέστερον σπηλαίου, οίς διέλαμψεν ο τής θεότητός σου πλούτος. Κύριε δόξα σοι.

Ιστέον ότι ότε λέγομεν υπακοήν, Κάθισμα ου λέγομεν ως έντισι Τυπικοίς εύρομεν.

Κάθισμα Ήχος πλ. δ'

Τό προσταχθέν μυστικώς

Αγαλλιάσθω ουρανός, γή ευφραινέσθω. ότι ετέχθη επί γής, ο Αμνός τού Θεού, παρέχων τώ κόσμω τήν απολύτρωσιν. Ο Λόγος ο εν τοίς κόλποις ών τού Πατρός, προήλθεν εκ τής Παρθένου άνευ σποράς, όν οι Μάγοι εξίσταντο, ορώντες εν Βηθλεέμ, τικτόμενον ώς νήπιον όν δοξάζει τά σύμπαντα.

Δόξα... Καί νύν... τό αυτό

Ωδή δ' Ο Ειρμός

«Ράβδος εκ τής ρίζης Ιεσσαί, καί άνθος εξ αυτής Χριστέ, εκ τής Παρθένου ανεβλάστησας. εξ όρους ο αινετός κατασκίου δασέος ήλθες σαρκωθείς εξ απειράνδρου, ο άϋλος καί Θεός. Δόξα τή δυνάμει σου Κύριε».

Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Γένους βροτείου τήν ανάπλασιν πάλαι, »

· Αδων Προφήτης Αββακούμ, προμηνύει, »

· Ιδείν αφράστως αξιωθείς τόν τύπον. »

· Νέον βρέφος γάρ, εξ όρους τής Παρθένου, »

· Εξήλθε λαών, εις ανάπλασιν Λόγος. »

Ωδή ε' Ο Ειρμός

«Θεός ών ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, τής μεγάλης Βουλής σου τόν Άγγελον, ειρήνην παρεχόμενον απέστειλας ημίν, όθεν θεογνωσίας, πρός φώς οδηγηθέντες, εκ νυκτός ορθρίζοντες, δοξολογούμέν σε Φιλάνθρωπε».

Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Εκ νυκτός έργων, εσκοτισμένης πλάνης »

· Ιλασμόν ημίν Χριστέ τοίς εγρηγόρως, »

· Νύν σοι τελούσιν ύμνον, ως ευεργέτη, »

· Έλθοις πορίζων ευχερή τε τήν τρίβον, »

· Καθ' ήν ανατρέχοντες, εύροιμεν κλέος. »

Ωδή ς' Ο Ειρμός

«Σπλάγχνων Ιωνάν, έμβρυον απήμεσεν ενάλιος θήροιον εδέξατο, τή Παρθένω δέ, ενοικήσας ο Λόγος, καί σάρκα λαβών διελήλυθε φυλάξας αδιάφθορον, ής γάρ ουχ υπέστη ρεύσεως, τήν τεκούσαν κατέσχεν απήμαντον».

Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Ναίων Ιωνάς, εν μυχοίς θαλαττίοις, »

· Ελθείν εδείτο, καί ζάλην απαρκέσαι. »

· Νυγείς εγώ δέ, τώ τυραννούντος βέλει, »

· Χριστέ προσαυδώ, τόν κακών αναιρέτην, »

· θάττον μολείν σε τής εμής ραθυμίας. »

Κοντάκιον

Ήχος γ' Αυτόμελον

Ποίημα Ρωμανού τού Μελωδού

Η Παρθένος σήμερον, τόν υπερούσιον τίκτει, καί η γή τό Σπήλαιον, τώ απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δέ μετά αστέρος οδοιπορούσι. δι' ημάς γάρ εγεννήθη, Παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.

Ο Οίκος

Τήν Εδέμ Βηθλεέμ ήνοιξε, δεύτε ίδωμεν, τήν τρυφήν εν κρυφή εύρομεν, δεύτε λάβωμεν, τά τού Παραδείσου ένδον τού Σπηλαίου. Εκεί εφάνη ρίζα απότιστος, βλαστάνουσα άφεσιν, εκεί ευρέθη φρέαρ ανώρυκτον, ού πιείν Δαυϊδ πρίν επεθύμησεν, εκεί Παρθένος τεκούσα βρέφος, τήν δίψαν έπαυσεν ευθύς, τήν τού Αδάμ καί τού Δαυϊδ, διά τούτο πρός τούτο επειχθώμεν, ού ετέχθη, Παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.

Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν

Τή ΚΕ' τού αυτού μηνός, Η κατά σάρκα Γέννησις τού Κυρίου καί Θεού καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Στίχοι

· Θεός τό τεχθέν, η δέ Μήτηρ Παρθένος.

· Τί μείζον άλλο καινόν είδεν η κτίσις;

· Παρθενική Μαρίη Θεόν εικάδι γείνατο πέμπτη.

Τή αυτή ημέρα, Η προσκύνησις τών Μάγων.

Στίχοι

· Σέ προσκυνούσα τάξις εθνική, Λόγε,

· Τό πρός σέ δηλοί τών Εθνών μέλλον σέβας.

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τών θεασαμένων Ποιμένων τόν Κύριον.

Στίχοι

· Ποίμνην αφέντες τήν εαυτών Ποιμένες,

· Ιδείν καλόν σπεύδουσι Χριστόν Ποιμένα.

Αυτώ η δόξα εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.

Ωδη ζ' Ο Ειρμός

«Οι Παίδες ευσεβεία συντραφέντες, δυσσεβούς προστάγματος καταφρονήσαντες, πυρός απειλήν ουκ εκπτοήθησαν, αλλ' εν μέσω τής φλογός εστώτες έψαλλον, ο τών Πατέρων Θεός, ευλογητός εί».

Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Τώ παντάνακτος εξεφαύλισαν πόθω, »

· Άπλητα θυμαίνοντος ηγκιστρωμένοι, »

· Παίδες τυράννου δύσθεον γλωσσαλγίαν, »

· Οίς είκαθε πύρ άσπετον, τώ Δεσπότη, »

· Λέγουσιν, Εις αιώνας ευλογητός εί. »
Ωδή η' Ο Ειρμός

«Θαύματος υπερφυούς η δροσοβόλος, εξεικόνισε κάμινος τύπον, ού γάρ ούς εδέξατο φλέγει νέους, ως ουδέ πύρ τής θεότητος, Παρθένου ήν υπέδυ νηδύν, διό ανυμνούντες αναμέλψωμεν. Ευλογείτω η κτίσις πάσα τόν Κύριον, καί υπερυψούτω, εις πάντας τούς αιώνας».

Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Μήτραν αφλέκτως εικονίζουσι Κόρης, »

· Οι τής παλαιάς πυρπολούμενοι νέοι, »

· Υπερφυώς κύουσαν, εσφραγισμένην. »

· Άμφω δέ δρώσα, θαυματουργία μιά, »

· Λαούς πρός ύμνον εξανίστησι χάρις. »

Ωδή θ'

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ

Ψαλλόμενα εντή Ωδή ταύτη Ήχος α'

· Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν, καί ενδοξοτέραν τών άνω στρατευμάτων. (Δίς)

· Μεγάλυνον ψυχή μου, τόν εκ τής Παρθένου, Θεόν σαρκί τεχθέντα.

· Μεγάλυνον ψυχή μου, τόν εν τώ Σπηλαίω, τεχθέντα Βασιλέα.

· Μεγάλυνον ψυχή μου, τών υπό τών Μάγων, Θεόν προσκυνηθέντα.

· Μεγάλυνον ψυχή μου, τόν υπό Αστέρος, τοίς Μάγοις μηνυθέντα.

· Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν αγνήν Παρθένον, τήν γεννησαμένην, Χριστόν τόν Βασιλέα.

· Μάγοι καί Ποιμένες, ήλθον προσκυνήσαι, Χριστόν τόν γεννηθέντα, εν Βηθλεέμ τή πόλει.

Έτερα εις τόν Ιαμβικόν Κανόνα

· Σήμερον η Παρθένος, τίκτει τόν Δεσπότην, ένδον εν τώ Σπηλαίω.

· Σήμερον ο Δεσπότης, τίκτεται ως βρέφος, υπό Μητρός Παρθένου.

· Σήμερον οι Ποιμένες, βλέπουσι τόν Σωτήρα, σπαργάνοις ειλημένον, καί κείμενον εν Φάτνη.

· Σήμερον ο Δεσπότης, ράκει σπαργανούται, ο αναφής ως βρέφος.

· Σήμερον πάσα κτίσις, αγάλλεται καί χαίρει, ότι Χριστός ετέχθη, εκ τής Παρθένου Κόρης.

· Ουράνιαι Δυνάμεις τεχθέντα τόν Σωτήρα, Κύριον καί Δεσπότην, μηνύουσι τώ κόσμω.

Δόξα...

Μεγάλυνον ψυχή μου, τής τρισυποστάτου, καί αδιαιρέτου, θεότητος τό κράτος.

Καί νύν...

Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν λυτρωσαμένην, ημάς εκ τής κατάρας.

Ο Ειρμός

«Μυστήριον ξένον, ορώ καί παράδοξον! ουρανόν τό Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τήν Παρθένον. τήν φάτνην χωρίον, εν ώ ανεκλίθη ο αχώρητος, Χριστός ο Θεός, όν ανυμνούντες μεγαλύνομεν».

Ιαμβικός Ο Ειρμός

· «Στέργειν μέν ημάς, ως ακίνδυνον φόβω, »

· Ράον σιωπήν, τώ πόθω δέ Παρθένε, »

· Ύμνους υφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους, »

· Εργώδές εστιν, αλλά καί Μήτηρ σθένος, »

· Όση πέφυκεν η προαίρεσις δίδου. »

Εξαποστειλάριον Αυτόμελον

Επεσκέψατο ημάς, εξ ύψους ο Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών, καί οι εν σκότει καί σκιά, εύρομεν τήν αλήθειαν, καί γάρ εκ τής Παρθένου ετέχθη ο Κύριος. Εκ γ'.

Εις τούς Αίνους, ιστώμεν Στίχους δ' καί ψάλλομεν Στιχηρά. Ιδιόμελα.

Ήχος δ'

Ανδρέου Ιεροσολυμίτου

Ευφραίνεσθε Δίκαιοι, ουρανοί αγαλλιάσθε, σκιρτήσατε τά όρη, Χριστού γεννηθέντος, Παρθένος καθέζεται, τά Χερουβίμ μιμουμένη, βαστάζουσα εν κόλποις, Θεόν Λόγον σαρκωθέντα. Ποιμένες τόν τεχθέντα δοξάζουσι. Μάγοι τώ Δεσπότη δώρα προσφέρουσιν. Άγγελοι ανυμνούντες λέγουσιν, Ακατάληπτε Κύριε, δόξα σοι.

Ο αυτός

Ο Πατήρ ευδόκησεν, ο Λόγος σάρξ εγένετο, καί η Παρθένος έτεκε, Θεόν ενανθρωπήσαντα, Αστήρ μηνύει. Μάγοι προσκυνούσι. Ποιμένες θαυμάζουσι, καί η κτίσις αγάλλεται.

Ο αυτός

Θεοτόκε Παρθένε, η τεκούσα τόν Σωτήρα, ανέτρεψας τήν πρώτην κατάραν τής Εύας, ότι Μήτηρ γέγονας, τής ευδοκίας τού Πατρός, βαστάζουσα εν κόλποις, Θεόν Λόγον σαρκωθέντα, ου φέρει το μυστήριον έρευναν, πίστει μόνη τούτο πάντες δοξάζομεν, κράζοντες μετά σού καί λέγοντες. Ανερμήνευτε Κύριε, Δόξα σοι.

Ο αυτός

Δεύτε ανυμνήσωμεν, τήν Μητέρα τού Σωτήρος, τήν μετά τόκον πάλιν οφθείσαν Παρθένον. Χαίροις Πόλις έμψυχε, τού Βασιλέως καί Θεού, εν ή Χριστός οικήσας, σωτηρίαν ειργάσατο. Μετά τού Γαβριήλ ανυμνούμέν σε, μετά τών Ποιμένων δοξάζομεν κράζοντες, Θεοτόκε πρέσβευε, τώ εκ σού σαρκωθέντι, σωθήναι ημάς.

Δόξα... Ήχος πλ. β' Γερμανού

Ο τε καιρός, τής επί γής παρουσίας σου, πρώτη απογραφή τή οικουμένη εγένετο, τότε έμελλες τών ανθρώπων απογράφεσθαι τά ονόματα, τών πιστευόντων τώ τόκω σου, διά τούτο τό τοιούτον δόγμα, υπό Καίσαρος εξεφωνήθη, τής γάρ αιωνίου σου βασιλείας, τό άναρχον εκαινουργήθη. Διό σοι προσφέρομεν καί ημείς, υπέρ τήν χρηματικήν φορολογίαν, ορθοδόξου πλουτισμόν θεολογίας, τώ Θεώ καί Σωτήρι τών ψυχών ημων.

Καί νύν... Ήχος β' Ιωάννου Μοναχού

Σήμερον ο Χριστός, εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου. Σήμερον ο άναρχος άρχεται, καί ο Λόγος σαρκούται. Αι δυνάμεις τών ουρανών αγάλλονται, καί η γή σύν τοίς ανθρώποις ευφραίνεται, οι Μάγοι τά δώρα προσφέρουσιν, οι Ποιμένες τό θαύμα κηρύττουσιν, ημείς δέ ακαταπαύστως βοώμεν. Δόξα εν υψίστοις Θεώ, καί επί γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.


Απολυτίκιον Ήχος δ'

· Η γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τώ κόσμω, τό φώς τό τής γνώσεως, εν αυτή γάρ οι τοίς άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σέ προσκυνείν, τόν Ήλιον τής δικαιοσύνης, καί σέ γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν, Κύριε δόξα σοι.

Καί τό Κοντάκιον Ήχος γ'

Η Παρθένος σήμερον, τόν υπερούσιον τίκτει, καί η γή τό Σπήλαιον, τώ απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δέ μετά αστέρος οδοιπορούσι. δι' ημάς γάρ εγεννήθη, Παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.


ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

ryche
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
1765 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 17:22:45  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους ryche  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
και το σκοτος το ρασοφορεμενο καλα κρατει.........Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
Anounakis
Πλήρες Μέλος

Aruba
992 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 17:33:03  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Anounakis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Ε, Ε, Ε,
Ο, Ο, Ο,
ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΟΜΙΖΩ ΜΕ ΤΡΕΛΟ!!!!!!!!!!!


ουυυυ...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
Anounakis
Πλήρες Μέλος

Aruba
992 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 17:34:41  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Anounakis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Α , και να μην το ξεχάσω...

ΖΗΤΩ Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ


ουυυυ...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
VIKING
Πλήρες Μέλος

Germany
1034 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 18:14:06  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους VIKING  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:

ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ...



Οι προσφατες δηλωσεις του Αρχιεπεισκοπου Χριστοδουλου αυτο δειχνουν,ναι βεβαια!Χαρακτηρισε τους τουρκους βαρβαρους.Ωραιο χριστιανικο πνευμα βλεπεις THGI
στην Ορθοδοξη Εκκλησια.Αν φιλε μου ζουσε σημερα ο Χριστος,ο μεγαλος
αυτος επαναστατης και αναρχικος θα εκανε κριτικη στην Εκκλησια που
ουσιαστικα ασκει εξουσια και αυτο ισχυει οχι μονο για την Ορθοδοξη Εκκλησια.Αυτο δεν σημαινει οτι δεν υπαρχουν και σωστοι ιερεις οπως
για παραδειγμα ο Αναστασιος και διαφοροι αλλοι.

Ο αληθινος παραδεισος φιλε θα ερθει οταν
ο ανθρωπος ωριμασει πνευματικα.Οσο υπαρχει μισσαλοδοξια,φανατισμος,θρηκοληψια,διψα για την εξουσια και το κερδος
δεν θα υπαρξει κανενας παραδεισος.

Ο αληθινος σοσιαλισμος δεν βρισκεται
μεσα στους ναους και τα ιερατεια,δεν βρισκεται μεσα στα βιβλια αλλα
μεσα κρυμενος στην ψυχη μας και που αδυνατει ο ανθρωπος να δει.

Προς το παρον ζουμε στην κολαση της Γης οπου βλεπουμε την δυστυχια των ανθρωπων,τις κοινωνικες ανισοτητες,
τους πολεμους,τους ισχυρους της Γης να εκμεταλευονται τους λαους, τις αντιπαραθεσεις και συγκρουσεις μεταξυ διαφορων Ιερατειων
και διαφορων φανατικων θρησκοληπτων.

Επισης πρεπει ο καθενας μας οπως και εσυ φιλε να σεβεσαι την καθε θρησκεια.Αν μελετησεις τον Βουδισμο και Ινδουισμο και οχι επιφανειακα
θα δεις οτι δεν προκειται για ανοησιες.Ο φανατισμος και η θρησκοληψια δεν βοηθαει στο να κατανοησεις το αληθινο πνευμα του
Ινδουισμου.Εδω στο Φορουν σκοπος ειναι να ανταλασουμε αποψεις και
οχι να κανουμε προπαγανδα φιλε μου THGI.

Edited by - VIKING on 27/12/2003 18:21:07Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

THGI
ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ


2 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 18:51:08  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους THGI  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΕΝΩ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΧΙ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ...ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ΚΑΠΩΣ Η ΥΠΑΡΞΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΩΝ. ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΣΤΕ ΒΑΦΤΙΣΜΕΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ...ΕΠΡΕΠΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΜΒΑΘΥΝΕΤΕ ΣΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΡΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ...ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Ο ΝΕΟΣ Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ. ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΝΔΟΥΙΣΤΕΣ ΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΪΣΙΟ, ΩΣΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΩΣ Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ. ΕΞΩ ΑΠ΄ΑΥΤΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ...

ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 18:52:41  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
θα βαρεθει που θα παει...

Ινδουισμος RULEZ

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

THGI
ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ


2 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 19:30:09  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους THGI  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Θαύμα!

Μια μοναχή της ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης του Κρουσώνα Ηρακλείου που είχε μεταφερθεί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου και επρόκειτο να κάνει αιμοκάθαρση, έχασε τις αισθήσεις της και θεωρήθηκε νεκρή, καθώς τα ζωτικά της όργανα δεν λειτουργούσαν. Κι ενώ είχαν ξεκινήσει τα διαδικαστικά για την ταφή της, η μοναχή ανέκτησε ξαφνικά τις αισθήσεις της .
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Νέα Κρήτη› η νεφροπαθής μοναχή παρέλειψε να κάνει την απαραίτητη αιμοκάθαρση όταν έπρεπε, με αποτέλεσμα δυο μέρες αργότερα να νιώσει έντονη αδιαθεσία. Μεταφέρθηκε τότε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου δέχτηκε τις φροντίδες του ιατρικού προσωπικού. Το επόμενο πρωί όμως η κατάστασή της επιδεινώθηκε, ώσπου επήλθε το... μοιραίο -στην προκειμένη περίπτωση η επιστροφή της από το θάνατο στη ζωή.

ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

VIKING
Πλήρες Μέλος

Germany
1034 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 20:42:24  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους VIKING  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΕΝΩ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΧΙ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ...ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ΚΑΠΩΣ Η ΥΠΑΡΞΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΩΝ. ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΣΤΕ ΒΑΦΤΙΣΜΕΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ...ΕΠΡΕΠΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΜΒΑΘΥΝΕΤΕ ΣΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΡΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ...ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Ο ΝΕΟΣ Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ. ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΝΔΟΥΙΣΤΕΣ ΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΪΣΙΟ, ΩΣΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΩΣ Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ. ΕΞΩ ΑΠ΄ΑΥΤΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ...

ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...



Αγαπητε μου φιλε κανεις δεν τρεχει στην Ινδια οπως λες.Δευτερον εγω
δεν εχω βαπτιστει Ορθοδοξος Χριστιανος και ισως και πολλοι αλλοι και ουτε προκειται διοτι
ειμαι αδογματιστος και αθρησκος αλλα οχι αθεος.Σε οτι αφορα αυτα που λες ειναι φυσικα δικαιωμα σου να πιστευεις οτι η μοναδικη αληθεια βρισκεται
μονο στην Ορθοδοξη Εκκλησια οπως ο Μουσουλμανος πιστευει οτι η μονη
αληθεια βρισκεται στο Κορανι,οπως ο Ινδουιστης πιστευει οτι την αληθεια την λεει μονο η δικια τους θρησκεια.Εγω σου ξαναλεω οτι η
Ορθοδοξη Εκκλησια ασκει εξουσια και ουδεμια σχεση εχει με το
αληθινο Χριστιανικο πνευμα.

Αν μελετησεις εις βαθος τις ανατολικες
φιλοσοφιες,τον Ινδουισμο και τον Βουδισμο θα δεις οτι δεν υπαρχει σκοταδι και αθλιοτητα.Θα διακρινεις μια σοφια μεσα στα ιερα κειμενα
των Ινδων και Βουδιστων.


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Schwabe
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"


5715 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 22:11:23  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
THGI,

η παραπομπή δηλαδή στά copy-paste στις ιστοσελίδες του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΟΔΗΓΟΥ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ θα…..βοηθήσει στην ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ? Αυτοί για να πειστούνε φίλτατε θα πρέπει να......ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ ΓΙΑΧΒΕ! ΕΛΕΟΣ!!

Ας αφήσουμε όμως για λίγο τα δήθεν «ευαγγέλια» της χριστολογίας που αναμασάς (γιατί ότι σου δώσανε ανακυκλώνεις, αν το έχεις «πιάσει»..), διότι εδώ δεν μελετάμε πολύ πιο απλά πράγματα.

Πριν βιαστείτε λοιπόν να «ερμηνεύσετε» και να διακηρύξετε τα «ευαγγέλια» της Κωνσταντίνειας χριστολογίας που βασανίζει τα μυαλά σας, καλά θα κάνετε να ερμηνεύσετε ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝΕ ΓΡΑΦΤΕΙ καθώς και τις πολιτικές επιταγές εκείνων των καταστάσεων. Διότι ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ πάνε ΠΑΝΤΟΤΕ με τα νερά της (όποιας!) κρατούσας πολιτικής σκηνής….

Και, αν θυμάστε καλά, ο χριστιανισμός έγινε «Θρησκεία του κράτους» με ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΒΟΛΗ αλλά και ποτάμια αίματος από αλλόθρησκους και αντιρρησίες του δόγματος ΕΠΙ ΑΙΩΝΕΣ! Διότι εάν δεν…..παρουσιάζονταν ο Γιαχβέ με το «ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ» σε έναν ΠΑΓΑΝΙΣΤΗ ΣΦΑΓΕΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ (!) τότε η ιστορία θα είχε εξελιχθεί πολύ διαφορετικά….

Συνεννοούμαστε?

Νεότερα παραδείγματα, προς συμμόρφωση των....«ξεχασιάρηδων», υπάρχουνε επίσης ΑΡΚΕΤΑ. Μάλιστα, σχετικά πρόσφατα, κορυφαίο στέλεχος του δόγματος σας ερωτηθείς ως προς την στάση του που τήρησε κατά την διάρκεια της Χούντας απάντησε: «δεν είχα αντιληφθεί τι γινότανε διότι……μελετούσα»!

Νομίζω γνωρίζουμε λίγο πολύ για ποιόν χτυπάει η καμπάνα...

Διότι, τον 4ο αιώνα όπου και λαμβάνει χώρα το όργιο των ανωνύμων συντακτών που έγιναν γνωστοί με το καλλιτεχνικό όνομα «ευαγγελιστές», έπρεπε ΠΡΙΝ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ στην Ρωμαϊκή επικράτεια, να ικανοποιεί δύο αδιαμφισβήτητες ανάγκες: να κολακεύει την Ρώμη (και ιδιαίτερα τον ΜΕΓΑ ΕΥΕΡΓΕΤΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Μ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ) αλλά και να προσφέρει «στοιχεία» που να τεκμηριώνουνε τον αδηφάγο αντισημιτισμό.

Έτσι, χτίστηκε λιθαράκι λιθαράκι και το ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ. Παρουσίασαν τους Εβραίους να συνωμοτούνε για την εξόντωση του Ιησού, τους απέδωσαν πράξεις που μόνο μίσος θα μπορούσανε να προκαλέσουνε, και ΤΙ ρόλος απέμενε στο νέο σκηνικό πλέον για τους Ρωμαίους? Μα…….ΦΥΣΙΚΑ ο ρόλος του ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ εμπλεκόμενου (θυμηθείτε το «νίπτω τας χείρας μου» τους…..συντετριμμένου Πόντιου Πιλάτου καθώς και τις απέλπιδες «προσπάθειες σωτηρίας του…) ο οποίος ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΘΩΩΣΗ, άσχετα αν στην πραγματικότητα συνέβη ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ!

Και αυτό το καταλαβαίνει εύκολα κανείς, διότι οι τετράχρονες συνεχείς εξεγέρσεις της μεσσιανικής δραστηριότητας ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΟΤΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ. Αυτό βέβαια για να το δει κάποιος πρέπει πρώτα να βγάλει τα γυαλιά της εγκάθετης χριστολογίας.

Εάν ήθελαν οι Εβραίοι να σκοτώσουνε τον Ιησού, θα μπορούσανε να το κάνουνε ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ και μάλιστα από πολύ νωρίς. Άλλά συνέβη το αντίθετο: εκτελέστηκε σύμφωνα με τις ποινές που προέβλεπαν οι ρωμαϊκοί νόμοι, για πράξεις τις οποίες και πάλι οι ρωμαϊκοί νόμοι θεωρούσαν αξιόποινες.


ΠΩΣ θα μπορούσε να γίνει τάχα και διαφορετικά? ΠΩΣ ήτανε δυνατόν να ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ο ηλιολάτρης Ρωμαίος σφαγέας το δόγμα του «ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ» στα μυαλά των υπηκόων του και ταυτόχρονα να έχει η Ρώμη…..την ρετσινιά? ΠΩΣ θα μπορούσε να συμβαδίσει η βάρβαρη συμπεριφορά των Ρωμαίων κατακτητών ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιοι οι Ρωμαίοι ΑΝΑΚΗΡΥΞΑΝ ΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ?

ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΤΕΙ!!

Επομένως σκεφτείτε καλύτερα, και μετά πιάστε τα επεξεργασμένα στιχάκια που σας ταΐζουνε.


Και κάτι ακόμα: σύμφωνα με τα ρωμαϊκά αρχεία της εποχής εκείνης, όλοι οι πολιτικοί στασιαστές τιμωρούνταν με σταύρωση ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ!!!!
Σε αντίθεση με τους κοινούς εγκληματίες του ποινικού δικαίου που σταυρώνονταν ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ. Οι σχετικές ιστορικές αναφορές είναι σε αφθονία.

Λέτε λοιπόν (ο μύθος σας) ότι ο υποτιθέμενος Μεσσίας σας ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΤΑΣΙΑΣΤΗ (ήθελε να γίνει βασιλειάς και τα σχετικά). Εάν αυτό συνέβη κύριοι χριστολόγοι, τότε ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ, διότι.....εξαιρέσεις πρώτον δέν έκαμναν οι ρωμαίοι σε κανέναν δικτατορίσκο (βλέπεις υπήρξανε πολλοί του είδους..) και δεύτερον κάποια σχετική...ιδιαίτερη συμφωνία αντιστροφής της κεφαλής του ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΥΣ» ΣΑΣ.

Μήπως άραγε δέν κόλλαγε το σκηνικό με όλους να...κοιτάνε ανάποδα?

Αυτά παθαίνει φίλτατε όποιος προσπαθεί να αποδείξει ΤΑ ΑΝΑΠΟΔΕΙΚΤΑ!


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

YHVH
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
356 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 22:33:39  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Συγγνώμη που πηγαίνω σε πολύ παλιότερες απαντήσεις, αλλά δεν άντεξα να το αφήσω ασχολίαστο!
quote:
ΧΡΟΝΙΑΡΕΣ ΜΕΡΕΣ...ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΛΛΑΓΟΜΑΣΤΕ!!!
ΑΛΛΑ Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΗ, ΩΣΤΕ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ...

Αυτοί που πιστεύουν στον θεό των κατασκευασμένων θρησκειών (Χριστιανισμός , Μωαμεθανισμός κτλ) είναι ουσιαστικά οπαδοί του ΣΑΤΑΝΑ.
ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΕΞ ΙΔΙΩΝ ΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ...
Αφού πιστεύουν και υπερασπίζονται κάτι ψεύτικο και όχι κάτι αληθινό.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ...
Αφού πιστεύετε σε ψεύτες και απατεώνες δηλαδή είστε ουσιαστικά υποστηρικτές του κακού , είτε συνειδητά είτε άθελα σας στην γλώσσα σας λοιπόν είστε οπαδοί του ΔΙΑΒΟΛΟΥ.
ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΕΣΑΙ...

Ο θεός είναι μια υπέρτατη δύναμη , και καμία σχέση δεν έχει με το παραμυθάκι του Χριστιανικού και των άλλων ιερατείων.
Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ, ΑΚΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ...

Οι χριστιανοί θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω των άλλων διότι έχουν την ιδιαιτερότητα να πιστεύουν ότι είναι οι πρώτοι που λατρεύουν έναν και όχι πολλούς θεούς και αυτό το αντιλαμβάνονται ως ανωτερότητα.

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ...(αλλά δική μου!)

Γιατί λες ψέματα και με αναγκάζεις να σε λεω οπαδό του ΔΙΑΒΟΛΟΥ;
ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ. ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΨΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ...

Αφού οι προθέσεις σου είναι καλές και μάλλον είσαι και καλός άνθρωπος.
ΓΙΝΕ ΚΑΙ ΕΣΥ...

Γιατί λοιπόν λες ότι ο Χριστός ως γιος του Θεού είναι Τέλειος;
ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ, ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ;...
ΑΠΑΝΤΗΣΑ...


Και είπεν ο Κύριον ημών: "Μία εστί η Λουκά η πραγματική, και το όνομα αυτής Ελένη, και ουκ σωστή χριστιανή ούτη εστί, αλλα φανατισμενότατη"(Μην με σφάξετε, δεν με έμαθαν καλά αρχαία στο σχολείο!)
Αυτό που θέλω να πω είναι
1) Ας αφήσουμε τις γραφές να μιλήσουν στον καθένα μας ξεχωριστά
2) Κάτω τα χέρια από τις άλλες θρησκείες! Αυτού του είδους τον θρησκευτικό ρατσισμό δεν τον αντέχω! Δηλαδή αν γεννιόσουν μουσουλμάνος/α, ινδουιστής/στρια, θα έβρισκες το φώς του χριστιανισμού στα 30 σε αντίθεση με τη σατανική σου θρησκεία και θα βαφτιζόσουνα? Δε νομίζω!

...με το συμπάθει, ε? Πάλι ήπια πολύ καφέ!

Ευτυχισμένο το νέο έτος!


-ΥΗVH
Light in extension

Solve et Coagula
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
lencolas
Πλήρες Μέλος

Greece
1316 Μηνύματα
Απεστάλη: 27/12/2003, 23:48:21  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους lencolas  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΚΛΕΙΔΑΚΙ ΜΥΡΙΖΟΜΑΙ.....
ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΩΡ...?????

ΦΙΛΙΚΑ

Alma Libre....

Edited by - lencolas on 27/12/2003 23:52:26Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

THGI
ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ


2 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 02:04:05  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους THGI  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
1:1 εν αρχη ην ο λογος και ο λογος ην προς τον θεον και θεος ην ο λογος

1:2 ουτος ην εν αρχη προς τον θεον

1:3 παντα δι αυτου εγενετο και χωρις αυτου εγενετο ουδε εν ο γεγονεν

1:4 εν αυτω ζωη ην και η ζωη ην το φως των ανθρωπων

1:5 και το φως εν τη σκοτια φαινει και η σκοτια αυτο ου κατελαβεν

1:6 εγενετο ανθρωπος απεσταλμενος παρα θεου ονομα αυτω ιωαννης

1:7 ουτος ηλθεν εις μαρτυριαν ινα μαρτυρηση περι του φωτος ινα παντες πιστευσωσιν δι αυτου

1:8 ουκ ην εκεινος το φως αλλ ινα μαρτυρηση περι του φωτος

1:9 ην το φως το αληθινον ο φωτιζει παντα ανθρωπον ερχομενον εις τον κοσμον

1:10 εν τω κοσμω ην και ο κοσμος δι αυτου εγενετο και ο κοσμος αυτον ουκ εγνω

1:11 εις τα ιδια ηλθεν και οι ιδιοι αυτον ου παρελαβον

1:12 οσοι δε ελαβον αυτον εδωκεν αυτοις εξουσιαν τεκνα θεου γενεσθαι τοις πιστευουσιν εις το ονομα αυτου

1:13 οι ουκ εξ αιματων ουδε εκ θεληματος σαρκος ουδε εκ θεληματος ανδρος αλλ εκ θεου εγεννηθησαν

1:14 και ο λογος σαρξ εγενετο και εσκηνωσεν εν ημιν και εθεασαμεθα την δοξαν αυτου δοξαν ως μονογενους παρα πατρος πληρης χαριτος και αληθειας

1:15 ιωαννης μαρτυρει περι αυτου και κεκραγεν λεγων ουτος ην ον ειπον ο οπισω μου ερχομενος εμπροσθεν μου γεγονεν οτι πρωτος μου ην

1:16 οτι εκ του πληρωματος αυτου ημεις παντες ελαβομεν και χαριν αντι χαριτος

1:17 οτι ο νομος δια μωυσεως εδοθη η χαρις και η αληθεια δια ιησου χριστου εγενετο

1:18 θεον ουδεις εωρακεν πωποτε μονογενης θεος ο ων εις τον κολπον του πατρος εκεινος εξηγησατο

1:19 και αυτη εστιν η μαρτυρια του ιωαννου οτε απεστειλαν [προς αυτον] οι ιουδαιοι εξ ιεροσολυμων ιερεις και λευιτας ινα ερωτησωσιν αυτον συ τις ει

1:20 και ωμολογησεν και ουκ ηρνησατο και ωμολογησεν οτι εγω ουκ ειμι ο χριστος

1:21 και ηρωτησαν αυτον τι ουν συ ηλιας ει και λεγει ουκ ειμι ο προφητης ει συ και απεκριθη ου

1:22 ειπαν ουν αυτω τις ει ινα αποκρισιν δωμεν τοις πεμψασιν ημας τι λεγεις περι σεαυτου

1:23 εφη εγω φωνη βοωντος εν τη ερημω ευθυνατε την οδον κυριου καθως ειπεν ησαιας ο προφητης

1:24 και απεσταλμενοι ησαν εκ των φαρισαιων

1:25 και ηρωτησαν αυτον και ειπαν αυτω τι ουν βαπτιζεις ει συ ουκ ει ο χριστος ουδε ηλιας ουδε ο προφητης

1:26 απεκριθη αυτοις ο ιωαννης λεγων εγω βαπτιζω εν υδατι μεσος υμων εστηκεν ον υμεις ουκ οιδατε

1:27 ο οπισω μου ερχομενος ου ουκ ειμι [εγω] αξιος ινα λυσω αυτου τον ιμαντα του υποδηματος

1:28 ταυτα εν βηθανια εγενετο περαν του ιορδανου οπου ην ο ιωαννης βαπτιζων

1:29 τη επαυριον βλεπει τον ιησουν ερχομενον προς αυτον και λεγει ιδε ο αμνος του θεου ο αιρων την αμαρτιαν του κοσμου

1:30 ουτος εστιν υπερ ου εγω ειπον οπισω μου ερχεται ανηρ ος εμπροσθεν μου γεγονεν οτι πρωτος μου ην

1:31 καγω ουκ ηδειν αυτον αλλ ινα φανερωθη τω ισραηλ δια τουτο ηλθον εγω εν υδατι βαπτιζων

1:32 και εμαρτυρησεν ιωαννης λεγων οτι τεθεαμαι το πνευμα καταβαινον ως περιστεραν εξ ουρανου και εμεινεν επ αυτον

1:33 καγω ουκ ηδειν αυτον αλλ ο πεμψας με βαπτιζειν εν υδατι εκεινος μοι ειπεν εφ ον αν ιδης το πνευμα καταβαινον και μενον επ αυτον ουτος εστιν ο βαπτιζων εν πνευματι αγιω

1:34 καγω εωρακα και μεμαρτυρηκα οτι ουτος εστιν ο υιος του θεου

1:35 τη επαυριον παλιν ειστηκει ο ιωαννης και εκ των μαθητων αυτου δυο

1:36 και εμβλεψας τω ιησου περιπατουντι λεγει ιδε ο αμνος του θεου

1:37 και ηκουσαν οι δυο μαθηται αυτου λαλουντος και ηκολουθησαν τω ιησου

1:38 στραφεις δε ο ιησους και θεασαμενος αυτους ακολουθουντας λεγει αυτοις τι ζητειτε οι δε ειπαν αυτω ραββι ο λεγεται μεθερμηνευομενον διδασκαλε που μενεις

1:39 λεγει αυτοις ερχεσθε και οψεσθε ηλθαν ουν και ειδαν που μενει και παρ αυτω εμειναν την ημεραν εκεινην ωρα ην ως δεκατη

1:40 ην ανδρεας ο αδελφος σιμωνος πετρου εις εκ των δυο των ακουσαντων παρα ιωαννου και ακολουθησαντων αυτω

1:41 ευρισκει ουτος πρωτον τον αδελφον τον ιδιον σιμωνα και λεγει αυτω ευρηκαμεν τον μεσσιαν ο εστιν μεθερμηνευομενον χριστος

1:42 ηγαγεν αυτον προς τον ιησουν εμβλεψας αυτω ο ιησους ειπεν συ ει σιμων ο υιος ιωαννου συ κληθηση κηφας ο ερμηνευεται πετρος

1:43 τη επαυριον ηθελησεν εξελθειν εις την γαλιλαιαν και ευρισκει φιλιππον και λεγει αυτω ο ιησους ακολουθει μοι

1:44 ην δε ο φιλιππος απο βηθσαιδα εκ της πολεως ανδρεου και πετρου

1:45 ευρισκει φιλιππος τον ναθαναηλ και λεγει αυτω ον εγραψεν μωυσης εν τω νομω και οι προφηται ευρηκαμεν ιησουν υιον του ιωσηφ τον απο ναζαρετ

1:46 και ειπεν αυτω ναθαναηλ εκ ναζαρετ δυναται τι αγαθον ειναι λεγει αυτω [ο] φιλιππος ερχου και ιδε

1:47 ειδεν ο ιησους τον ναθαναηλ ερχομενον προς αυτον και λεγει περι αυτου ιδε αληθως ισραηλιτης εν ω δολος ουκ εστιν

1:48 λεγει αυτω ναθαναηλ ποθεν με γινωσκεις απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω προ του σε φιλιππον φωνησαι οντα υπο την συκην ειδον σε

1:49 απεκριθη αυτω ναθαναηλ ραββι συ ει ο υιος του θεου συ βασιλευς ει του ισραηλ

1:50 απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω οτι ειπον σοι οτι ειδον σε υποκατω της συκης πιστευεις μειζω τουτων οψη

1:51 και λεγει αυτω αμην αμην λεγω υμιν οψεσθε τον ουρανον ανεωγοτα και τους αγγελους του θεου αναβαινοντας και καταβαινοντας επι τον υιον του ανθρωπου


ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 02:49:27  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΕΛΕΝΑ ΠΕΤΡΟΒΝΑ ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ
ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ "ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΒΒΑΛΑΣ"
"ΤΟ ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ "

"...Όλες οι Κοσμογονίες χωρίς εξαίρεση βασίζονται, πλέκονται και συσχετίζονται εσωτερικά με τους Αριθμούς και τις γεωμετρικές μορφές. Ένας Μύστης θα πει ότι αυτές οι εικόνες και εξισώσεις δίνουν αριθμητικές αξίες, βασισμένες στις ολοκληρωματικές αξίες του Κύκλου ονομαζόμενου από τους Αλχημιστές "Απόκρυφη κατοικία της πάντα αόρατης Θεότητας"...Συσχετίζοντας τις ιδέες (λέξεις) με τους αριθμούς, μπορούμε να ενεργούμε με ιδέες με τον ίδιο τρόπο όπως με τους αριθμούς, καθιερώνοντας έτσι τα Μαθηματικά της Αλήθειας"
Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, Μυστική Διδασκαλία, 5ος τόμος, σελ. 85

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Για πολλούς αιώνες αυτή η θαυμάσια Γνώση της αποκαλούμενης "Ελληνικής Καββάλας" με το Λεξαριθμικό Κλειδί Ερμηνείας, υπήρξε ξεχασμένη, σαν ένας ακόμα μύθος μέσα στην ομίχλη του παρελθόντος, ή κρυμμένη από τα μάτια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως τόσες άλλες επιτεύξεις των αρχαίων Ελλήνων, ενώ παράλληλα καμάρωνε ότι ήταν ο άμεσος κληρονόμος του Από την κατάρρευση της Ρωμαϊκής δυτικής αυτοκρατορίας με την εισβολή των βαρβαρικών εθνών μέχρι την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση η αρχαία ελληνική κουλτούρα και μαζί οι επιστήμες, οι τέχνες και τα γράμματα που αποτελούσαν κύριο κατόρθωμα των πολιτισμών της Δύσης, είχαν σκεπαστεί από το πέπλο της λησμονιάς. Σιγά σιγά και με την άνθιση των κλασσικών σπουδών που αναβιώνονταν στις πιο προηγμένες χώρες της αναγεννησιακής εποχής, ξανααποκαλύφθηκε η σφαιρικότητα της Γης, το γεωμετρικό σύστημα, οι νόμοι της Οπτικής, της Ανατομίας, της Χημείας, της Βιολογίας, η προοπτική στη ζωγραφική, η δυναμική κίνηση στην γλυπτική και τόσα άλλα.
Σήμερα πλέον ξέρουμε ότι, για παράδειγμα, ο Παρθενώνας της Ακρόπολης αποτελεί ένα θαυμάσιο πέτρινο βιβλίο μαθηματικής οπτικής επιστήμης και γεωμετρίας. Ότι οι Ναοί και τα κέντρα λατρείας των Ελλήνων, αλλά και των αρχαίων ελληνικών πολιτισμών εν γένει, ήταν τοποθετημένα ακολουθώντας ένα ακριβώς προκαθορισμένο γεωδαιτικό σχέδιο, με συμβολικές αποστάσεις μεταξύ τους που περιείχαν την γνώση των υπερβατικών αριθμών π, φ και ε (των Νεπέρειων Λογαρίθμων) που σημάδευαν πάνω στη Γη τους δρόμους των αστερισμών, τα ενεργειακά κέντρα της Φύσης απ' όπου ανάβλυζαν, σαν από πηγή, αόρατες δυνάμεις (σήμερα γνωστές ως ηλεκτρομαγνητικές, τελουρικές και άλλες) και σχημάτιζαν μαγικά γεωμετρικά σχήματα με βαθύ συμβολικό χαρακτήρα.
Αυτή η ξεχασμένη "ολιστική" επιστήμη, ικανή να συνδυάζει όλες τις όψεις των διαφόρων επιστημονικών, καλλιτεχνικών και γραμματικών κλάδων, μέσα σε μια μόνο θεώρηση, συνολική και ενιαία, σ' ένα μόνο έργο τέχνης, για παράδειγμα έναν Ναό ή έναν πίνακα ζωγραφικής, καθώς και αυτήν με τον άνθρωπο και το περιβάλλον, με τρόπο υψηλά οικολογικό, είναι κάτι το οποίο ακόμα και σήμερα, την εποχή της επιστημονικής ανάπτυξης και της προηγμένης τεχνολογίας, μας καταπλήσσει και μας διδάσκει. Και ακόμα το γεγονός ότι είναι σχετικά πρόσφατα που ο πολιτισμός μας είναι σε θέση να εκτιμήσει, να αξιολογήσει και να αναλύσει, αποδεχόμενος εκείνα τα θαυμάσια μεγαλουργήματα, προσθέτει περισσότερη ακόμη γοητεία και μυστήριο.
Ερευνητές σε όλο τον κόσμο με ενωμένες συλλογικές προσπάθειες ή ατομικά, προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν και να ανασυντάξουν εκείνη την παλιά χαμένη Σοφία. Θα ήταν πολύ μακροσκελές να απαριθμήσουμε όλη την σχετική επιστημονική βιβλιογραφία σε δεκάδες γλώσσες, που έχει καταπιαστεί με τέτοιες μελέτες και δεν είναι εξάλλου το θέμα του παρόντος άρθρου.
Ήδη από την εποχή του ύστερου Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, με την αναβίωση του ενδιαφέροντος για τις κλασσικές μελέτες, οι φιλόσοφοι, λόγιοι και διανοούμενοι γενικά άρχισαν να υποψιάζονται το τεράστιο βάθος της Ελληνορωμαϊκής κουλτούρας. Δειλά δειλά μιλούσαν για γνώσεις που η σύγχρονή τους εποχή δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Έπρεπε να περάσουν αιώνες, μέχρι την εποχή μας τον 20ό αιώνα, για να γίνουν όλες αποδεκτές και κατανοητές, αφού κατέρρευσε σε μεγάλο βαθμό το σύστημα πίεσης της εκκλησιαστικής "Ιεράς Εξέτασης", βασισμένο στο φανατισμό και τον δογματισμό, αντί την ανεκτικότητα και την ελευθερία της σκέψης, στοιχεία που προωθούν κάθε επιστημονική έρευνα.
Ανάμεσα σ' εκείνους τους πρωτοπόρους, διακρίνονται ένας Κέπλερ, ένας Κοπέρνικος, ένας ντε λα Μιράνδολα, ένας Ντα Βίντσι, ένας Νεύτωνας αλλά κυρίως ένας Τζορντάνο Μπρούνο, μια μυστηριώδης προσωπικότητα του 16ου αιώνα που μόλις σήμερα αρχίζει να αποκαθίσταται στο ύψος που της αρμόζει. Κάηκε όμως ζωντανός στην πυρά της Ιεράς Εξέτασης, στη Ρώμη το έτος 1600, μάρτυρας της ελεύθερης σκέψης και της αρχαίας παραδοσιακής Σοφίας.
Κανένας όμως απ' αυτούς τους μεγάλους πρωτοπόρους της επιστήμης και της τέχνης, υποστηρικτές και αναβιωτές, ο καθένας στον τομέα του, των ξεχασμένων γνώσεων του αρχαίου κλασσικού κόσμου, δεν μπόρεσε να παρουσιάσει μια ολοκληρωτική, πανοραμική ιδέα των πολιτιστικών μυστικών των αρχαίων, όσο η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, η μεγάλη Ρωσίδα ερευνήτρια, γεννημένη το 1831. Το ερευνητικό της έργο, που σκάβει βαθιά στις παραδοσιακές ρίζες της ανθρωπότητας, κάνοντας συγκριτικές μελέτες όλων των πολιτισμών, των πανθέων, των παραδόσεων και των γνώσεων των αρχαίων, είναι ασύγκριτο.
Ακατανόητη για τους συγχρόνους της, καταδιωγμένη από τις εκκλησιαστικές και τις επιστημονικές κατεστημένες ιδέες, όπως οι πρωτοπόροι όλων των εποχών, μόλις σήμερα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε αυτήν, το πνευματικό της κατόρθωμα και το ερευνητικό κληροδότημά της.
Δεκαετίες αργότερα, ονόματα ξακουστά σε όλο τον επιστημονικό κόσμο όπως ο Μιρσέα Ελιάντ, ο Φρέιζερ, ο Τζόζεφ Κάμπελ, ο Φ. Κάπρα και άλλοι σε διάφορους τομείς των επιστημών και των γραμμάτων, επιβεβαιώνουν με τις έρευνές τους πολλά απ' όλα εκείνα που η Ε.Π.Μπ. είχε φανερώσει σχεδόν έναν αιώνα πριν και σιγά σιγά αλλά σταθερά αποκαθίσταται πλέον η μνήμη και το όλο έργο της.
Ανάμεσα στις παλιές γνώσεις που ξέθαψε από την σκόνη της λήθης, των οποίων η ανάμνηση φαίνεται είχε διατηρηθεί ως την εποχή της σε κάποιους μάγους της Ανατολής όπου μυήθηκε, προβάλλει αυτή που αφορά στην ύπαρξη μιας "Καββαλιστικής" επιστήμης στην αρχαία γλώσσα των Ελλήνων.
Παρόλο που ήδη από την μεσαιωνική εποχή οι λόγιοι γνώριζαν ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου αντιστοιχούσαν με αριθμούς -δηλ. η παράσταση των αριθμών γινόταν με βάση τα γράμματα- η Μπλαβάτσκυ είναι η πρώτη που αναφέρει την ύπαρξη ενός μυστικού κώδικα αλληλουχίας και μετατροπής των λέξεων σε αριθμούς γνωσιολογικής σημασίας και αντίστροφα, όπως ήταν γνωστό ότι υπήρξε στην Εβραϊκή παράδοση με την Καββαλιστική επιστήμη και πιο συγκεκριμένα με τον τομέα της λεγόμενης "Γεματρίας". Κατά την Ε.Π.Μπ. αυτή ήταν μια επιστήμη διαδεδομένη σε όλες τις αρχαίες γλώσσες σαν κατάλοιπο μιας ακόμη αρχαιότερης γλώσσας, παγκόσμιας εμβέλειας. Με την πάροδο των χιλιετιών και την διακλάδωση των γλωσσικών κορμών, αυτή η επιστήμη, που επέτρεπε να "διαβαστεί" ένα κείμενο ή ψηφίο με πολλά νοήματα ή κλειδιά ερμηνείας, καθώς και να διαφυλαχτούν από τους βέβηλους κάποιες μυστικές πληροφορίες, πέρασε σε διάφορους λαούς και αργότερα ξεχάστηκε καθώς οι γλώσσες επεξεργαζόντουσαν και έχαναν το ιερό και συμβολικό τους περιεχόμενο. Στην Εβραϊκή Καββάλα αυτή η γνώση κωδικοποίησης διατηρήθηκε... αλλού ξεχάστηκε, ώσπου ο μεταγενέστερος κόσμος αγνόησε την ύπαρξή της. Η Ε. Π. Μπ. επέμενε όμως ότι πάντα υπήρχε και υπάρχει ακόμη.
Πολλοί λόγιοι κλασσικών γλωσσών δεν την πίστεψαν τότε. Σήμερα όμως είναι πλέον αποδεκτό, τουλάχιστον όσον αφορά την ελληνική γλώσσα, όπως θα δούμε στη συνέχεια αυτής της μελέτης. Αν κάτι παρόμοιο γινόταν στην σανσκριτική, περσική, κέλτικη και άλλες γλώσσες -γιατί στα λατινικά είναι επίσης αποδεκτό πια- πιθανόν να είχαμε μεγάλες εκπλήξεις προς αυτή την κατεύθυνση.
Πριν μερικές δεκαετίες και κυρίως στη δεκαετία του '70, διάφοροι ερευνητές στους οποίους διακρίνεται ο Δρ. Θεόφιλος Μανιάς, άρχισαν να μελετούν τις αντιστοιχίες των λέξεων και των αριθμών στην αρχαία Ελληνική γλώσσα, αποκαλύπτοντας ένα ολόκληρο σύστημα κωδικοποίησης που ήταν μυστικό και κανείς δεν το υποψιαζόταν ως τότε, αν εξαιρέσουμε τις αναφορές που είχε κάνει η κυρία Μπλαβάτσκυ έναν αιώνα πριν. Το σύστημα αυτό ονομάστηκε "λεξαριθμητικό" από τις ονομασίες "λέξη" και "αριθμός" που έχουν μια σχέση αλληλουχίας. Έτσι θα ονομάσουμε "λεξαριθμητικό κλειδί" εκείνο που επιτρέπει την ερμηνεία των αρχαίων κειμένων σύμφωνα με αυτό το σύστημα.


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 02:50:41  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΛΕΞΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

..Πιο κοπιαστική ακόμα δουλειά απαιτεί ο Συμβολισμός του Πυθαγόρα, η άφθονη ποικιλία του οποίου θα απαιτούσε χρόνια μελέτης για να καταλάβει κανείς μονάχα το Γενικό Κλειδί των ABSTRUSAS διδασκαλιών του. Οι κύριες εικόνες του πυθαγορικού συμβολισμού είναι: το Τετράγωνο (Τετρακτύς), το Ισόπλευρο Τρίγωνο, το Σημείο στον Κύκλο, ο Κύβος, το τριπλό Τρίγωνο και τέλος η τεσσαρακοστή έβδομη πρόποση του Ευκλείδη, που εφεύρε ο ίδιος ο Πυθαγόρας, ο οποίος, εκτός από αυτήν την εξαίρεση και ενάντια σ' αυτά που κοινώς πιστεύεται, δεν υπήρξε εφευρέτης των υπόλοιπων συμβόλων."
Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, Μυστική Διδασκαλία, τόμος 5ος, σελ. 119

~Το λεξαριθμητικό σύστημα ερμηνείας των αρχαίων κωδικοποιημένων κειμένων βασίζεται όπως είπαμε πριν, στην αντιστοιχία και ταύτιση των αριθμών με τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου. Έτσι η κάθε λέξη περιέχει ή "σημαίνει" έναν αριθμό και το αντίθετο, οδηγώντας μας σε πληροφορίες και γνωσιολογικές σχέσεις που δεν ήταν εμφανείς στην απλή, "κατά γράμμα" ανάγνωση.
~Το σύστημα αυτό έχει λοιπόν εξαιρετική σημασία στην Ερμηνευτική επιστήμη. Αν όχι μόνο του, τουλάχιστον σε συνδυασμό με άλλα, όπως το φιλοσοφικό, μυθικό-συμβολικό, γεωγραφικό, αστρολογικό κ.λ.π. Εξάλλου κανένα σύστημα μόνο του δεν μπορεί να θεμελιώσει ένα πραγματικά αποτελεσματικό Ερμηνευτικό έργο.
~Οι αντιστοιχίες γραμμάτων - αριθμών στην ελληνική γλώσσα, που διατηρούνται και σήμερα, κυρίως για τα επίσημα έγγραφα, παρόλο που, αιώνες τώρα χρησιμοποιείται κοινώς η αραβική γραφή αριθμών, έχουν ως εξής:
α - 1 β - 2 γ - 3 δ - 4 ε - 5 στ- 6 ζ - 7 η - 8 θ - 9 ι - 10 ια'- 11 κ - 20 λ - 30 μ - 40 ν - 50 ξ - 60 ο - 70 π - 80 ρ - 100
ρα'- 101 ρι'- 110 σ - 200 τ - 300 υ - 400 φ - 500 χ - 600 ψ - 700 ω - 800 'α- 1000 'β- 2000 'γ- 3000
Σημειωτέον ότι κάποια αρχαία γράμματα που αντιστοιχούσαν με τους αριθμούς 90 και 900 (*) έπαψαν να χρησιμοποιούνται από την αρχαία εποχή, την ομηρική και ύστερα. Στο έργο του "Τα θεολογούμενα της Αριθμητικής", ο μεγάλος Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ιάμβλιχος, ανέφερε μερικά παραδείγματα της αρχαίας λεξαριθμικής παράδοσης όπως, ότι αν αθροιστούν τα γράμματα της λέξης "Μονάς", υπολογισμένα σε αριθμούς, θα έχουμε 361, που είναι ο αριθμός των μοιρών του ζωδιακού κύκλου. Πράγματι, Μ=40 + Ο=70 + Ν=50 + Α=1 + Σ=200 }=361. Επίσης λέει ότι ο λεξάριθμος της λέξης "κόσμος" είναι 600, στο κεφάλαιό του "περί εξάδας", 37-20. Στο "περί δεκάδας" 64-15, 20, μας λέει ότι η δεκάδα γεννά τον αριθμό 55, που περιέχει θαυμαστά κάλλη και ότι ο λεξάριθμος της λέξης "Εν" είναι55. Όντως, το άθροισμα των πρώτων δέκα αριθμών είναι 55, αποδεικνύοντας ότι η δεκάδα είναι Ένα.
Ο ίδιος ο Ιάμβλιχος αναφέρει ότι η χρήση των μαθηματικών λέξεων ή λεξαρίθμων ήταν πολύ διαδεδομένη στους Πυθαγόριους για συμβολικούς σκοπούς. Οι Πυθαγόριοι όμως ήταν απλά οι συνεχιστές μιας ακόμη αρχαιότερης παράδοσης. Ποιοι ήταν όμως εκείνοι οι αρχαίοι σοφοί που είχαν θεμελιώσει μια τόσο ακριβή δομή στη γλώσσα και στην αριθμολογία; Δεν το ξέρουμε αλλά το βέβαιο είναι ότι αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα και ευφυέστερα κατορθώματα του ανθρώπινου πνεύματος, που σήμερα, με μεγάλη δυσκολία, θα καταφέρναμε να μιμηθούμε ακόμη και με την χρήση των πιο σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Από τον Όμηρο, με τα πρώτα γνωστά γραπτά ελληνικά λογοτεχνικά κείμενα, ως τον τελευταίο νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πρόκλο (του 4ου μ.Χ. αι.) περνώντας από τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα, όλοι χρησιμοποίησαν αυτή την συμβολική κρυπτογραφημένη γλώσσα των λεξαρίθμων, όπως θα δείξουμε παρακάτω. Όμως μέχρι πρόσφατα αυτό ήταν άγνωστο και οι νύξεις που γι' αυτό το σημαντικότατο ζήτημα, έκανε η Ε.Π.Μπ. έμειναν ως "φωνή βοώντος εν τη ερήμω". Καιρός είναι να επανεκτιμηθούν σοβαρά και αξιολογημένα.
Στον δεύτερο τόμο του μνημειώδους έργου της "Μυστική Διδασκαλία"(1), που ασχολείται με την σύνθεση της αρχαίας φιλοσοφίας, θρησκείας και επιστήμης μέσω συγκριτικών μελετών, συμφωνεί με τα λόγια του Μυστικιστή και Καββαλιστή κ. Ράλστον Σκίννερ όταν λέει: "ο συγγραφέας είναι εντελώς βέβαιος ότι υπήρξε μια αρχαία γλώσσα η οποία χάθηκε για την μοντέρνα εποχή μέχρι την παρούσα εποχή, αλλά της οποίας υπάρχουν άφθονα κατάλοιπα... Η ιδιαιτερότητα αυτής της γλώσσας ήταν ότι μπορούσε να συμπεριληφθεί μέσα σε άλλη, με τρόπο απόκρυφο και ότι δεν μπορούσε να την αντιληφθεί κανείς παρά μόνο με την βοήθεια κάποιων ειδικών οδηγιών. Γράμματα και συλλαβικά σήματα είχαν ταυτόχρονα τις δυνάμεις ή σημασίες των αριθμών, των γεωμετρικών μορφών, των εικονογραφημάτων ή των ιδεογραμμάτων και συμβόλων... και ταυτόχρονα μπορούσαν να εκτεθούν ξεχωριστά, ανεξάρτητα και με ποικίλους τρόπους, μέσω ζωγραφιών, πέτρινων έργων ή κατασκευών στη γη". (Πρώτο τμήμα: "Ο συμβολισμός και τα ιδεογράμματα", σελ. 10).

Στο τρίτο τμήμα του ίδιου τόμου με τίτλο "Η πρωταρχική ουσία και η Θεία Σκέψη" διαβάζουμε:
"Αν διαβαστεί με τη βοήθεια της Καββάλας -εδώ πρέπει να εννοήσουμε τον όρο γενικά και όχι με την αυστηρή έννοια της Εβραϊκής Καββάλας- βρίσκει κανείς έναν ναό απαράμιλλο από απόκρυφες αλήθειες, ένα πηγάδι βαθιά κρυμμένης ομορφιάς, κάτω από μορφές, των οποίων η "ορατή" δομή, παρόλη την φαινομενική της συμμετρία, δεν μπορεί να αντέξει την κριτική της κρύας λογικής ούτε να αποκαλύψει την ηλικία της γιατί ανήκει σε όλες τις εποχές. Υπάρχει περισσότερη σοφία στις Πουράνας και στη Βίβλο -θα προσθέσουμε ότι και στους Ελληνικούς μύθους καθώς και σε άλλους- κρυμμένη κάτω από τα εξωτερικά τους παραμύθια από ότι σε όλη την εξωτερική επιστήμη και τις πράξεις της λογοτεχνίας του κόσμου" (σελ. 50).
Από τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί τα τελευταία χρόνια , μπορούμε να σκιαγραφήσουμε κάποιες γενικές αρχές που διαποτίζουν όλο το λεξαριθμικό Σύστημα των αρχαίων και πιο συγκεκριμένα των Ελλήνων.
1η αρχή: Τα ονόματα των ιερών και κέντρων λατρείας ή πόλεων περιέχουν στον λεξάριθμό τους τις αποστάσεις, σε ελληνικά στάδια (το μετρικό σύστημα της εποχής), με βάση κάποια σημεία αναφοράς. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Το Ιερό της Δήλου απέχει 1020 στάδια από το Ασκληπιείο της Κω και η λέξη Κως έχει αριθμητική αξία 1020 (Κ=20 + Ω=800 + Σ=200). Η πόλη Σμύρνη, το στόλισμα της Ιωνίας, απέχει από το Μαντείο των Δελφών 2198 στάδια . Προσθέτοντας τις αριθμητικές αξίες των λέξεων Σμύρνη + Μαντείον + Εν(2) + Δελφοί έχουμε την απόσταση των 2198 σταδίων.
Η Σμύρνη επίσης απέχει από την πόλη του ήρωα Θησέα 1620 στάδια, που είναι και χίλιες φορές ο χρυσός αριθμός Φ. Και πράγματι ο λεξάριθμος της φράσης "Η πόλις Θησέως" μας δίνει τον αριθμό 1620. Τι θαυμάσια αρμονία κρύβεται σ' αυτές τις σχέσεις!
Το όρος Ίδη της Κρήτης, αρχαιότατο λατρευτικό κέντρο του Δία, απέχει εξίσου από την Κάσο και τα Κύθηρα 1051 στάδια, αριθμός που βγαίνει όμως και από το λεξαριθμικό άθροισμα των λέξεων Ίδη + Κάσος + Κύθηρα. Από την Κνωσό, πρωτεύουσα της αρχαίας Μινωικής Κρήτης ως την Αθήνα και από αυτή ως την πρωτεύουσα της αρχαίας Μακεδονίας την Πέλλα υπάχουν ίσες αποστάσεις, δηλ. 1765 στάδια. Και το άθροισμα των λέξεων Αθήνα + Πέλλα + Κνωσσός είναι ακριβώς αυτός ο αριθμός.
Θέλουμε κι άλλο παράδειγμα; Από την πρωτεύουσα της Κύπρου, την Λευκωσία ως την Κνωσό και το Βυζάντιον υπάρχει απόσταση 3896 σταδίων, αριθμός που βγαίνει από το λεξαριθμικό άθροισμα των τριών αυτών λέξεων. Αυτό σημαίνει: 1ο) ότι η αρχαία Κύπρος συμπεριλαμβανόταν στους ιερούς υπολογισμούς του Ελληνικού Συστήματος και 2ο) ότι αυτή η γνώση είχε διατηρηθεί ακόμη μέχρι την εποχή της ίδρυσης του Βυζαντίου. Αυτή η πρώτη αρχή σχετίζεται με την Ιερή Γεωγραφία της αρχαίας Ελλάδας.
2η αρχή: Τα ονόματα δείχνουν αστρονομικές διάρκειες, κύκλους ή άλλες ιδιότητες χρονικού και ουράνιου χαρακτήρα. Για παράδειγμα ο λεξάριθμος του θεού Ερμή (Ε=5 + Ρ=100 + Μ=40 + Η=8 + Σ=353) μας δίνει την διάρκεια του σεληνιακού έτους, με το οποίο, σ' ένα συμβολικό κλειδί ερμηνείας, ήταν συνδεδεμένος ο θεός αυτός τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αίγυπτο σαν Θωτ.
Η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, στον δεύτερο τόμο του αναφερόμενου έργου, στο 9ο τμήμα "Η Σελήνη, Deus Lunus, Φοίβη", αναφέρει στην σελ. 125: "Ο Όσιρις ήταν, με εμφανή τρόπο, ο Ήλιος και ο ποταμός Νείλος (ήταν) το τροπικό έτος των 365 ημερών, που ο αριθμός του είναι η τιμή της λέξης Νείλος και ο ταύρος, καθώς επίσης ήταν και η αρχή της Φωτιάς και της δύναμης που παράγει τη ζωή. Ενώ η Ίσις ήταν η Σελήνη, η κοίτη του ποταμού Νείλου ή Μητέρα Γη...".
Τι εννοεί με την τιμή της λέξης Νείλος; Αν εξετάσουμε το λεξάριθμο της λέξης θα βρούμε την απάντηση γιατί: Ν=50 + Ε=5 + Ι=10 + Λ=30 + Ο=70 + Σ=200 }=365, που είναι η διάρκεια του ηλιακού έτους. Αλλά γιατί ο Νείλος; Εδώ μας απαντάει η Θεολογική Συμβολολογία, κατά την οποία στην αρχαία Αίγυπτο ο ποταμός αυτός, όπως ήδη αναφέρει η Μπλαβάτσκυ, ήταν ο ρυθμιστής και ο δότης της ζωής, ο γενεσιουργός που με τις τακτικές πλημμύρες του συνδεόταν με την πορεία του Ήλιου στον ουρανό και συνεπώς με τον θεό Όσιρη.
Επίσης ο λεξάριθμος του Νείλου αποτελεί μια σχέση διαμέτρου-περιφέρειας με τον λεξάριθμο του Ωκεανού, ώστε: Νείλος π 114 = Ωκεανός, γιατί συμβολικά ο Ωκεανός αποτελεί την περιφέρεια του Ηλιακού μας συστήματος, το οριακό "δακτυλίδι που δεν περνιέται" των ανατολικών εσωτερικών παραδόσεων, ο Θεός που περιβάλλει τα πάντα μέσα στο Κοσμικό Αυγό, που πλέει μέσα του.
Αν προχωρήσουμε λίγο την λεξαριθμική εμβάθυνση σ' αυτό το σημείο, που μας δίνει αφορμή το απόσπασμα της Μυστικής Διδασκαλίας, θα βρούμε ότι ο λεξάριθμος της λέξης Πυρ (580), που όπως αναφέρθηκε στο απόσπασμα προηγουμένως, ταυτίζεται συμβολικά με τον θεό Όσιρη, συν της θεάς Ίσιδας (Ισις - 420) ισούται με τον λεξάριθμο της λέξης Ήλιος (318) * π * 1000.
Εξάλλου έχουμε: Όσιρις (590) + Πυρ (580) = Ώρος (1170). Από την σύγκριση αυτών των δύο σχημάτων βγαίνει το συμπέρασμα ότι τόσο ο Ήλιος όσο και ο Νείλος λειτουργούν ως διάμετροι στους αντίστοιχους κύκλους τους και γι' αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για μια συμβολική και μαγική ταύτιση ανάμεσά τους, ώστε ο ποταμός να εκφράζει την διάρκεια του ηλιακού έτους. Υπάρχουν όμως ακόμα βαθύτερες σχέσεις και θεολογικές ερμηνείες, που ξεπερνούν τις δυνατότητες αυτού του κάπως εκλαϊκευτικού άρθρου.

Στο 2ο τμήμα του ίδιου τόμου, "Η γλώσσα του μυστηρίου και τα κλειδιά της" η Ε.Π. Μπ. λέει: "Αλλά ο αριθμός 318 αντιπροσωπεύει στους Γνωστικούς την αξία της λέξης Χριστός, όπως και τον περίφημο αριθμό απελεύθερων ή περιτμηθέντων δούλων του Αβραάμ. αν υποθέσουμε ότι ο αριθμός 318 είναι αφηρημένος και παγκόσμιος και εκφράζει την τιμή της περιφέρειας, που η διάμετρός της είναι η μονάδα, αποβαίνει πρόδηλος η χρησιμοποίησή του στη σύνθεση ενός πολιτικού ημερολογίου.
Όμοια σημεία, εσωτερικοί αριθμοί και σύμβολα βρίσκονται στην Αίγυπτο, στο Περού, στο Μεξικό, στο Νησί του Πάσχα, στην Ινδία, στην Χαλδαία και στην Κεντρική Ασία..." (σελ. 32).
Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ταυτιζόταν ο Χριστός με τον Ήλιο, ο λεξάριθμος του οποίου είναι ο 318 και να δικαιολογήσουμε την αναφορά στο ημερολόγιο των 318 ημερών, που λίγο παραπάνω από αυτή την παράγραφο, παραθέτοντας τα λόγια του Βαρώνου Χούμπολντ που μιλάει για τις πυραμιδικές κατασκευές των Αζτέκα, γράφει: "Η μορφή αυτής της πυραμίδας που έχει 7 ορόφους... τρεις σκάλες οδηγούν στην κορυφή, τα σκαλοπάτια των οποίων είναι στολισμένα με ιερογλυφικά αγάλματα και μικρές κοιλότητες, που παρουσιάζονται με μεγάλη συμμετρία. Ο αριθμός αυτών των κοιλωμάτων φαίνεται κάνει αναφορά στα 318 απλά και σύνθετα σήματα των ημερών του αστικού ημερολογίου τους (των Αζτέκα)".
Να όμως που βρίσκουμε τον ελληνικό λεξάριθμο του Ηλιου στην αστρονομία των Αζτέκα του αρχαίου Μεξικού!
Ένα άλλο παράδειγμα της αστρονομικής γνώσης στους λεξαρίθμους: η λέξη Γη (11) επί τη λέξη Ζενίθ (81) μας δίνει το 891 που είναι ο λεξάριθμος του Ουρανού. Παραστατικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκφράζεται με το εμβαδόν (Ουρανός) ενός ορθογώνιου με κάθετη πλευρά το Ζενίθ και οριζόντια τη Γη
Και ο Ουρανός είναι "οι Αστέρες" γιατί έχουν την ίδια ακριβώς λεξαριθμική αξία. Δηλ. συμβολικά το Ζενίθ "ορίζει τον Ουρανό και τους αστέρες επί τη Γη". Μια ποιητική φράση γεμάτη όμως νόημα κάτω από το φως του λεξαριθμικού κλειδιού.
~Η διάρκεια του χρονικού κύκλου του άστρου Σείριος, που ονομαζόταν Σωθιακό Έτος στην Αίγυπτο και οι Έλληνες το μετονόμασαν σε Σωτηριακό Έτος (από το όνομα του Σείριου στα εξελληνισμένα αιγυπτιακά Σωτήρ) διαρκεί 1460 χρόνια και ήταν ένας πολύ μυστηριακός χρονικός ρυθμός που οι ιερείς της αρχαιότητας, όχι μόνο στις 2 αναφερόμενες χώρες αλλά και σε άλλους πολιτισμούς, τον θεωρούσαν μεγάλης αστρονομικής και θρησκευτικής σημασίας. Είναι σύμπτωση πως η απόσταση που χωρίζει τα δύο κύρια κέντρα λατρείας του Απόλλωνα, του Ελληνικού θεού "Σωτήρα", συνδεδεμένου συμβολικά με το άστρο Σείριος, είναι ακριβώς 1460 στάδια;
Επίσης το άθροισμα των λεξαρίθμων των λέξεων Σωτήρ (1408) + Αίγλη (52) μας κάνει 1460. Και τον ίδιο αριθμό μας δίνει το άθροισμα των λέξεων Απόλλων + Ήλιος + Ζενίθ.
Την διάρκεια του Σεληνιακού έτους, που είδαμε ότι την εκφράζει ο λεξάριθμος της λέξης Ερμής, μας δίνει επίσης το άθροισμα Σελήνη (301) + Αίγλη (52) = 353. Και Δήλος (312) + Ήλιος (318) + Γη (11) = Ήλιος (318) + Σελήνη (301) που ισούται με: Δελφοί (619) + Γη (11) = 630. Από αυτές και τόσες άλλες εξισώσεις θα μπορούσε κάποιος, γνώστης θεολογικής συμβολολογίας, να εξάγει και να αποκαλύψει πλούτο σημαντικών ερμηνειών.
Υπάρχουν επίσης ζωδιακές και πλανητικές σημασίες που κρύβονται στους λεξαρίθμους. Για παράδειγμα, ο λεξάριθμος του πλανήτη Ποσειδώνα είναι ίδιος με του αστερισμού που διοικεί, δηλ. Ποσειδών = Ιχθύς = 1219. Και ο αστερισμός του Κριού δείχνει την σχέση του με τον Άρη και την Αθηνά, θεούς του "αλόγιστου" και του "λογικού" πολέμου αντίστοιχα, γιατί:
Κριός(400) = Άρης(309) + Θεά Αθήνη(91).
Ένα ακόμη παράδειγμα, με πιο περίπλοκες συμβολικές σχέσεις, ζωδιακού τύπου, είναι αυτό που εκφράζει μια διδασκαλία των μιθραϊκών λατρειών, που τόση επίδραση είχαν στον Ρωμαϊκό κόσμο και αργότερα στους Γνωστικούς Χριστιανούς. Έτσι έχουμε:
Ταύρος(1071) + Κόσμος(600) = Ήλιος(318) + Μίθρας(360) + Αφροδίτη(993) = 1671. Ας θυμηθούμε την κύρια παράσταση των μιθραϊκών λατρειών όπου ο θεός Μίθρας, σύμβολο του Ήλιου και με τη βοήθεια του πλανήτη Αφροδίτη σκοτώνει τον Ταύρο (αστερισμός που προστατεύεται επίσης από την Αφροδίτη), σύμβολο του γήινου κόσμου.

3η αρχή: Τα ονόματα δείχνουν, είτε στο λεξάριθμό τους είτε μέσω σχέσεων αριθμητικού τύπου με άλλα ονόματα, τους υπερβατικούς αριθμούς Φ, Π και ε (των Νεπέρειων λογαρίθμων) που θεωρούνταν ιεροί και μαγικοί στην αρχαιότητα. Η γνώμη ότι αυτοί οι κυρίαρχοι αριθμοί είχαν "εφευρεθεί" στην κλασσική Ελλάδα έχει πλέον απορριφθεί, γιατί σε πολύ παλαιότερους πολιτισμούς όπως της Αιγύπτου, της Ινδίας ή της Κίνας και ακόμα στο λεγόμενο πολιτισμό των μεγαλίθων, έχει αποδειχθεί η χρήση τους. Τον αριθμό ε * 2,72 φαίνεται ότι τον υπολόγιζαν οι αρχαίοι κατά μεγάλη προσέγγιση, ίσο προς το ήμισυ της πλευράς ενός ισόπλευρου τριγώνου εγγεγραμμένου σ' ένα κύκλο με ακτίνα τον αριθμό π, δηλ. π =3,14 . Αυτός ο αριθμός, υπεύθυνος συμβολικά για την σπείρα της Ζωής και τους ελικοειδείς ρυθμούς της, περιέχεται εκατό φορές στον λεξάριθμο της λέξης ΑΡΜΟΝΙΑ, που ισούται με 272. Επίσης επί 365, διάρκεια του ηλιακού έτους, κάνει τον λεξάριθμο της θεάς του Ερωτα: Αφροδίτη = 993 * 365 * 2,72.
Με τον αριθμό π, που ορίζει την σχέση ανάμεσα στην περιφέρεια και την διάμετρο ενός κύκλου, υπάρχουν άφθονες σχέσεις. Ας δούμε για παράδειγμα τις πιο ενδιαφέρουσες:
- Ο Ουρανός (961): Γαλαξίας(306) * π, δηλαδή η αστρική "χορδή" που είναι ο Γαλαξίας μας λειτουργεί ως διάμετρος του "ουρανού" μας, ορίζοντας την περιφέρειά του.
- Ωκεανός (1146): Νείλος(365) * π, στην οποία σχέση αναφερθήκαμε προηγουμένως.
- Ουρανός (891): Θεός(284) * π, δηλ. ο Θεός είναι διάμετρος του κύκλου με τον οποίο οι αρχαίοι παρίσταναν το "Σύμπαν".
- 2 * Ο Ουρανός(1922): Ζευς(612) * π
- 2 * Η Ηώς (2016): Θάλαττα(641) * π
Από τέτοιες λεξαριθμικές σχέσεις προκύπτουν διάφοροι συνδυασμοί που, αν μελετηθούν και ερμηνευθούν κάτω από το φως της αρχαίας θεολογικής συμβολολογίας, μπορεί να δώσουν σημαντικές πληροφορίες ή και "διαισθητικές αναλαμπές" εσωτερικών διδασκαλιών.
. Σε γεωμετρική ερμηνεία θα λέγαμε ότι τα εμβαδά που ορίζουν αντίστοιχα η Θάλαττα επί δύο φορές τον Ουρανό (θα ήταν δηλ. συμβολικά οι δύο ουράνιοι θόλοι που σχηματίζονται όταν το Κοσμικό Αυγό χωρίζεται στη μέση από τα Ύδατα) και ο Ζευς επί δύο φορές την Ηώ, ισούνται.
~Η Ε.Π. Μπ. μας μιλάει σε διάφορα σημεία των έργων της για την μεγάλη σημασία που έχει στην Ανατολική και Εβραϊκή Καββαλιστική παράδοση η λεξαριθμική αξία ορισμένων θείων ονομάτων, που εκφράζουν τον αριθμό π (π.χ. βλ. 3ο τόμο της Μυστικής Διδασκαλίας, σελ. 50), με διάφορους συνδυασμούς. Αυτή η εσωτερική προγονική γνώση, όπως βλέπουμε, υπήρξε και στην ελληνική γλώσσα, κρυμμένη στους λεξαρίθμους της, έτοιμους να διαφωτίσουν τις ομίχλες τις μυθολογίας.
Παρών είναι και ο χρυσός αριθμός Φ * 0,618... όπως βλέπουμε από κάποιες ενδιαφέρουσες "αρμονικές" σχέσεις ανάμεσα στα ονόματα των θεών:
- Εστία (516): Ήλιος (318) * φ
- Απόλλων (1061): Άρτεμις (656) * φ
- Αφροδίτη (993): Ζευς (612) * φ
Επίσης ο αριθμός 162 (φ επί εκατόν) είναι η λεξαριθμική αξία της ιερής φράσης του Μαντείου των Δελφών "Μηδέν Άγαν".
- Ερμής (353): Ήρα (109) * 2φ
Τέτοιες αριθμητικές σχέσεις, με βάση τους ιερούς αριθμούς π, φ και ε, βρίσκονται άφθονες στις αξίες των αποστάσεων ανάμεσα στους ναούς και τα κέντρα λατρείας του αρχαίου Ελλαδικού κόσμου (στην Ελλάδα και όχι μόνον), που σχηματίζουν, όπως έχει αποδείξει ο Δρ. Θ. Μανιάς και άλλοι, γεωμετρικά σχήματα γεμάτα συμβολισμούς, κανονικά πολύγωνα, κύκλους, αστέρια και ακόμα ιδεατές εικόνες ορισμένων αστερισμών, σαν να επρόκειτο για έναν αόρατο ουράνιο χάρτη, μια μακέτα των άστρων πάνω στη Γη. Αυτό συμβαίνει π.χ. στην περιοχή της Ελευσίνας, όπου κατά την πληροφορία του Θ. Μανιά, παριστάνεται ο αστερισμός της Παρθένου, ή στην περιοχή του Μαραθώνα όπου απεικονίζεται ο αστερισμός του Σκορπιού κ.λ.π.
~Πρέπει όμως, προς τιμήν της αλήθειας ν' αναγνωρίσουμε την μεγάλη συμβολή της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, πρωτοπόρου σε αυτό, και σε τόσα άλλα θέματα που σήμερα απασχολούν σοβαρά τον επιστημονικό κόσμο γιατί ήταν η πρώτη, μετά από αιώνες σιωπής, που τόλμησε να κάνει τέτοιες "θρασείς" νύξεις, για την αρχαία σοφία, χωρίς να κάνει πίσω, ούτε μπροστά στις επιθέσεις των εκκλησιών, ούτε στις περιφρονητικές αρνήσεις της τότε κατεστημένης επιστήμης.

4η αρχή: Τα ονόματα δείχνουν συμβολικές σχέσεις ταύτισης και αντιστοιχίας θεολογικών, μυθολογικών, σημειωτικών και γενικά εννοιών φιλοσοφικού και εσωτερικού χαρακτήρα. Δίνουν δυνατότητες για την καθιέρωση συμβολικών "εξοικειώσεων" με πλούσιο ερμηνευτικό περιεχόμενο. Αυτή η τέταρτη αρχή των ελληνικών λεξαρίθμων (που μπορούμε χωρίς φόβο να την γενικεύσουμε σε άλλες "μυητικές" γλώσσες), είναι αυτή που μας προσφέρει ένα απεριόριστο πλάτος και βάθος στην έρευνα και την κάθε ερμηνευτική κατανόηση.
~Μας λέει η Μπλαβάτσκυ στο 3ο τμήμα
"Η πρωταρχική ουσία και η Θεία σκέψη", του 2ου τόμου της Μ.Δ., σελ. 57: "Ζευς - Ζεν (Αιθήρ) και η Χθόνια (η Χαοτική Γη) και η Μήτις (το Ύδωρ), οι σύζυγοί του. Ο Όσιρις -που επίσης συμβολίζει τον Αιθέρα, την πρώτη εκδήλωση της Άνω Θεότητας, του Άμμωνα, πρωταρχική αρχή του Φωτός- και η Ίσιδα-Λητώ, η Θεά Γη και το Ύδωρ ξανά...".
Και μόνο σ' αυτή την μικρή πρόταση μπορούμε να ανακαλύψουμε ενδιαφέρουσες συμβολικές σχέσεις, εφαρμόζοντας το λεξαριθμικό κλειδί ερμηνείας. Έτσι, για παράδειγμα, βλέπουμε ότι: Ζευς(612) + Αιθήρ(128) = Χθόνια(740) = Κύκλος(740). Άρα η χαοτική Γη είναι κυκλική και ισοδυναμεί με τον Δία των Αιθέρων, της φωτεινής λάμψης.
Και Χθόνια + Κύκλος = Αρχή(709) + Χάος(771) (3).
Στην παραπάνω παράγραφο από το απόσπασμα που παραθέσαμε, η συγγραφέας αναφέρει το Χάος και το Πνεύμα και τη δημιουργία των πάντων, γράφοντας: "Ο Σανχθονιάθων στην Κοσμολογία του δηλώνει ότι όταν ο Άνεμος
ερωτεύθηκε τις ίδιες του τις αρχές (το Χάος), έλαβε χώρα μια εσωτερική
ένωση, της οποίας η σύνθεση ονομάστηκε Πόθος και από αυτήν βγήκε ο
σπόρος των πάντων".
Οι λεξάριθμοι μας δίνουν πρόσθετες σημαντικές πληροφορίες για να επιχειρήσει ο κάθε μαθητής της αρχαίας σοφίας να ερμηνεύσει και να μάθει περισσότερα. Πράγματι, Χάος (871) = Χθόνια (740) + ΠΑΝ (131) και ισούται επίσης με: Ζευς + Αιθήρ + Παν. Οι σχέσεις περιπλέκονται ακόμα με Έρως (1105) + Πνεύμα (576) = Χάος (871) + Πόθος (449) + Παν (131) = Οίνος Πάντων (1681). Η Μονάδα και η Δεκάδα συνδέονται στενά με την σχέση ΠΑΝ + ΔΕΚΑΣ = ΜΟΝΑΣ. Η Δεκάδα δηλ. του Παντός είναι και μια Μονάδα.
Ο λεξάριθμος επίσης της λέξης Πνεύμα είναι ο ίδιος της λέξης Αετός, το σύμβολο του Υπέρτατου Πνεύματος σε τόσους πολιτισμούς. Κατανοούμε περισσότερο και το λόγο για τον οποίο τόσες φορές ο Όμηρος στην Ιλιάδα μιλάει για τη θάλασσα Οίνοι * που περιέχει τα πάντα.
Συνεχίζοντας τις σχέσεις βλέπουμε ότι Παν (131) + Τα 7 φωνήεντα (προσθέτοντας την λεξαριθμική αξία των φωνηέντων έχουμε 1294) + Ένας (250) = 1681, δηλ. ισούται με το καθένα από τα σκέλη της προηγούμενης εξίσωσης. Η Ε.Π.Μπ. λέει κάτι πολύ ενδιαφέρον στον 1ο τόμο της Μ.Δ. σελ. 119:
"...Ο Γνωστικός Όφις, με τα 7 φωνήεντα πάνω στο κεφάλι του ήταν το έμβλημα των 7 Ιεραρχιών των Επταδικών ή Πλανητικών Δημιουργιών. Από αυτό επίσης προέρχεται η ιδέα του Ινδικού φιδιού "Shesha" ή "Ananda", το Άπειρον, ένα όνομα του Βισνού, του οποίου ο Όφις είναι ο πρώτος Yamada ή φορέας, πάνω στα πρωταρχικά Ύδατα"
Από αυτό το απόσπασμα μπορούμε να καθιερώσουμε την εξής σχέση:
Όφις(780) + Φορεύς(1275) + τα 7 ελληνικά φωνήεντα(1294) = Ιεραρχία(830) + Πλανήται(479) + Τροχός(1340) + Γη(11) = 2660.
Δηλ. οι Πλανητικές ιεραρχίες αφορούν τον Τροχό (Αλυσίδα) της Γης, άρα πρόκειται για τα πνεύματα των Μπαλονιών της Γης, που η Ε.Π.Μπ. σε άλλα κείμενα ονομάζει "πλανήτες", σεβόμενη την "ορολογία" των αρχαίων.
Τα 7 φωνήεντα της ελληνικής αλφαβήτου έπαιζαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην λεγόμενη "Ελληνική Καββάλα" και στην τελετουργία των Μιθραϊκών και Γνωστικών Μυστηρίων, όπως θα δούμε παρακάτω. Σχετικά με αυτά η συγγραφέας αναφέρει στον 2ο τόμο, τμήμα 2ο, σελ. 13 της Μ.Δ., ότι το σχήμα του Γνωστικού φιλοσόφου Βαλεντίνου, λεγόμενο "Ελληνική Καββάλα", βασισμένο στον συνδυασμό των ελληνικών γραμμάτων, μπορεί να χρησιμεύσει σαν μοντέλλο. Και στο 13ο τμήμα του ίδιου τόμου "Οι Επτά Δημιουργίες", λέει:
"Ο Βαλεντίνος επεκτείνεται για την δύναμη των μεγάλων Επτά που κλήθηκαν να παράγουν αυτό το σύμπαν, αφού ο Άρρητος ή Ανέκφραστος, που το όνομά του αποτελείται από 7 γράμματα, είχε αναπαραστήσει την πρώτη Εβδομάδα. Το όνομα αυτό, Άρρητος, δείχνει την Επταπλή Φύση του Ενός, του Λόγου. Η θεά Ρέα -λέει ο Πρόκλος- είναι μια Μονάδα, Δυάδα και Επτάδα, συμπεριλαμβάνοντας μέσα της όλους τους Τιτάνιδες που είναι επτά"
Η Ρέα ως Επτάδα είναι ο ίδιος ο παγκόσμιος κοσμικός κύβος γιατί: Ρέα + Επτά = Κύβος και ο λεξάριθμος της φράσης "η θεά Ρέα" είναι 129, δηλαδή 1 + * *, η μονάδα συν επτά φορές τη δυάδα.
~Συνεχίζοντας τα παραδείγματα, στον 4ο τόμο, τμήμα 7ο σελ. 103, λέει αναφερόμενη στον Ενώχ και τους Αβατάρα εν γένει:
"Στην Ελλάδα ονομάστηκε Ορφεύς, αλλάζοντας έτσι όνομα σε κάθε έθνος. Αφού ο αριθμός 7 σχετίζεται με τον καθένα από αυτούς τους αρχέγονους Μυσταγωγούς, καθώς και ο αριθμός 365 των ημερών του έτους, αστρονομικά, αυτό πιστοποιεί την ιερή απόσταση, τον χαρακτήρα και το έργο όλων αυτών των ανθρώπων, αν και βέβαια όχι των προσωπικοτήτων τους"
. Πράγματι ο λεξάριθμος του θεού Αβραξάς είναι 365, του Μίθρας 360 (οι μοίρες του κύκλου). Στον Ορφέα δεν φαίνεται άμεσα γιατί ο λεξάριθμός του είναι 1275, αλλά η μυθική σύζυγός του, η Ευριδίκη έχει λεξάριθμο 563, που είναι το ανάποδο του 365. Σχετικά μ' αυτούς τους αναγραμματισμούς η ίδια η Μπλαβάτσκυ αναφέρει στον ίδιο τόμο, τμήμα 8ο σελ. 115, τα εξής:
"Οι αριθμοί του ονόματος του Μωυσή είναι του "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ".
Ώστε τα ονόματα του Μωυσή και του Ιεχωβά βρίσκονται σε αριθμητική αρμονία. Η λέξη Μωυσής (στα εβραϊκά) είναι άθροισμα των αξιών των γραμμάτων της 345. Ο Ιεχωβάς (ο κατ' εξοχήν δαίμονας του Σεληνιακού Έτους) παίρνει την αξία 543, δηλ. το αντίστροφο του 345 και το Σεληνιακό Έτος έχει 354 ημέρες (παρατηρούμε έναν άλλο αναγραμματισμό). Εξηγεί ότι γι' αυτό το λόγο, στο τρίτο κεφάλαιο της Εξόδου ο Μωυσής βλέπει μόνο την πλάτη του Ιεχωβά και όχι το "πρόσωπό" του. Στον μύθο της καθόδου του Ορφέα στον Άδη για να φέρει την Ευρυδίκη από τον κόσμο των νεκρών, δεν καταφέρνει το σκοπό του γιατί "γυρίζει την πλάτη του" για να την δει πίσω του, παραβιάζοντας τις εντολές της Περσεφόνης και του Πλούτωνα. Και πάλι το λεξαριθμικό κλειδί μας δίνει λίγο περισσότερο φως στην κατανόηση της μυθολογίας.
Αντιστοιχίες όπως οι παρακάτω είναι εξίσου διαφωτιστικές για την ερμηνεία και την κατανόηση της μυθολογίας:
Άνθρωπος = Φύσις = 1310, το δεκαπλάσιο της λεξαριθμικής αξίας της λέξης Παν και δείχνει τον παραλληλισμό ανάμεσα στην οντογενετική και τη Φυλογενετική εξέλιξη για τον οποίο μας μιλάει η εσωτερική διδασκαλία.
Ήλιος(310) + Σελήνη(301) = Δελφοί(619), σε σχέση με τους Διδύμους Απόλλωνα και Άρτεμη.
Ζευς(612) + Ήρα(109) = Μούσαι(721)
Μήτις(558) + Ζευς(612) + Αιθήρ(128) = Λητώ(1138) + Κοίλον(250).
Αφήνουμε τα συμπεράσματα και ερμηνείες στον φιλομαθή αναγνώστη. Οι δυνατότητες για έρευνα είναι τόσο πλατιές που θα πρέπει να περιοριστούμε προς το παρόν στα όσα αναφέραμε και θα αναφέρουμε στη συνέχεια.
~Για να τελειώσουμε με τα παραδείγματα σχετικά μ' αυτή την 4η αρχή χρήσης και εφαρμογής των λεξαρίθμων, ας αναφερθούμε στα τμήματα 4 και 6 του 2ου τόμου της Μ.Δ., που αφορούν αντίστοιχα τα θέματα "Χάος, Θεός, Κόσμος" και "Το Αυγό του Κόσμου". Τα όσα λέει στο πρώτο, θα μπορούσε να μας τα εκφράσει με συνοπτικό συμβολισμό η παρακάτω λεξαριθμική εξίσωση, που δείχνει πόση σοφία κρύβεται στις ελληνικές λέξεις. Η Ε.Π.Μπ. εκεί ταυτίζει τις λέξεις Θεός με Κέντρο, Χάος, Διάστημα και Κόσμος με Περιφέρεια.. Σε λεξαρίθμους πραγματικά έχουμε μια θαυμάσια εξίσωση:
[Θεός(284) + Κέντρον(595)] + [Χάος(871) + Διάστημα(564)] + [Κόσμος(600) + Περιφέρεια(816)] = 3730 = ΛΟΓΟΣ * 10,
δηλ. η κρυμμένη τριαδική Θεότητα, που εκφράζεται παρόμοια μέσω του Κύκλου και του Τριγώνου, όπως θα δούμε παρακάτω. Ας προσέξει καλά αυτή την εξίσωση ο αναγνώστης γιατί θα την επικαλεστούμε στο επόμενο σημείο, με την αρχή των "αναγραμματισμών", για περαιτέρω εμβαθύνσεις.
Στο 6ο τμήμα "Το Αυγό του Κόσμου" η Μπλαβάτσκυ κάνει επίσης πολύ σημαντικές αποκαλύψεις και συσχετισμούς εννοιών που βρίσκονται από κοινού σε όλες τις Κοσμογονίες των αρχαίων πολιτισμών. Η εφαρμογή του λεξαριθμικού κλειδιού σ' αυτές επεξηγεί και ξεκαθαρίζει, για άλλη μια φορά, τα σκοτεινά απόκρυφα και συμβολικά νοήματα. Έτσι, το μεδούλι του κεφαλαίου βρίσκεται στις εξής αντιστοιχίες:
~Ωόν(920) + Κόσμος(600) = Όφις(780) + Κύκλος(740) και Ωόν + Όφις = Κύκλησις(888) + Σφαίρα(812).
~Ένα ξεκάθαρο ερμηνευτικό συμπέρασμα είναι ότι ο Όφις σε κύκλο (Ουροβόρος) επωάζει το Αυγό του κόσμου, ή ο Όφις γύρω από το Αυγό του Κόσμου (το Αιγυπτιακό και Γνωστικό σύμβολο του Κνεφ ή Χνούφις) σε σχήμα σπείρας, κυκλώνει και περιστρέφει την σφαίρα του κόσμου.
~Προχωρώντας κι άλλο ακόμα στους συμβολισμούς της Κοσμογονίας με βάση τους λεξαρίθμους, αυτή τη φορά εφαρμοσμένους στον "Τίμαιο" του Πλάτωνα, διαπιστώνουμε ότι:
Ταυτόν(1121) = Θάτερον(535) + Επτάς(586),
δηλ. ο, κατά τον Πλάτωνα, Κύκλος του Ταυτού (η Αλυσίδα στην εσωτερική ορολογία) αποτελείται από 7 κύκλους του Θάτερου, δηλ. τους7 πλανήτες ή τα 7 Μπαλόνια του ανατολικού Εσωτερισμού. Νέο Φως λοιπόν αποκτάει το "σκοτεινό" κείμενο του Πλάτωνα.
~Αλλά επίσης Επτάς(586) + Κύκλος(740) = Ύλη(438) + Κύκλησις(888) και Επτάς + Τροχός = ΤΕΤΤΡΑΚΤΥΣ (1926).
Άρα η Πυθαγορική Τεττρακτύς μπορεί να ταυτιστεί συμβολικά με τους 7 κοσμικούς τροχούς ή κύκλους, που σχηματίζονται από την κύκληση ή περιδίνηση της Ύλης.
Σχετικά μ' αυτήν την ερμηνεία η Ε.Π.Μπ. κάνει μια νύξη στον 4ο τόμο σελ. 197 όταν λέει:
"Ο Πυθαγόρας ρωτάει: Πώς μετράτε εσείς; Η απάντηση είναι: Ένα, Δύο, Τρεις, Τέσσερις. Τότε ο Πυθαγόρας λέει: Βλέπετε; σ' αυτό που εσείς αντιλαμβάνεστε Τέσσερα υπάρχουν Δέκα: ένα τέλειο Τρίγωνο και ο όρκος μας (η Τεττρακτύς, το Τέσσερα ή Επτά στο σύνολο)" Από το Auction του Λουκιανού.
~Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε ακόμα πολύ σε τέτοιου είδους συμβολικές αντιστοιχίες, γιατί το βάθος που αποκαλύπτει η εφαρμογή του λεξαριθμικού κλειδιού ερμηνείας στα αρχαία εσωτερικά κείμενα είναι απέραντο. Και θα χρειαστούν ίσως πολλά χρόνια ακόμα σ' αυτή την ερευνητική κατεύθυνση μέχρι να μπορέσει να αποκατασταθεί όλη η σοφία των αρχαίων.
5η αρχή: Τα ονόματα στους λεξαρίθμους τους, μπορεί να διαβαστούν "αναγραμματισμένα" περιέχοντας δηλ. τους ίδιους αριθμούς αλλά σε διαφορετική θέση, αλλά ωστόσο δηλώνοντας εννοιολογικές και συμβολικές συγγένειες, ταυτίσεις και αντιστοιχίες κάτω από διαφορετικές αριθμητικές σχέσεις. Αυτή η αρχή των λεξαριθμικών ονομάτων, η τελευταία, αποτελεί μια παραλλαγή και προέκταση της προηγούμενης με το πρόσθετο όμως στοιχείο, μεγάλης συμβολικής σημασίας, όπως θα δούμε, του αναγραμματισμού των ψηφίων που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "αποτέλεσμα καθρέπτη". Ήδη αναφέραμε ένα παράδειγμα με την περίπτωση του Ορφέα και της Ευρυδίκης με την αφορμή της αναφοράς που έκανε η Ε.Π.Μπ. στην λεξαριθμική αντιστροφή των ονομάτων του Μωυσή και του Ιεχωβά στο τρίτο κεφάλαιο της Βιβλικής Εξόδου. Πολλά όμως μπορούν ακόμα να ειπωθούν και ακόμη περισσότερα να ερευνηθούν στο μέλλον. Εδώ η χρήση των σύγχρονων ηλεκτρονικών υπολογιστών θα ήταν πολύτιμη βοήθεια για την ανασύνταξη της λεξαριθμικής σοφίας των αρχαίων... μόνο που εκείνοι δε φαίνεται να τους χρειάστηκαν για να την οικοδομήσουν, τόσο γεμάτη αρμονία και κάλλος.
Για παράδειγμα, ο αναγραμματισμένος λεξάριθμος της λέξης ΦΑΟΣ (0771) είναι 1770 δηλ. ο "σκοτεινός" ΧΩΡΟΣ.
Η λέξη Τροχός έχει αξία 1340, που σ' ένα αναγραμματισμό μας κάνει 1034, που είναι ο λεξάριθμος της λέξης Δωδεκάς και το κανονικό Δωδεκάεδρο είναι κατά τους Πυθαγόρειους και τον Πλάτωνα, το θεμελιώδες εσωτερικό σχήμα του Τροχού των κόσμων.
Ο αναγραμματισμός πάλι της λέξης Αιθήρ(128), μας κάνει την Σφαίρα(812), της Περιφέρειας(816) μας κάνει, αντικατοπτρικώς τον 681, λεξάριθμο της λέξης Ουσία, υπονοώντας μας έτσι την έννοια του κέντρου ως ταυτόσημη της Ουσίας.
Ο Δράκων (975) επίσης εκφράζει τον θεό των Ορφικών, γιατί σ' ένα αναγραμματισμό έχουμε Φάνης = 759 και σε άλλον 795, που είναι ο λεξάριθμος του Εν(55) + Κύκλος(740).
Στην Κοσμογονία των Ορφικών και αργότερα των Χριστιανών Γνωστικών και των Οφιτών, ο Φάνης συμβολίζεται μ' έναν Δράκοντα ή Όφη που σχηματίζει έναν κύκλο, τον Κύκλο του Φωτός. Γι' αυτό επίσης: Εν + Σφαίρα + Όφις = Κύκλησις + Φάνης.
Στον 1ο τόμο της Μ.Δ. σελ. 139, η Μπλαβάτσκυ μας μιλάει για τον αναγραμματισμό των γραμμάτων και αριθμών όταν λέει:
"Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι ο Skinner, ο συγγραφέας του Scurse of measures, ανακαλύπτει την εβραϊκή λέξη Alhim στους ίδιους αριθμούς διαγράφοντας όπως το είπαμε ήδη, τα μηδενικά και χρησιμοποιώντας τη μετάθεση, δηλ. γράφοντας 13.514...με αναγραμματισμό δηλ., όπως το εξηγεί"
. Αυτό το σύστημα του αναγραμματισμού με διάφορους συνδυασμούς αποτελεί ένα ειδικό τμήμα της Καββάλας (της εβραϊκής και όχι μόνο), που λέγεται Τέμουρα στα εβραϊκά. Οι εφαρμογές του στην Ελληνική Καββάλα ανοίγουν καταπληκτικές προοπτικές που οδηγούν σε διασυνδέσεις με την Αριθμοσοφία, άλλο σημαντικότατο κλάδο των παραδοσιακών εσωτερικών επιστημών.
~Αιτία του αναγραμματισμού των λεξαρίθμων ήταν επίσης η ανάγκη να αποκρύβονται ορισμένες μυστικές έννοιες, που θα αποκαλύπτονταν μόνο στον κύκλο της Μύησης. Ήταν, θα λέγαμε, ένα σύστημα αυτοπροστασίας και ασφάλειας των ιερών εννοιών από την κάθε πιθανή βεβήλωση, χειραγώγηση και κακή χρήση.
~Στο έργο της "Αποκαλυμμένη Ίσις" η Ε.Π.Μπ. μας λέει: "Το όνομα Ιάω δείχνει το σημείο όπου υποτίθεται κατοικεί ο Άγνωστος και γύρω από αυτό το όνομα διαβάζεται η επιγραφή: ΣΕΜΕΣ ΕΙΛΑΜ ΑΒΡΑΣΑΞ (ο αιώνιος Ήλιος Αβρασαξ)", μιλώντας μας για τα μυστικά των Γνωστικών και Οφιτών (3ος τόμος). Εφαρμόζοντας το λεξαριθμικό κλειδί παρατηρούμε:
Σέμες(450) + Ειλαμ(86) = 536, που είναι αναγραμματισμός του λεξαρίθμου του Αβρασάξ = 365, δηλ. της διάρκειας του ηλιακού έτους. Και ακόμα:
Σέμες + Ειλάμ + Αβρασάξ = 901. Αλλά ο λεξάριθμος του ονόματος ΙΑΩ είναι 811. Αν όμως του προσθέσουμε τον αριθμό 091 (αναγραμματισμός του προηγούμενου), θα έχουμε τον αναγραμματισμένο λεξάριθμο της προηγούμενης πρόσθεσης, δηλ. 901. Και 9+0+1=10 και 1+0=1, σε πυθαγορικό αριθμοσοφικό άθροισμα, δηλ. το σύμβολο του Κύκλου, του Κέντρου, της Διαμέτρου και της Περιφέρειας, εννοιών που θα εξετάσουμε πιο εκτεταμένα παρακάτω.
Στην Θεολογία του Γνωστικού φιλοσόφου Βαλεντίνου, ο Βυθός και η Σιγή (ο Ωκεανός, Χάος, Ύλη γεννημένη από την σιωπή) παριστάνουν, λέει η Ε.Π.Μπ. (4ος τόμος, τμήμα 10ο σελ. 161) την πρωταρχική Δυάδα. Και οι Πυθαγόρειοι απεχθάνονταν τη Δυάδα... και τα αυγά, σαν σύμβολά της. Λεξαριθμικά αυτό εκφράζεται θαυμάσια στην εξίσωση Βυθός(681) + Σιγή(221) = 902, που είναι αναγραμματισμός του Ωόν, με αξία 920. Ήδη είδαμε την σχέση ανάμεσα στο Αυγό του Κόσμου και το Όφις. Και ο λεξάριθμος της λέξης Απόφις(861) είναι αναγραμματισμένος ο λεξάριθμος της λέξης Βυθός. Στην σελίδα 177 του ίδιου τμήματος στην σημείωση λέει ότι ο όφις Απόφις είναι ο εχθρός του Ρα, του Φωτός δηλ. η Σκιά της Ουσίας, που ο λεξάριθμός της είναι 681.
Έχουμε Τετράγωνον = Βυθός + Σιγή + 777, όπου το 777 = Ευταξία. Αυτό δείχνει τη στενή σχέση που έχει το τετράγωνο των Γνωστικών Χριστιανών με την Επτάδα. Το τετράγωνο, η Τετρακτύς, περικλείει την Επτάδα των Σφαιρών μιας βαθμίδας της κοσμικής εξέλιξης.
~Αυτή η Επτάδα είναι η ίδια η έννοια της Διάταξης γιατί: ΕΠΤΑΣ = ΔΙΑΤΑΞΙΣ = 586. Όταν όλα διαταχτούν κανονικά έχουμε την Ευταξία = 777, δηλαδή την Επταδική σειρά.
~Ας θυμηθούμε τώρα εκείνη την προηγούμενη εξίσωση που συσχετίζει το Κέντρο, το Διάστημα και την περιφέρεια με το Θεό, το Χάος και τον Κόσμο αντίστοιχα, τις όψεις της Θεότητας που το άθροισμά τους ισούται με τον Λόγο * 10, την κρυμμένη θεότητα που μας μιλούσε η Ε.Π.Μπ. στα τμήματα 4 και 5 του 2ου τόμου της Μ.Δ.
~Άλλες όψεις της κρυμμένης Θεότητας ή Λόγου είναι επίσης Πνεύμα, Ύλη και Ήλιος, όπως λέει η Ε.Π.Μπ. στον ίδιο τόμο στην σελ. 61 του 4ου τμήματος: "Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η ίδια η Ανώτερη Θεότητα κατασκεύασε το Σύμπαν με το γεωμετρικό σχήμα του δωδεκάεδρου. Και ο "Πρωτότοκός" της γεννήθηκε από το Χάος και το Πρωταρχικό Φως, ο Κεντρικός Ήλιος"
~Αυτές οι άλλες όψεις της Θεότητας συσχετίζονται όμως πάλι μεταξύ τους λεξαριθμικά και μας επεξηγούν ακόμη περισσότερο τις φιλοσοφικές έννοιες, γιατί: [Κέντρον + Πνεύμα] + [Διάστημα + Ύλη] + [Περιφέρεια + Ήλιος] = 3307, αναγραμματισμένος λεξάριθμος του 3730 που είδαμε παραπάνω ως λεξάριθμος του Λόγος * 10. Ο κυρίαρχος Τριαδικός ρόλος του κρυμμένου Λόγου (που περιέχει την Δεκάδα) διαφαίνεται ξανά καθαρά. Στο Αριθμοσοφικό κλειδί θα λέγαμε ότι ο αριθμός αυτός περιέχει την Δεκάδα, την Επτάδα και Δύο Τριάδες, δηλ. τους μαγικούς αριθμούς της Δημιουργίας σε όλες τις Κοσμογονίες.
~Αλλά, Κέντρον + Διάστημα + Περιφέρεια = Τρίγωνον + Θεότης που μας εκφράζει, στην συμβολική Γεωμετρία, τον τριγωνισμό του Θείου Κύκλου ώστε το εμβαδόν του Κύκλου με Κέντρο το Θεό και περιφέρεια τον Κόσμο, ισούται μ' αυτό ενός Ισόπλευρου Τριγώνου. Το Μυστήριο του Τρισυπόστατου Θεού μέσα στον Κύκλο του Ενός - Παντός (Μονάς=Παν, όπως αναφέραμε).
~Προχωρώντας βλέπουμε ότι "Ισόπλευρον Τρίγωνον" = Πνεύμα + Υλη + Ήλιος = 3730, δηλ. ξανά ο λεξάριθμος του "δεκαδικού κρυμμένου Λόγου", δηλ. Λόγος * 10.
~Μετά από αυτά, αποκτά πολύ πιο ξεκάθαρο νόημα εκείνη η πρόταση της Ε.Π.Μπ. με την οποία αρχίσαμε, σαν επικεφαλίδα, το δεύτερο σημείο της εργασίας.
~Η Ε.Π. Μπ. στο 10ο τμήμα "Ο Σταυρός και η Πυθαγορική Δεκάδα" και στο 8ο "Ο Συμβολισμός των Ονομάτων του Μυστηρίου, Ιαω και Ιεχωβάς, στις σχέσεις τους με τον Σταυρό και τον Κύκλο", του 4ου τόμου της Μυστικής Διδασκαλίας, καταπιάνεται με αυτές τις έννοιες και άλλα, δίνοντας πολλά ερεθίσματα στον μελετητή. Συνιστούμε στον αναγνώστη μας την προσεκτική μελέτη τους, σε συνδυασμό με το νέο φως που προκύπτει από την εφαρμογή του λεξαριθμικού κλειδιού.
~Σύμφωνα με την Ε.Π.Μπ. το Ουράνιο Τρίγωνο είναι το Εν, η Μονάς-Παν -δηλ. η Θεότητα που προέκυψε όταν ο Άπειρος Κύκλος του Απόλυτου απέκτησε Κέντρον, Διάστημα και Περιφέρεια (3)- που εκδηλώνεται Τριαδικά. Αποτελεί μια σύνθεση του κεντρικού Σημείου με το Τρίγωνο που εκπορεύεται απ' αυτό, σχηματίζοντας έτσι την απόκρυφη Τετράδα, τον Κοσμικό Σταυρό του Διαστήματος. Σχετικά μ' αυτά η Μπλαβάτσκυ, στον 2ο τόμο, σελ. 71 αναφέρει τα εξής:
"Ο Μάρκος, ο αρχηγός των Μαρκοσιανών, που άνθισε στα μέσα του 2ου αιώνα και που δίδασκε ότι η θεότητα έπρεπε να θεωρηθεί κάτω από το σύμβολο τεσσάρων συλλαβών, έδωσε περισσότερες εσωτερικές αλήθειες από οποιονδήποτε άλλον Γνωστικό. Αλλά ούτε ακόμα και αυτός δεν κατανοήθηκε ποτέ καλά. Γιατί μόνον επιφανειακά ή στο νεκρό γράμμα της
"Αποκάλυψής" του είναι όπου εμφανίζεται η άποψη ότι ο Θεός είναι μια Τετράδα, ως εξής:
"Ο Ανέκφραστος, η Σιγή, ο Πατέρας και η Αλήθεια"."
~Αυτά όμως φαίνονται από τις παρακάτω λεξαριθμικές εξισώσεις:
Σύνθεσις(1074) + Σημείον(383) + Τρίγωνον(1385) = 2840 = Θεός * 10.
Αυτός ο "δεκαδικός" θεός, είναι Τετραγράμματος γιατί αποτελεί τον Πρωταρχικό Κοσμικό Σταυρό που εκδηλώνεται μέσα στον Κύκλο, σύμφωνα με την εξίσωση:
Διάμετρος(730) + Διάμετρος + Διάστημα + Περιφέρεια = Θεός * 10
~Οι δύο Διάμετροι σχηματίζουν τον Κοσμικό Σταυρό μέσα στο Διάστημα που κλείνει η Περιφέρεια του Θείου Κύκλου του "Δεκαδικού" Θεού. Κύκλος, Τρίγωνο και Σταυρός των 4ων κατευθύνσεων του Διαστήματος είναι ταυτόσημες έννοιες που εκφράζουν λοιπόν τον εκδηλωμένο Θεό.
~Η ερευνητική αυτή κατεύθυνση μας οδηγεί ακόμα σε σημαντικές αποκαλύψεις των απόκρυφων μεταφυσικών εννοιών, που τόσο άφθονα αναφέρει η Ε.Π.Μπ. στα διάφορα γραπτά της, παρμένες από τα αρχαία φιλοσοφικά κείμενα, Κοσμογονίες και μύθους. Δεν πρέπει όμως να κουράσουμε περισσότερο τον υπομονετικό αναγνώστη που διάβασε μέχρι εδώ. . Η λεξαριθμική ερμηνεία μπορεί να συμβάλλει ακόμα πολύ στην αποκωδικοποίηση της Θεολογικής Συμβολολογίας, της Κοσμογονίας και της Μεταφυσικής των αρχαίων, ρίχνοντας περισσότερο φως στις εσωτερικές "σκοτεινές" έννοιες.
Έτσι παρόλο που είναι ατέλειωτες οι δυνατότητες λεξαριθμικής έρευνας στα αρχαία εσωτερικά και ιερά κείμενα, που η Ε.Π.Μπ. τόσο θαυμάσια ήξερε να ξεθάψει για μας, να τα συγκρίνει και να τα εναρμονίσει, κάποτε πρέπει να κλείσουμε αυτή την μικρή εργασία. Και θα το κάνουμε παραθέτοντας τα ίδια τα λόγια της μεγάλης αυτής Δασκάλας, της οποίας φέτος τιμάμε την επέτειο των εκατό χρόνων από το θάνατό της, που συνέβη στις 8 Μαΐου του 1891 στο Λονδίνο.
"Υπάρχουν στην εποχή μας άνθρωποι που έφθασαν να "ανακαλύψουν μυστικά", χωρίς ξένη βοήθεια, από την δική τους σοφία και οξυδέρκεια, καθώς έχουν σωστή συμπεριφορά και δεν τους φοβερίζουν οι απειλές και οι ικεσίες. Γιατί δεν έχουν ορκιστεί να κρατούν την σιωπή, και εκπλήσσονται μπρος σε τέτοιες αποκαλύψεις. Ένας από τους ανθρώπους αυτούς είναι ο λόγιος συγγραφέας ενός "Κλειδιού των Εβραϊκό-Αιγυπτιακών Μυστηρίων"... Αυτό που ως σήμερα μόνο οι Καββαλιστές γνώριζαν, στην Ευρώπη και Ασία, δημοσιεύεται και αποδεικνύεται στις ημέρες μας, όντας μαθηματική αλήθεια" (5ος τόμος, Μ.Δ., σελ. 60 και 65)
Σήμερα, κοντά στο τέλος της δεύτερης χιλιετίας, το μεγαλείο της αρχαίας σοφίας αποκαθίσταται, ακολουθώντας τα πρωτοποριακά βήματα της Ε.Π.Μπ. Μετά τις έρευνες των Jean Richer, Θεόφιλου Μανιά και άλλων, ξέρουμε πλέον ότι υπήρξε μια Ιερή Γεωγραφία στην Ελλάδα με αποστάσεις θεολογικής και συμβολικής σημασίας, υπολογισμένες με μαθηματική ακρίβεια, με τέλειους αστρονομικούς προσανατολισμούς... ότι υπήρξε μια λεξαριθμική γλώσσα που σύνδεσε λέξεις και αριθμούς κρύβοντας μεταφυσικές μυστικές έννοιες που δεν αποκαλύπτονταν στο νεκρό γράμμα των ιερών κειμένων... ότι είχαν κατορθώσει να αποτυπώσουν στη γη, στους ναούς και στα διδάγματά τους τα βήματα των Θεών, των Άστρων στον ουρανό. Αλλά αυτά είναι θέματα για να αναπτυχθούν σε άλλες εργασίες. Ελπίζουμε αυτή η εργασία για την λεξαριθμική απόκρυφη Γλώσσα των Αρχαίων Ελλήνων να συμβάλλει στην αφύπνιση μιας ακόμα φλόγας εκείνης της χιλιόχρονης Γνώσης που τοποθετεί τον Άνθρωπο πλησιέστερα στο Θείο φως.
"Ο ΘΕΟΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ"
******************************
Υ.Σ
(1) Για τις αναφορές από την Μυστική Διδασκαλία της Ε.Π.Μπ. χρησιμοποιούμεα τις αντίστοιχες σελίδες στην Ελληνική μετάφραση, σε έκδοση του κ. Παναγόπουλου.
(2) Σύμφωνα με τον Πλούταρχο το όνομα του Απόλλωνα ερμηνεύεται ως Α-πόλλων, δηλ. όχι πολλά, Ένα (Στο "Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς")
(3) Αυτή η λέξη είναι η αρχαία της σημερινής λέξης Φως. Γενικά πρέπει κανείς να προσέξει και να χρησιμοποιήσει τις αρχαίες λέξεις όταν εφαρμόζει το λεξαριθμικό κλειδί, αντί τις πιο σύγχρονες και παραλλαγμένες εκδοχές τους, που χάνουν τον αρχικό λεξαριθμικό τους συμβολισμό.


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 02:51:50  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Ο ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΑΠΟ ΤΑ «ΙΕΡΑ» ΤΟΥΣ ΚΕΙΜΕΝΑ...
Τα ανθελληνικά αισθήματα τα οποία τρέφουν οι εβραίοι για τον Ελληνισμό είναι πασίγνωστα και δεν επιδέχεται αυτός ο ισχυρισμός την ελάχιστη διάψευση. Για να μη θεωρηθεί όμως ότι ομιλούμε εξ’ ονόματος των εβραίων, κρίνεται αναγκαίο να παρατεθούν οι αντιλήψεις των ιδίων σε σχέση με τον Ελληνισμό, όπως αυτές διατυπώνονται στα ιερά τους βιβλία, αρχής γενομένης από το Ταλμούδ:
«Κατηραμένος ας είναι εκείνος, όστις την του Ελληνος Σοφίαν διδάσκει τοις υιοίς αυτού».
Επίσης στο έργο «αποκάλυψις» αναφέρονται επί λέξει τα εξής... φιλελληνικά: «Ενα από τα επτά κεφάλια του θηρίου είναι η Ελλάς».
Επιπροσθέτως το «Δευτερονόμιον» (34) περιλαμβάνει, μεταξύ των άλλων και τα ακόλουθα: «Η μάχη εκτυλισσόμενη εις τους ουρανούς όπου αι κατηραμέναι πνευματικαί δυνάμεις των βασιλείων της Περσίας και της Ελλάδος ανθίστανται εις τον Κύριον, αργοπορούντες την εκπλήρωσιν του έργου Αυτού».
Εξ’ άλλου στο «Δευτερονόμιον» (17, 12) αναφέρονται τα εξής προκλητικά: «Αυτός που δεν θα θελήση να υπακούση στην εξουσία του Γιαχβέ, θα πεθάνη».
Στον «Ιερεμία» (12, 3) οι εβραίοι απευθυνόμενοι προς τον εβραιοθεό γιαχβέ, του εκφράζουν την κατωτέρω επιθυμία: «Πάρε τους ω Γιαχβέ, όπως τ’ αρνιά προς το σφαγείο και ετοίμασέ τους για το μακελειό».
Αναφορικά με την εκλεκτικότητα των εβραίων, το... θεόπνευστο «Δευτερονόμιο» παραθέτει τα ακόλουθα: Ο λαός του Ισραήλ είναι διάφορος των άλλων. Ο Θεός εξ’ υπ’ αρχής έθεσε αυτόν εκτός και διάχωρον των άλλων εθνών».
Θα ήταν υπερβολικό, και άνευ ουσίας, το να αναλωθεί η παρούσα μελέτη στην παράθεση των εκατοντάδων, δίχως υπερβολή, χωρίων τα οποία στάζουν στην κυριολεξία θανατηφόρο δηλητήριο κατά του Ελληνισμού, προερχόμενα από τις χωρίς αξία ιουδαΪκές γραφές, οι οποίες μόνο δολοφονικές διαθέσεις, κτηνώδη ένστικτα και χυδαίες παρορμήσεις -αντιπροσωπευτικές του εβραϊκού ήθους- αντικατοπτρίζουν. Είναι ευκρινές ότι διακατεχόμενοι οι εβραίοι από ένα διαρκές σύμπλεγμα κατωτερότητας, επιδιώκουν να υποβαθμίζουν τεχνηέντως τους άλλους λαούς, επιθυμώντας για αυτούς τα χείριστα.
Τα ανωτέρω αποσπάσματα, τα οποία όλων ενδεικτικώς επελέγησαν, θα ήταν οπωσδήποτε χρήσιμο να καταστούν αντικείμενα επισταμένης αναγνώσεως και αναλύσεως από τους υποστηρικτές της ανύπαρκτης «ελληνοεβραϊκής φιλίας»...
Ο ανθελληνισμός ωστόσο των εβραίων, δεν εξαντλείται μόνο στα ιερά τους κείμενα. Προσλαμβάνει και επιστημονικοφανή χαρακτήρα, ή μάλλον οι ιουδαίοι καταφεύγουν ακόμη και στην επιστημονική παραποίηση, προκειμένου να εκδηλώσουν το ανθελληνικό τους μένος.
Αιώνες τώρα, οι εβραίοι επιχειρούν, ανεπιτυχώς, να αποκρύψουν με δόλια τεχνάσματα, τις τιτάνιες διαστάσεις του Ελληνικού πνευματικού οικοδομήματος, αποσιωπώντας το γεγονός ότι όλες οι τέχνες και οι επιστήμες, γεννήθηκαν και ήκμασαν στην Ελλάδα. Βαθύς γνώστης της πανουργίας αλλά και της ιστορικής παραποιήσεως ο μοχθηρός εβραίος αποστέρησε από την Ελληνική δικαιοδοσία, προσωρινά βεβαίως, ανυπολόγιστη δύναμη γνώσεως.
Αναφορικά με το μέγεθος της πρωτοφανούς ιστορικής παραποιήσεως που συντελέσθηκε, παρατίθενται ενδεικτικά τα ακόλουθα, αδιάσειστα, στοιχεία.
Ο εβραίος καθηγητής Ερνέστος Μαξ, εκστόμισε το 1903 βαρύτατη ύβρη κατά του Ελληνικού Πολιτισμού, ισχυριζόμενος ότι «...το αρχαίο ελληνικό πνεύμα εμποδίζει την πρόοδο του πολιτισμού και των επιστημών, γι’ αυτό πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε μ’ αυτό...». Πόσο αλήθεια εναρμονίζεται η μειωτική αυτή θέση του σιωνιστή, καθώς και όσες ενδεικτικώς παρατιθέμενες έπονται, για το αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα, με τα όσα αναφέρονται σχετικά στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών: «...Θ’ αντικαταστήσουμε τον κλασικισμό, καθώς και κάθε μελέτη της αρχαίας ιστορίας, η οποία δίνει περισσότερα κακά παρά καλά παραδείγματα, με τη μελέτη του προγράμματος του μέλλοντος...»
Θα ήταν επουσιώδης παράλειψη να μην αναφερθεί ότι οι διαστρεβλωτικές προσπάθειες των εβραίων δεν εστιάζονται μόνο στον τομέα της αρχαιογνωσίας, αλλά εκτείνονται και στον τομέα της ιστορίας και όλων κατ’ επέκταση των επιστημών. Εβραίοι και «ιουδαϊζοντες» καθηγητές, αποδύονται σε μία συστηματική προσπάθεια να διαστρέψουν την ιστορία και την επιστημονική αλήθεια, καθώς η ανάδειξή της καταδεικνύει την ανεπιθύμητη για τους πιστούς της Σιών, πνευματική ανωτερότητα του Ελληνισμού έναντι ολόκληρης της Οικουμένης.
Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η απόπειρα του εβραίου μαθηματικού των αρχών του αιώνα μας Δαυίδ Χίλμπερτ, να καταργήσει την Ευκλείδιο Γεωμετρία. Ο Χίλμπερτ εξέδωσε το 1900 δική του γεωμετρία, η οποία τελικώς απεδείχθη αστήρικτη και ακατανόητη με αποτέλεσμα να καταρριφθεί.
Ενας άλλος εβραίος από την Αυστρία, ο Οθων Νοϊγκεμπάουερ, προέβη χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό, στη συνολική κριτική του Ελληνικού πνευματικού οικοδομήματος, αναφέροντας ότι «οι αρχαίοι Ελληνες εμπόδισαν την ανάπτυξη των μαθηματικών και του Πολιτισμού επί 2000 έτη». Ο ίδιος συγγραφέας υποστήριξε την άποψη, ότι το Πυθαγόρειο θεώρημα είχε επινοηθεί στη Βαβυλώνα ήδη από το 1800 π.Χ. καθώς και ότι η μαθηματική σκέψη του Πυθαγόρα δεν περιείχε κανένα είδος αποδείξεως. Την επίθεση κατά του Ευκλείδη, συνέχισε ο Ολανδοεβραίος «καθηγητής» Εβερτ Μ. Μπρουνς από το Αμστερνταμ. Ο σιωνιστής αυτός, εξέδωσε το 1968 μία μελέτη με τίτλο «Η Ευκλείδιος γεωμετρία κατά την αρχαιότητα» στην οποία επιχείρησε να παρουσιάσει τον Ευκλείδη σαν «έναν άξεστο και πειραματικό φυσικό», αμφισβητώντας άμεσα την κατάρτισή του. Αυτός ήταν και παραμένει ο σιωνισμός ανά τους αιώνες, αμείλικτος εχθρός του ανθρώπου και του πολιτισμού.
Μία πολύ «περίεργη» άποψη περί του Πυθαγόρου, δημοσιεύουν τα εβραϊκά «Χρονικά» (τεύχος Μαίου - Ιουνίου 1988).
Το σχετικό δημοσίευμα αναφέρει επί λέξει τα ακόλουθα:
«Ενας από τους πρώτους Ελληνες φιλοσόφους που κατά τον Ιώσηπο ήρθε σε επαφή με την εβραϊκή φιλοσοφία ήταν ο Πυθαγόρας, επικαλούμενος κάποιον μεταγενέστερο βιογράφο του, το Ερμιππο...». Και παρακάτω υποστηρίζει: «...Με άλλα λόγια ο Ιώσηπος υποστηρίζει ότι ο γνωστός φιλόσοφος της Σάμου, που όπως γνωρίζουμε προφανώς να έχει έρθει σε επαφή και με άλλες ανατολίτικες δοξασίες, είχε εισαγάγει στη φιλοσοφική του σκέψη, στοιχεία από την εβραϊκή θρησκεία...».
Δυστυχώς για τους εβραίους, ουδεμία έγκυρη ιστορική μαρτυρία υφίσταται που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό ότι ο Πυθαγόρας «εισήγαγε στη φιλοσοφική του σκέψη στοιχεία από την εβραϊκή θρησκεία!», γι’ αυτό θ' ήταν συνετό να προσέχουν τι ισχυρίζονται, διότι η ιστορική παραποίηση έχει και τα όριά της...
Καλό θα ήταν επίσης ο συντάκτης του κειμένου, να μας εκθέσει σε τι συνίσταται η διαβόητη «εβραϊκή φιλοσοφία», διότι πέρα από τη νομαδική ζωή και τις μαστροπείες του Αβραάμ, δεν γνωρίζομε να είχε επιδείξει τίποτε άλλο ο εβραϊσμός.
Οσον αφορά τον συγγραφέα του κειμένου Μ. Λίτση, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι σε αντίθεση προς αυτά που υποστηρίζει, οι Ελληνες είναι εκείνοι που έχουν πανάρχαιη ιστορία και όχι οι εβραίοι που οπωσδήποτε μόνο «βίοι παράλληλοι» δεν υφίστανται μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων. Κι η προπαγάνδα ακόμη, χρειάζεται την τέχνη της. Οταν είναι απροκάλυπτη, όχι μόνο δεν πείθει αλλά και γελοιοποιεί. Κύριοι του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, γνωρίζομε ποια είναι η τέχνη σας, λίγη σοβαρότητα όμως δεν βλάπτει, έστω και για να τηρούνται κάποια προσχήματα, εκτός κι εάν κρίνετε ότι είναι τέτοιο το επίπεδο εκείνων στους οποίους απευθύνετε την προπαγάνδα σας, ώστε δεν χρειάζεται...
Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Η σύγκρουση ανάμεσα στον Ελληνισμό και στον Εβραϊσμό, συγκεκριμενοποιείται προς τα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ. μία περίοδο κατά την οποία συντελείται μία πολιτιστική ανάπτυξη των Φιλισταίων στις ακτές της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι ως γνωστόν είναι ελληνικό φύλο που έλκει την καταγωγή από τους Αχαιούς, προέρχεται δε από την Κρήτη.
Οι Φιλισταίοι λοιπόν, φορείς μίας υψηλής πολιτιστικής παραδόσεως που όμοιά της δεν είχαν ποτέ γνωρίσει οι νομάδες σημίτες, επεκτείνονται σε ολόκληρη την περιοχή της Παλαιστίνης. Τότε ακριβώς επιχειρείται λυσσωδώς η εκδίωξή τους από τους Χανανίτες και τους ευρισκόμενους σε πρωτόγονη κατάσταση περιφερόμενους ιουδαίους. Μέχρι να επέλθει η επιβολή των Φιλισταίων, προηγήθηκε ένας αγώνας αδυσώπητος, σηματοδοτώντας την αρχή της συγκρούσεως, ανάμεσα στον Ελληνισμό και στον εβραϊσμό.
Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί, ότι τους Φιλισταίους οι Αιγύπτιοι τους αποκαλούσαν «Παλαισάτι», δηλαδή πρόσφυγες, ονομασία από την οποία προήλθε αργότερα η λέξη «Παλαιστίνιος». Ανιχνεύοντας τις πηγές του παρελθόντος, προκύπτει ότι η χώρα της Παλαιστίνης, ουσιαστικά γη Ελληνική, έλαβε την ονομασία της από τον Ηρόδοτο. Το δε νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, της γης δηλαδή των «Παλαισάτι» - Φιλισταίων, ονομαζόταν από τους εβραίους «νεγέβ των Χερεθί», φράση η οποία σημαίνει «νότος των κρητών» ακριβώς λόγω της κυρίαρχης παρουσίας των Φιλισταίων στην περιοχή.
Οι εβραίοι, ουδέποτε συμβιβάστηκαν με την Ελληνική παρουσία στην Παλαιστίνη. Αντιπροσωπευτικό δε των αισθημάτων που έτρεφαν και που εξακολουθούν να τρέφουν για τους Ελληνες, είναι το ακόλουθο απόσπασμα, προερχόμενο από τον «προφήτη» Σοφωνία (6ος αιώνας π.Χ.), έναν από τους απειράριθμους συγγραφείς περικοπών της Παλαιάς Διαθήκης: «Αλίμονον εις τους κατοικούντας εις τα παράλια της θαλάσσης, εις το έθνος των Κρητών. Ιδού ο λόγος του κυρίου εναντίον σας: Θα σε ταπεινώσω, χώρα των Φιλισταίων, θα σε ερημώσω, ώστε ουδείς κάτοικος να υπάρχη. Και θα γίνει λιβάδιον, βοσκότοπος δια τους ποιμένας και μάνδρα δια τα πρόβατα. Αύτη θα μοιρασθή δια κλήρου εις το υπόλοιπον του Οίκου του Ιούδα...»
Εξ άλλου η επινόηση και διαιώνιση του μύθου της κατατροπώσεως του Φιλισταίου Γολιάθ από τον ισχνό εβραίο Δαυίδ αποτελεί έναν μύθο που συνιστά κωδικοποίηση μιας οδυνηρής πραγματικότητας, η οποία αλληγορεί την προσπάθεια που κατέβαλλε δια δόλου ο σιωνισμός, προκειμένου να επιτύχει την εξόντωση του πανίσχυρου μυικά, αλλά άδολου Γολιάθ (Ελληνισμού), με σκοπό την τελική εξόντωσή του. Υποδηλώνει την σύγκρουση της δολιότητας με τη δύναμη και την επικράτηση της πρώτης.
Επανερχόμενοι στο κυρίως θέμα, πρέπει να τονίσουμε ότι την Ελληνικότητα των Φιλισταίων δεν διανοούνται να την αμφισβητήσουν ούτε τα ίδια τα φερέφωνα του εβραϊσμού. Χαρακτηριστική επ’ αυτού είναι η περίπτωση του πρέσβη Γ. Τσορμπατζή, γνωστού φιλοσιωνιστή, ο οποίος σε βιβλίο που εξέδωσε το 1905 υπό τον τίτλο «Ηώς της Εβραϊκής Παλιγγενεσίας», αναφορικά με την καταγωγή των Φιλισταίων, παραθέτει τα ακόλουθα αποκαλυπτικά στοιχεία: «Οι Φιλισταίοι ήταν Ελληνες, Κρήτες ιδία, αποικήσαντες εις Παλαιστίνην κατά το 1500 ή 1800 π.Χ., ήτοι επί της εποχής του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Παρά την Βηθλεέμ ευρέθη μία των κυριοτέρων πόλεων, η Μητρόπολις ίσως των Φιλισταίων, εκτισμένη επί ερειπίων ετέρας πόλεως των αρχαίων ιθαγενών Χαναναίων, ηττηθέντων προφανώς υπ’ εκείνων. Τα εν τοις τάφοις των Φιλισταίων ευρεθέντα χαλκά ή αργυρά κοσμήματα και πήλινα αγγεία, προδίδουν αριδήλως την Μυκηναϊκήν τέχνην των, αντιθέτως προς τα εν τοις συγχρόνοις τάφοις ευρήματα, πάντα ευτελούς και πρωτογόνου σχεδόν νεολιθικής εποχής, ενώ και τα οστά των τάφων των Φιλισταίων, καταδεικνύουν ομοίως την ανθρωπολογικήν διαφοράς της φυλής. Ετέρα έκπληξις την οποίαν επεφύλαττεν εις την Ελληνικήν Ιστορίαν η αρχαιολογική σκαπάνη, είναι ότι δεν παρελάβομεν ημείς την γραφήν των Φοινίκων, αλλ’ οι Φοίνικες παρά των Φιλισταίων υπό τον αρχαιότατον ιερογλυφικόν τύπον, 22 γράμματα του οποίου απετέλεσεν την βάσιν του βραδύτερον μεταδοθέντος εκ Φοινίκης αλφαβήτου...»
Κατά πολύ αργότερα, οι έχοντες σημιτική καταγωγή Φοίνικες, θα πολεμήσουν λυσαλλέα τον Ελληνισμό σε όλες τις περιοχές του, με σκοπό να καταστούν ισχυρή ναυτική δύναμη. Οι Φοίνικες θα συνεργασθούν στενά με τους Πέρσες εναντίον των Ελλήνων και το 498 π.Χ., έτος κατά το οποίο οργανώθηκε από τον Αρισταγόρα και τον Ιστιαίο η Ιωνική Επανάσταση κατά των Περσών, οι Ιωνες θα κατατροπώσουν τον φοινικικό στόλο πλησίον της Σαλαμίνας της Κύπρου.
Θα επακολουθήσει μία δυσμενής έκβαση των θαλασσίων επιχειρήσεων τις οποίες διεξήγαν οι Έλληνες, η οποία θα ολοκληρωθεί με τη διάλυση του στόλου των Ιώνων από τους Φοίνικες, ύστερα από ναυμαχία που δόθηκε κοντά στη νήσο Λόδη το 596 π.Χ. Αιτία της ήττας ήταν η οργανωτική αδυναμία του Ιωνικού στόλου, ήττα η οποία θα ανοίξει το δρόμο στους Πέρσες για την κατάληψη της Μιλήτου και την εξόντωση των κατοίκων της. Μία άγνωστη πτυχή στους ελληνοπερσικούς πολέμους αποτελεί το γεγονός ότι στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας, σημαντικότατο παρασκηνιακό ρόλο διαδραμάτισε η σύζυγος του Πέρση βασιλιά, η εβραία Εσθήρ. Η Εσθήρ προκειμένου να επηρεάσει αποφασιστικά τη γνώμη του Ξέρξη, αναφορικά με το ζήτημα της εκστρατείας, εξόντωσε το φιλέλληνα σύμβουλό του Αμμάν και σε πλήρη σύμπνοια με τον επίσης εβραϊκής καταγωγής πρωθυπουργό Μαρδοχαίο, έστρεψαν τον Πέρση αυτοκράτορα κατά των Ελληνικών πόλεων.
Οταν ο Ξέρξης θα εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος, το 480 π.Χ. ο φοινικικός στόλος με το βασιλιά της Σιδώνας Τετρανέστο, της Τύρου Μάπεν και της Αράδου Μερβαάλ, θα μεταφέρει το μηδικό ασκέρι στα ελληνικά εδάφη. Οι φοίνικες όμως δεν περιορίσθηκαν σε αυτές τους τις ανθελληνικές ενέργειες, αλλά επετέθηκαν και στην Μεγάλη Ελλάδα κατά των Ελλήνων, σε σύμπραξη με τους αποίκους τους Καρχηδονίους.
Ωστόσο τα μισελληνικά τους σχέδια δεν ευοδώθηκαν. Την ημέρα κατά την οποία ο περσικός στόλος που είχε φοινικική ηγεσία καταστράφηκε στην ένδοξη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.χ., ο τύραννος των Συρακουσών Γύλων, νικούσε τα στρατεύματα των Φοινίκων στην μάχη που διεξήχθη κοντά στην Ιμέρα, κατά την οποία μάλιστα σκοτώθηκε και ο αρχηγός των Φοινίκων Αμίλκας. Δεν θα πρέπει, οπωσδήποτε, να διαφύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι ο προδότης στη μάχη των Θερμοπυλών, ο μηδίσας Εφιάλτης, ήταν γεφυραίος...
Ομως οι εβραϊκές ραδιουργίες δεν σταματούν στο σημείο αυτό. Ο «περιούσιος λαός» εμπνεόμενος από τον ιουδαίο ιστορικό Φλ. Ιώσηππο, ο οποίος στα έργα του «Λόγοι κατ’ Απίωνος» και «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» επιχειρεί να υποβαθμίσει την ζωτική συμβολή των Ελλήνων στη γένεση του Πολιτισμού, επιδίδεται στην διαστροφή της αλήθειας.
Πληθώρα ιστορικών στοιχείων αποδεικνύουν ότι ανάμεσα στο 1000 και στο 500 π.Χ. κλιμακώνεται εντονότατα η αντίθεση ανάμεσα στους Ελληνες και στους Φοίνικες εμπόρους. Η κυριαρχία στη Μεσόγειο, αποτελεί ζωτικό στόχο αμφοτέρων των πλευρών, η επίτευξη του οποίου συνεπάγεται τον έλεγχο της οικονομικής ζώνης της ευρύτερης περιοχής. Κάτω από αυτή την εξήγηση παρέχεται μία επαρκής απάντηση στο ερώτημα, γιατί οι φοίνικες εξέθρεψαν ένα πρωτοφανές μίσος κατά των Ελλήνων και έγιναν μηδίσαντες. Είναι απόλυτα τεκμηριωμένο ότι οι Γεφυραίοι (σημιτικής καταγωγής) συνετέλεσαν αποφασιστικά τόσο στην συνθηκολόγηση της Μιλήτου και της Αλικαρνασού, όσο και στην υπονόμευση της άμυνας της Εφέσου, την οποία ανενδοίαστα κατέστρεψαν. Ο δε Γεφυραίος, με εξελληνισμένοόνομα, Ηρόστρατος, πυρπόλησε και κατέστρεψε το ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσσο, δημιούργημα που συγκαταλεγόταν στα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Εκδηλη υπήρξε επίσης η αντίδραση των εβραίων στην προσπάθεια την οποία κατέβαλλε ο Μ. Αλέξανδρος δια της οποίας απέβλεπε στην πολιτική ένωση του Ελληνισμού. Είναι ιστορικά γνωστό, ότι η μοναδική πόλη που αντιστάθηκε στο ενωτικό κήρυγμα του Αλεξάνδρου, πριν ξεκινήσει την εκστρατεία του προς την Ασία, ήταν η Θήβα. Η πόλη των Θηβών, αποτελούσε την ισχυρότερη, εντός Ελλάδος, κοινότητα των Γεφυραίων*, οι οποίοι υπήρξαν προγενέστερα οι πρώτοι μηδίσαντες στρεφόμενοι κατά του Ελληνισμού. Επίσης οι γεφυραίοι ήταν εκείνοι που εισήγαγαν στον ελλαδικό χώρο το νοσηρό φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας και της παιδεραστίας.
Η καταστροφή της κοινότητα των γεφυραίων και η εξάλειψη της ισχύος τους, επέφερε την ενότητα του Ελληνισμού.
Κατά την διεξαγωγή της εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου προς την Ασία και συγκεκριμένα κατά τη διέλευση της Μικράς Ασίας, ο μακεδόνας στρατηλάτης έγινε μάρτυρας σωρείας ανθελληνικών ενεργειών που διέπραξαν οι γεφυραίοι, τους οποίους απέπεμψε από όσες Ελληνικές πόλεις απελευθερώθηκαν.
Ακόμα είναι γνωστό ότι ο Αλέξανδρος τους επέβαλλε, σαν ανταπόδοση και ελάχιστη τιμωρία για τα επαίσχυντα εγκλήματά τους, σκληρές οικονομικές κυρώσεις, ενώ πολλοί από αυτούς πλήρωσαν τις πράξεις τους με την ποινή του θανάτου. Στο σημείο αυτό αξίζει να τονισθεί, ότι ιδιαίτερα σθεναρή αντίσταση στα στρατεύματα του Αλεξάνδρου προέβαλλε η σημιτική Τύρος, μία στάση η οποία ερμηνεύεται ως προσπάθεια του ιουδαϊσμού, να ανακόψει την ακάθεκτη προέλαση του στρατηλάτη και την ευεργετική επίδραση του Ελληνικού πνεύματος στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης. Επακολούθησε η αναίμακτη είσοδος των Ελληνικών στρατευμάτων στην Ιερουσαλήμ, η οποία ύστερα από την καταστροφή της Τύρου κατελήφθη αμαχητί. Πανικόβλητοι οι εβραίοι, δεν τόλμησαν να προβάλλουν την ελάχιστη αντίσταση, προκειμένου να μην έχουν την τύχη των κατοίκων της Τύρου. Μετά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, ο Μ. Αλέξανδρος, σύμφωνα με τη συνήθειά του να πραγματοποιεί θυσίες στους Θεούς των υποταγμένων λαών, θυσίασε και προς τον γιαχβέ. Ομως σε ένδειξη της απόλυτης κυριαρχίας του, εισέδυσε, παρά τις σαφείς απαγορεύσεις, στο άδυτο των αδύτων του Ναού του Σολομώντα, μία πράξη στην οποία προσδώθηκε από τους Ιουδαίους προσβλητικό περιεχόμενο.
Οι ιουδαϊκές ραδιουργίες ωστόσο δεν σταμάτησαν. Συνεχίσθηκαν, φθάνοντας στην αποκορύφωσή τους κατά τα χρόνια του Αντίοχου του Επιφανή. Ο Αντίοχος ωστόσο επεφύλαξε στους Ιουδαίους την επιβεβλημένη αντιμετώπισή τους. Οχι μόνο κατέπνιξε τις ιουδαϊκές αντιδράσεις στην περιοχή της Παλαιστίνης, αλλά παράλληλα κατέστρεψε τον Ναό του Σολομώντα, αναγείροντας στην ίδια ακριβώς θέση μεγαλοπρεπή ναό αφιερωμένο στο Δία.
Επί της κυριαρχίας του Αντίοχου του Επιφανή, ο ιουδαϊσμός περιορίσθηκε θανάσιμα, συρρίκνωση την οποία οι εβραίοι δεν συγχώρεσαν ποτέ. Ενδεικτικά για το ανθελληνικό μένος που έτρεφαν οι εβραίοι, είναι τα βιβλία των Μακαβαίων. Το περιεχόμενό τους αναφέρεται στους πολέμους τους οποίους διεξήγαγαν οι εβραίοι κατά των Ελλήνων Αντιγόνων και αποτελούν μνημεία ανθελληνισμού.
Αξίζει να παρατεθεί το απόσπασμα που αναφέρεται στο θάνατο του Αντίοχου του Επιφανή, για του λόγου το αληθές: «Ο δε πανεπόπτης κύριος ο θεός του Ισραήλ, επάταξεν αυτόν ανιάτω και αοράτω πληγή, άρτι δε καταλήξαντος τον λόγον έλαβεν αυτόν ανήκεστος των σπλάχνων αλγηδών και πικραί των ένδον βάσανοι πάνυ δικαίως τον πολλαίς και ξενίζουσαις συμφοραίς ετέρων σπλάχνα βασανίζοντα»*
Οταν το βασίλειο των Πτολεμαίων αντικαταστάθηκε από εκείνο των Σελευκιδών, οι εβραίοι εκμεταλλεύτηκαν την αστάθεια που δημιούργησε η μετάπτωση αυτή και υπό την καθοδήγηση των Μακκαβαίων, εξεγέρθηκαν αρχίζοντας έναν ένοπλο αγώνα με σκοπό την επικράτησή τους. Μετά από αιματηρές μάχες, οι Μακαββαίοι κατόρθωσαν να επιβάλλουν τον μωσαϊκό νόμο σε κάποιες περιοχές της Παλαιστίνης, εκμεταλλευόμενοι στο έπαρκο εσωτερικές διαμάχες των Ελλήνων.
Το 63 π.Χ. εκδηλώθηκε νέα εξέγερση των εβραίων κατά των Ελλήνων αλλά και κατά των Ρωμαίων, κυριάρχων πλέον της Παλαιστίνης. Το 66 π.Χ. λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη και νέα ιουδαϊκή ένοπλη επανάσταση, η οποία έφερε ως αποτέλεσμα την επικράτηση των εβραίων στην Ανθηδόνα, στην Ασκολώνα καθώς και στη Γάζα, με αποτέλεσμα την γενικευμένη σφαγή των Ελλήνων. Ωστόσο, γρήγορα άρχισε η ανασύνταξη των Ελληνικών και ρωμαϊκών δυνάμεων, οι οποίες υπό την κάλυψη των ρωμαϊκών λεγεώνων του Τιβερίου, ξεκλήρισαν τουλάχιστον 50.000 εβραίους στην Αλεξάνδρεια.
Ουδέποτε σταμάτησε το υπονομευτικό έργο των εβραίων κατά του Ελληνισμού. Μεταξύ 115 και 116 μ.Χ., σημειώνεται μεγάλη εβραϊκή εξέγερση, η οποία συμπίπτει με τη νικηφόρα προέλαση του αυτοκράτορα Τραϊανού, κατά των Περσών. Η εξέγερση θα προσλάβει πολυμέτωπο χαρακτήρα, καθώς εκδηλώνεται ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη, στην Αίγυπτο, στην Κυρηναϊκή και στην Κύπρο. Θα επακολουθήσει η σφαγή στην Κυρηναϊκή από τους εβραίους 220.000 Ελλήνων υπερμάχων της γνήσιας Ελληνικής θρησκείας, ενώ στην Κύπρο, οι ιουδαίοι θα κατασφάξουν 100.000 Ελληνες και θα καταστρέψουν την πρωτεύουσα της νήσου, Σαλαμίνα. Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι η θανάτωση χιλιάδων Ελλήνων επήλθε στην πυρά όταν παραδόθηκαν, ενώ ήταν εγκλωβισμένοι μέσα σε τεράστια αγάλματα του Μολώχ. Ήταν μια θυσία προς το Θεό των εβραίων.
Ο Ερνέστος Ρενάν αναφέρεται διεξοδικά στην εβραϊκή εξέγερση και χαρακτηριστικά τονίζει ότι η φρενίτιδα που κατέλαβε τους ιουδαίους ήταν τέτοια, ώστε έτρωγαν ωμά τα κρέατα των θυμάτων τους, τα δε έντερά των τα χρησιμοποιούσαν ως ζώνες...
Μεθοδεύσεις επίσης, όπως αυτής της βασίλισσας της Παλμύρας Ζηνοβίας -εβραϊκής καταγωγής (Μπαθ-Ζαβάι)- η οποία στην προσπάθειά της να καθυποτάξει τον Ελληνισμό της Ανατολής, βάπτισε το γιο της Βααλβαθάν, Αθηνόδωρο, ισχυριζόμενη ότι κατάγεται από την Κλεοπάτρα και εμφανιζόμενη παράλληλα δήθεν ως οραματίστρια της επανιδρύσεως του βασιλείου των Σελευκιδών, μόνο δολιότητα αποπνέουν.
Η εγκληματική δραστηριότητα των εβραίων συνεχίζεται απρόσκοπτα με την πάροδο των αιώνων. Παράλληλα επιδίδονται και στην συστηματική πλαστογράφηση και αλλοίωση των αρχαιοελληνικών κειμένων. Η εκτεταμένη αυτή πλαστογράφηση πραγματοποιήθηκε κυρίως από τους εβραίους, αλεξανδρινούς συγγραφείς, υπό την καθοδήγηση ραββίνων, κατά τον 3ο μ.Χ. αιώνα, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται ότι «Πλάτων εστί Μωϋσής αττικίζων». Μία τεραστίων διαστάσεων παραχάραξη και διαστρέβλωση της πραγματικότητας συντελέσθηκε και εξακολουθεί με αμείωτη ένταση και σήμερα να συντελείται, με προκαθορισμένο στόχο την εξόντωση του Ελληνικού πνεύματος.
ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Ιδιαίτερα έντονα εκδηλώνεται η μισελληνική δραστηριότητα των ιουδαίων, κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Οι εβραίοι επιδόθηκαν στην διάβρωση και αυτής ακόμη της βυζαντινής αυτοκρατορίας, γεγονός αναμενόμενο, ύστερα από την υπέρμετρη ανοχή την οποία επέδειξε το Βυζάντιο απέναντι στο εβραϊκό στοιχείο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 614 μ.Χ. με κοινή δράση εβραίων και Περσών, κατελήφθησαν τα Ιεροσόλυμα και εσφάγησαν από τους εβραίους 90.000 Ελληνες. Την εποχή εκείνη οι ραββίνοι, σε καθημερινή βάση επαναλάμβαναν στις συνομιλίες τους τον ακόλουθο στίχο: «Οι απόγονοι του Ιακώβ θα κυριαρχήσουν και θα καταρρίψουν τα λείψανα της Πόλεως...»
Το 628 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ηράκλειος επισκέπτεται τα Ιεροσόλυμα και πείθεται -ιδίοις όμμασι- για το υποχθόνιο έργο των εβραίων. Εχοντας επίγνωση των δεινών που επέφερε η ιουδαϊκή δολοπλοκία, θα προβεί στη λήψη πολλών μέτρων για την ασφάλεια του κράτους. Μεταξύ δε αυτών συγκαταλέγεται και η ενεργοποίηση του νόμου του αυτοκράτορα Ανδριανού, ο οποίος απαγόρευε στους εβραίους να πλησιάζουν τα Ιεροσόλυμα. Ομως οι ιουδαίοι δεν πτοήθηκαν.
Εχει προηγηθεί κατά τρεις περίπου αιώνες η άνανδρη δολοφονία του Αυτοκράτορος Ιουλιανού, το 363 μ.Χ., από εβραίο εκχριστιανισμένο στρατιώτη, σύμφωνα με όσα εξιστορεί ο Λιβάνιος στον «Επιτάφιο».
Ενδεικτική των δολίων μέσων των οποίων οι εβραίοι μετέρχονταν, προκειμένου να προξενήσουν ανθελληνικά κτυπήματα, είναι και η μέθοδος την οποία χρησιμοποίησαν, προκειμένου να εξωθήσουν τους άραβες στην καταστροφή της περίφημης βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, στην οποία ήταν συγκεντρωμένο το απάνθισμα της αρχαίας Ελληνικής σοφίας. Στις 21 Δεκεμβρίου του 640 μ.Χ. οι εβραίοι έπεισαν τον άραβα στρατηγό που κατέλαβε την Αλεξάνδρεια, να πυρπολήσει τη βιβλιοθήκη, επικαλούμενο το επιχείρημα, ότι τα βιβλία που φυλάσσονται εντός αυτής αντίκεινται στο Κοράνιο, επομένως είναι επιζήμια. Είχε προηγηθεί η λεηλασία της βιβλιοθήκης από το εβραϊκό στοιχείο, αποκομμίζοντας μοναδικούς θησαυρούς τους οποίους οι σιωνιστές κατέχουν και αξιοποιούν ακόμη και σήμερα.
Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο, ότι οι εβραίοι υπονόμευσαν τον Ελληνισμό κατά τα δύσκολα χρόνια του Βυζαντίου (600-800 μ.Χ.), παρέχοντας κάθε δυνατή βοήθεια στους εισβολείς, αλλά και ενισχύοντας τις φθοροποιές εσωτερικές διαμάχες και έριδες (Εικονομαχία). Οι εβραίοι μέσω ομοεθνών τους συμβούλων που διέθεταν στην αυλή του Αυτοκράτορα Λέοντα του Γ’ και του Κωνσταντίου του Ε’, προώθησαν τις εβραϊκές αντιλήψεις της εικονομαχίας σε τέτοιο σημείο, ώστε οι εικονολάτρες να κατηγορούν όσους αντιμάχονταν τις εικόνες ως «ιουδαϊζοντες».
Κατά τα χρόνια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Φωκά στην Αντιόχεια, πραγματοποιείται η μεγαλύτερη σφαγή Ελλήνων από εβραίους. Εχουν προηγηθεί, οι επαναστάσεις των εβραίων στην Κύπρο και στην Κυρηναϊκή, οι οποίες συγκαταλέγονται στις αιματηρές διώξεις που γνώρισε κατά τη μακραίωνη ιστορία του ο ελληνισμός. Τουλάχιστον 250.000 Έλληνες στην Αφρική και 100.000 στην Κύπρο, γνώρισαν τον πλέον φρικτό θάνατο από τους σημίτες.
Η ανθελληνική τοποθέτηση των σημιτών, διαφαίνεται ευκρινέστερα κατά την περίοδο εκείνη, κατά την οποία εντάθηκαν οι επιδρομές των αράβων. Οι εβραίοι συμπαρατάχθηκαν ενεργά στους άραβες εισβολείς, επαναλαμβάνοντας τη στάση που τήρησαν κατά την εισβολή του Πέρση Χοσρόη του Β’. Εχει μάλιστα καταγραφεί στην ιστορία, η κοινή επίθεση σημιτών και περσών κατά του βυζαντίου, υπό τη διοίκηση του σατράπη Σαρμπαζάρ.
Από τον 5ο μ.Χ. αιώνα, η εβραϊκή παροικία της Κωνσταντινουπόλεως αυξάνει σε πληθυσμό και συγκεντρώνεται στο τμήμα εκείνο που έφερε το όνομα «Χάλκινος Αγορά». Οι ραδιουργίες που ανέπτυσσαν όμως οι εβραίοι, έγιναν αιτία της εκδιώξεώς τους από την περιοχή εκείνη.
Ο Θεοδόσιος ο Β’, παρά το γεγονός ότι διακατεχόταν από ακραιφνή φιλοσημιτικά αισθήματα, θα αναγκασθεί ύστερα από πιέσεις, να εκδώσει διάταγμα εκτοπίσεως των ιουδαίων από εκείνο το τμήμα της πόλεως, ενέργεια η οποία σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, αποδίδεται όχι στον Θεοδόσιο αλλά στον Ιουστινιανό τον Β’. Παράλληλα θα κλείσει και η Συναγωγή ως άνδρο επικίνδυνο. Όποιος κι αν ήταν όμως ο αυτοκράτορας που έλαβε τα αντιεβραϊκά μέτρα, σημασία έχει ο εντοπισμός του παρασιτικού ρόλου που ασκούσαν και στο Βυζάντιο.
Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να αποδωθεί στην κρίσιμη εκείνη χρονική στιγμή, κατά την οποία εκδηλώθηκαν οι σλαβικές επιδρομές κατά της Ελλάδος. Είχε προηγηθεί η δόλια προσπάθεια των εβραίων, να ανέλθει στον αυτοκρατορικό θρόνο μία πανούργα γυναίκα, εβραϊκής καταγωγής. Επρόκειτο για την κόρη του Επιτρόπου του ανήλικου Αυτοκράτορα Αρκαδίου, του Ρουφίνου. Η προσπάθεια αυτή τελικά δεν τελεσφόρησε. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με μια άλλη εβραϊκή διείσδυση που έγινε τον 8ο αιώνα μ.Χ., όταν οι εβραίοι πέτυχαν αυτό το τόλμημα, δεν τυχαία. Συνέπιπτε με την έξαρση της εικονομαχίας αφ’ ενός (μία διαμάχη με φαινομενικό θρησκευτικό-θεολογικό χαρακτήρα, υποκινούμενη σαφώς από τους εβραίους διαβρωτικά, δεδομένου ότι την απεικόνιση των μορφών στη θρησκεία απαγορεύουν οι ιουδαϊκές παραδόσεις) και με την εισβολή των σλάβων στα Ελληνικά εδάφη αφ’ ετέρου. Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε αυτή την περίοδο της σκληρής δοκιμασίας για τον Ελληνισμό, επικεντρώνει το «επιστημονικό» ενδιαφέρον του, ο σιωνιστής «ιστορικός» Φαλμεράϋερ, προκειμένου να αποφανθεί περί... της «σλαβικής καταγωγής των Ελλήνων!», ισχυριζόμενος αδιάντροπα και αντιεπιστημονικά ότι επήλθε, δήθεν, φυλετική επιμειξία.
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΩΝ
Ο ανθελληνικός ρόλος των εβραίων κατά τα χρόνια του βυζαντινού Μεσαίωνα, διοχετεύθηκε έντεχνα επίσης μέσω των Σταυροφοριών. Οι Σταυροφορίες, υπήρξαν το δολιότερο εφεύρημα του εβραϊσμού, προκειμένου να καταλύσει κάθε έννοια Ελληνικότητας που απέμενε στο Βυζάντιο. Με πρόσχημα δήθεν, την «απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τον οθωμανικό κατακτητή», διοργανώθηκαν οκτώ σταυροφορίες με σημείο εκκινήσεως την κεντρική Ευρώπη, οι οποίες στο σύνολο τους έπληξαν ανεπανόρθωτα τον Ελληνισμό, παρεκκλίνοντας καθ’ ολοκληρία από τον υποτιθέμενο αντικειμενικό σκοπό τους.
Η αρχή έγινε από τον εβραϊκής καταγωγής Πέτρο Ερημίτη*, ο οποίος το 1096 ισχυρίσθηκε ότι είδε σε όραμα τη μορφή του Ιησού, ο οποίος του ζήτησε δήθεν, να ξεκινήσει μία εκστρατεία εναντίον των απίστων οθομανών. Αυτή ήταν η αφορμή για τη διοργάνωση της Πρώτης Σταυροφορίας, η οποία επέφερε την επί τριακονταετία λεηλασία του Βυζαντίου, αντί του «πολέμου κατά των απίστων». Μόνο το 1099 οι σταυροφόροι κατέλαβαν για τα προσχήματα την Ιερουσαλήμ, δικαιολογώντας την παρουσία τους. Στα πλαίσια της δεύτερης κατά σειράν σταυροφορίας, η οποία ξεκίνησε το 1117, δεινοπάθησαν στην κυριολεξία Ελληνικές πόλεις, όπως το Ικόνιο, η Δαμασκός και η Ασκαλώνα, χωρίς ποτέ οι σταυροφόροι να επιδιώξουν να φθάσουν στην Ιερουσαλήμ.
Μέσω αυτών των κατ’ επίφαση «σταυροφοριών», οι οποίες θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν το επικάλυμμα οικονομικών, στρατιωτικών αλλά και πολιτικών δολοπλοκιών, που συμπίπτουν με την οικονομική διείσδυση των εβραίων και των Δυτικών Ευρωπαίων στην τρωτή και αιμορραγούσα πλέον βυζαντινή αυτοκρατορία, κτυπήθηκε αλύπητα η Ελληνική φιλοσοφία, το Ελληνικό πνεύμα και οι Ελληνικοί πληθυσμοί των περιοχών, τις οποίες λεηλατούσαν οι κατ’ επίφαση σταυροφόροι.
Κατά τη διάρκεια της τέταρτης σταυροφορίας, οι εβραϊκής καταγωγής ηγήτορές της, ο Βαλδουίνος και ο Ερρίκος Δάνδαλος, επετέθησαν ευθέως κατά της Κωνσταντινουπόλεως, την οποία αφού κατέλαβαν, εν συνεχεία επιδόθηκαν ανενόχλητοι στην καταστροφή ολόκληρης της αυτοκρατορίας, έχοντας εγκαταλείψει πλέον τα προσχήματα. Οι δύο αυτοί κατακτητές, αφού διαμέλισαν την Ελλάδα σε δύο τμήματα, συνέχισαν το καταστροφικό τους έργο, έως ότου σκοτώθηκαν από κατοίκους της Θράκης, κατά τη διάρκεια των μαχών.
Οι Σταυροφορίες συνεπώς οδήγησαν στην κατάλυση της βυζαντινής αυτοκρατορίας το 1204 μ.Χ., ένα πλήγμα το οποίο προλείανε το έδαφος για την μετέπειτα κατάκτηση από τους οθωμανούς το 1453. Ας εξετάσουμε όμως τις παρασκηνιακές συνθήκες οι οποίες τις προκάλεσαν.
Ο 8ος και 9ος αιώνας αποδείχθηκαν εξαιρετικά προσοδοφόροι για τους εβραίους. Εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο την απαγόρευση του δανεισμού χρηματικών ποσών με τόκο, απαγόρευση την οποία η καθολική εκκλησία είχε επιβάλλει στους χριστιανούς, αναγορεύοντας τον δανεισμό σε «αντιχριστιανική πράξη», οι εβραίοι κυριάρχησαν απόλυτα στον συγκεκριμένο τομέα. Αναδείχθηκαν σε κυρίαρχους της νοσηρής τοκογλυφίας, αφ’ ενός θησαυρίζοντας και αφ’ ετέρου υποδουλώνοντας στη δουλεία των τόκων ολόκληρη την Ευρώπη.
Αρχικά η επαίσχυντη δραστηριότητα της εβραϊκής τοκογλυφίας διεξαγόταν στους δρόμους, όπου οι εβραίοι έστηναν τους πάγκους τους, τις επονομαζόμενες μπάνκες (εξ’ ου και το μπανκ = τράπεζα). Η κατοχή όμως του μονοπωλείου από το βυζάντιο σε τομείς με ιδιαίτερη σημασία για το εμπόριο και την οικονομία (πορφύρα, μετάξι κ.ά.) δεν ήταν δυνατόν να αφήσει τους εβραίους κεφαλαιοκράτες αδιάφορους. Μετά τον 9ο αιώνα, οι σκοποί των εβραίων έγιναν ιδιαίτερα ορατοί.
Κυρίαρχοι του πλούτου πλέον οι σιωνιστές, υπέβαλλαν στους Βενετούς και Γενοβέζους την ιδέα, ότι το Βυζάντιο έλεγχε το μονοπώλιο των συναλλαγών και του εμπορίου μεταξύ Δύσεως και Ανατολής, φαινόμενο το οποίο θα έπρεπε, επ’ ωφελεία τους, να σταματήσει. Οι εβραίοι αρχικά επιδόθηκαν στην αποκοπή του βυζαντίου από την Ιταλία, κλείνοντας όλες τις αγορές για τα βυζαντινά προϊόντα.
Η σταδιακή εξασθένηση του βυζαντίου από τους αδιάκοπους πολέμους και τον ασφυκτικό οικονομικό-εμπορικό αποκλεισμό, προώθησε τα σχέδια των σιωνιστών, στο έπακρο. Σε πρώτο στάδιο οι απελπισμένοι βυζαντινοί, δέχθηκαν την εισρροή των εβραϊκών κεφαλαίων υπό μορφή εξωτερικού δανεισμού, επιτρέποντας παράλληλα την εγκατάσταση γενοβέζων, εβραίων και βενετών μεγαλεμπόρων στην Κωνσταντινούπολη. Επρόκειτο για την αρχή του τέλους. Οι σιωνιστές έθεσαν υπό τον ασφυκτικό έλεγχό τους την ετοιμοθάνατη οικονομία του βυζαντίου και σε αντάλλαγμα των δυσβάστακτων δανείων που είχαν συνάψει, αξίωσαν και έλαβαν προνόμια και στη συνέχεια ολόκληρες εδαφικές εκτάσεις στην Ελλάδα.
Εχοντας περιέλθει η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο έσχατο αυτό σημείο καταπτώσεως, ήταν πλέον εύκολη λεία για τα νύχια του σιωνισμού. Οταν η οικονομική κατάρρευση του βυζαντίου, η οποία συνεπαγόταν μεταξύ των άλλων διοικητική και στρατιωτική εξασθένηση, έγινε ιδιαίτερα εμφανής, οι σιωνιστές επιδόθηκαν στην προσπάθεια κατευθύνσεως των δυτικών ευρωπαίων και ιδίως των βενετών, κατά της αποσυντιθεμένης από την συνεχή εξωτερική και εσωτερική υπονόμευση αυτοκρατορίας. Επικαλούμενοι θρησκευτικά προσχήματα, οι δυτικοί ευρωπαίοι, επέβαλλαν τελικά την θέληση των εβραίων αφεντικών τους, οι τραπεζίτες των οποίων χρηματοδοτούσαν αφειδώς το... θεάρεστο έργο των σταυροφοριών. Επί τετρακόσια και περισσότερα χρόνια, οι εβραίοι αφαίμαξαν το βυζάντιο, προτού το υπονομεύσουν ολοκληρωτικά.
Καταλήγοντας θα θυμίσουμε ότι, η «ξεχασμένη» πύλη στα τείχη, η Κερκοπόρτα, βρισκόταν στην εβραϊκή συνοικία της Κωνσταντινουπόλεως...
Καθ’ όλη την κρίσιμη περίοδο της πολιορκίας της Κωνσταντινουπόλεως, ολόκληρος ο ανεφοδιασμός του Μωάμεθ διεξήχθη από εβραίους εμπόρους, εγκατεστημένους στη Θεσσαλονίκη και την Ανδριανούπολη. Ο κατασκευαστής της «μπομπάρδας», του κανονιού με το οποίο οι Τούρκοι προξένησαν ρήγματα στα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, ήταν ο ουγγροεβραίος Ουρβανός.
Το χρονικό του εβραίου Φραντζή, περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες για την κατάσταση που επικρατούσε στην Πόλη, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Εβραίοι από κοινού με εξομώτες, γύριζαν απ’ άκρου εις άκρον της Κωνσταντινουπόλεως και επιχειρούσαν να κάμψουν το ηθικό των υπερασπιστών της, ισχυριζόμενοι ότι «ήταν θέλημα Θεού η Πόλις να τουρκέψει».
Αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, οι εβραίοι θα εκδηλώσουν τις αληθινές προθέσεις τους εναντίον του γένους μας, συμμετέχοντας στις βιαιοπραγίες και στις λεηλασίες των κατακτητών. Μόλις ολοκληρώθηκε η κατάληψη της Πόλεως, 60.000 νέοι και νέες πουλήθηκαν ως σκλάβοι. Το σκλαβοπάζαρο των εβραίων λειτουργούσε στη συνοικία που βρίσκεται πλησίον του Γαλατά, κοντά στο Βαλούμ Παζάρ και απέφερε στους δουλεμπόρους τεράστια κέρδη.
Αξίζει να αναφερθεί ότι αμέσως μετά την Αλωση της Πόλης, οι Τούρκοι επιδόθηκαν στον αφελληνισμό της, καταφεύγοντας, μεταξύ των άλλων και στο μέτρο του εποικισμού. Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο, ότι αμέσως μετά την άλωση του 1453, ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Β’, διέταξε τον εποικισμό της Κωνσταντινουπόλεως και για τον σκοπό αυτό μεταφέρθηκαν εκατοντάδες οικογένειες εβραίων από την περιοχή της Θεσσαλονίκης. Επ’ αυτού ο άγγλος τουρκολόγος Lowry, αναφέρει ότι ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης, μεταφέρθηκε και εγκαταστάθηκε, οριστικά, με την υπόδειξη των τουρκικών αρχών, στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής πλέον Αυτοκρατορίας, συγκροτώντας μάλιστα ιδιαίτερη συνοικία (Cemaat). Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι ο Μωάμεθ είχε υπουργοποιήσει τους εβραίους Χακίμ και Γιακούμπ, μέλη της ανθελληνικής ομάδας «Γκαρέμπια»*.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας οι εβραίοι θησαύριζαν εισπράττοντας φόρους από τον Ελληνισμό, ελέγχοντας το εμπόριο και κατάσχοντας Ελληνικές περιουσίες.
Οι τούρκοι τους παραχώρησαν τεράστιες αγροτικές εκτάσεις και πολλοί εβραίοι έγιναν μεγαλογαιοκτήμονες. Στα χωράφια τους εργάζονταν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες -μέχρι φυσικής εξοντώσεως- Ελληνες ακτήμονες, οι οποίοι αμείβονταν με πενιχρότατα ποσά. Στο διάστημα των τεσσάρων περίπου αιώνων τουρκικής δουλείας, οι εβραίοι θα μεταβληθούν σε αληθινούς δήμιους του Ελληνισμού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Διονυσίου, επισκόπου Τρικάλων, ο οποίος τον 17ο αιώνα γδάρθηκε ζωντανός από τους εβραίους στη Λίμνη των Ιωαννίνων, γιατί είχε το θάρρος να επιχειρήσει την επαναστατική αφύπνιση του υπόδουλου έθνους. Εξ’ ίσου τραγικό είναι το παράδειγμα του Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος μαρτύρησε συνεπαρμένος από τα οράματα της ανεξάρτητης Ελλάδας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, αποκεφαλιζόμενος από τους εβραίους συγκατακτητές. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κοσμάς γκρέμιζε ακόμη και εκκλησίες, προκειμένου να κτίσει σχολεία και να μεταλαμπαδεύσει το φως της Ελληνικής γνώσεως στο σκλαβωμένο γένος, οι δε εβραίοι πέτυχαν την εξόντωσή του μετερχόμενοι τον ακόλουθο δόλο: Γνωρίζοντας ότι ο Κοσμάς δίδασκε ακόμη και στα χωράφια τους εργαζόμενους Ελληνες, την ώα της δουλειά τους, τον κατηγόρησαν στις τουρκικές αρχές ότι ξεσηκώνει τους εργάτες και τους αποσπά από την παραγωγή, με αποτέλεσμα να πετύχουν τελικά τον άθλιο σκοπό τους, την θανάτωση του εξέχοντος αυτού κήρυκα του Ελληνικού λόγου...
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, οι εβραίοι ουσιαστικά υπήρξαν οι πλέον ωφελημένοι. Ευνοήθηκαν αφάνταστα, μεταξύ των άλλων και στον τομέα του εμπορίου, υφιστάμενοι μία προνομιακή μεταχείριση από τον σουλτάνο που θα την επωφθαλμιούσαν και οι ίδιοι οι τούρκοι...
Η επιρροή των ιουδαίων στους τούρκους ήταν τέτοια, ώστε οι εβραίοι υφαντουργοί, πέραν του απολύτου ελέγχου του εμπορικού τομέα τον οποίον είχαν διασφαλίσει από το 1515, κατασκεύαζαν ακόμη και τις στολές του τουρκικού στρατού...
Εξ’ άλλου μέσα από την πληθώρα αναφορών, προκύπτει ότι οι εβραίοι εμφανίζονται περισσότερο αιμοδιψείς και από αυτούς ακόμη τους τούρκους. Δεν είναι καθόλου άσχετη η διαπίστωση αυτή προς την ομολογία του εβραίου Ιώσηππου*, ο οποίος παραδέχεται ότι οι ομοεθνείς του υπήρξαν οι εμπνευστές των τελετουργικών φόνων. Ενώ ακόμη δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι τούρκοι είχαν αναθέσει σε εβραίους την επιλογή Ελλήνοπαίδων για να συγκροτήσουν τα σώματα των γενιτσάρων.
ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ 1821
Με το ξέσπασμα του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, η μισελληνική στάση των εβραίων φθάνει στο αποκορύφωμά της. Εβραίοι λειτουργούν σαν κατάσκοποι και προδίδουν τις επαναστατικές κινήσεις, ενώ σε πολλές περιπτώσεις λαμβάνουν μέρος και σε ομαδικές σφαγές. Τον Απρίλιο του 1822, 600 εβραίοι που αποτελούσαν τμήμα του στρατού του πασά Αβδούλ Αμπούδ, κατέστρεψαν τη Νόουσα και δολοφόνησαν εκατοντάδες κατοίκους της. Εντονη επίσης υπήρξε η συμμετοχή των εβραίων στην καταστροφή της Χίου, την οποία οι ίδιοι παρασκηνιακά υποκίνησαν, στοχεύοντας να επιδοθούν στην λεηλασία των πλούσιων εργαστηρίων του νησιού. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι το μίσος των εβραίων κατά του Ελληνικού πληθυσμού ήταν τέτοιο, ώστε όχι απλά φόνευαν αλλά και διαμέλιζαν τα πτώματα των Ελλήνων. Ανάλογη ήταν η συμπεριφορά των εβραίων και σε άλλες περιοχές του ελλαδικού χώρου.
Κατά την ταραγμένη εκείνη περίοδο οι εβραίοι όχι μόνο καταληστεύουν ή δολοφονούν τον Ελληνισμό, αλλά και τον εξουσιάζουν. Μετά την αποτυχία του εβραίου τραπεζίτη και οικονομικού παράγοντα της οθωμανικής αυτοκρατορίας Ναζή Ιωσήφ (ή Νόσση) να ιδρύσει ιουδαϊκή εστία στην Παλαιστίνη, ο σουλτάνος θα του παραχωρήσει τη διοίκηση πολλών νησιών του Αιγαίου και ιδίως της Νάξου, της Μήλου και της Άνδρου, απονέμοντάς του τον τίτλο του Δούκα. Το παρασκήνιο της αναθέσεως της διοικήσεως των Κυκλάδων από τη δυναστεία του Κρίσπη, επιτύγχανε την αφύπνιση των Ελλήνων και κατέστησε τις επαναστατικές διεργασίες περισσότερο ορατές. Τότε ακριβώς οι τούρκοι, προκειμένου να προλάβουν έγκαιρα το επαναστατικό ξέσπασμα των Ελλήνων, ανέθεσαν στον Νάσση, ο οποίος χαρακτηριζόταν για τη δολιότητά του, την διοίκηση, με στόχο να εξαπατήσουν τους Ελληνες και να τους κατευνάσουν. Η τοποθέτηση του Νάσση στη θέση αυτή, έγινε κατόπιν εντολής του ίδιου του σουλτάνου Σελίμ, ευνοούμενος του οποίου ετύγχανε ο βαθύπλουτος εβραίος. Ο Σελίμ, τοποθέτησε το Νάσση στη θέση του διοικητή, κατόπιν δωροδοκίας του, κατά τα χρόνια δε της κυριαρχίας του (1566-1579) ο Νάσσης ουδέποτε επισκέφθηκε τις Κυκλάδες. Αρκέσθηκε στον διορισμό τοποτηρητή, τοποθετώντας στη θέση αυτή τον επίσης εβραίο Κορονέλλο.
Μέχρι το θάνατό του αφαίμαξε στην κυριολεξία τα Κυκλαδίτικα νησιά, αφού όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Π. Ζερλέντου «Ιωσήφ Νάζης Ιουδαίος Δουξ του Αιγαίου Πελάγους, 1566-1579», εισέπραττε ως φόρο 15.000 δουκάτα, από τα οποία αποδίδονταν στον σουλτάνο μόλις 2.000. Είχε δηλαδή υπερδιογκώσει το φόρο, προκειμένου να θησαυρίσει ακόμη περισσότερο, υποβάλλοντας τον υπόδουλο Ελληνισμό σε δυσβάστακτα βάρη...
Το επαναστατημένο γένος είχε αντιληφθεί τον ρόλο των εβραίων και τους μισούσε ακόμη περισσότερο και από τους ίδιους τους τούρκους, ορκιζόμενο να εκδικηθεί, ένα συναίσθημα το οποίο αμέσως μετά τον ξεσηκωμό δεν άργησε να εκδηλωθεί. Με την κατάληψη της Τριπόλεως, οι Ελληνες κατέσφαξαν όλους τους εβραίους της πόλεως -οι οποίοι ετύγχαναν συνεργάτες των τούρκων και αφόρητοι συγκατακτητές- εκτός από 12, τιμωρώντας τους κατ’ αυτό τον τρόπο, για τα εγκληματικά έργα τα οποία διέπραξαν στο πλευρό των τούρκων.
Κατά την απελευθέρωση του Αγρινίου (Βραχωρίου), ο ιστορικός Δ. Κόκκινος αναφέρει ότι συνέβησαν, σε σχέση με τους εβραίους τα ακόλουθα: «Αλλ’ η αγριότης η εξαπτομένη υπό του πολέμου εξέσπασε κατά των εβραίων του Βραχωρίου. Ανυπεράσπιστοι ευρέθησαν υπό την μάχαιραν των νικητών. Οι Έλληνες στρατιώται κατά την αγρίαν αυτών καταδίωξιν των θυμάτων των εφώναζαν δια τους βανδαλισμούς που υπέστη ο νεκρός του Πατριάρχου από τον εβραϊκόν όχλον και δια τα καταμηνύσεις των κρυπτομένων εκεί Ελλήνων υπό εβραίων...», καταλήγοντας ο Δ. Κόκκινος αναφέρει ότι οι πράξεις αυτές ήταν «Εκδίκησις εναντίον αθώων, αλλ’ ανηκόντων εις φυλήν που είχεν ανωμάλους λγοαριασμούς κατά τον Ελληνικόν αγώνα». Το τι υπονοεί ο ιστορικός με την τελευταία φράση, είναι ευνόητο. Υπαινίσεται τον άθλιο ρόλο των εβραίων κατά του Ελληνικού στοιχείου.
Αναφορικά με την διαπόμπευση της σωρού του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ από τους εβραίους, ο καθηγητής Ανδρεάδης σε ανακοίνωσή του στη Συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών στις 14 Φεβρουαρίου 1926 αναφέρει, επικαλούμενος στοιχεία ληφθέντα από τουρκικές πηγές, τα ακόλουθα: «Ο Μέγας Βεζύρης Μπεντερλή Αλή Πασά, κάλεσε τους επικεφαλείς των εβραίων Μουτάλ, Μπιταχή και Λεβή λέγοντάς τους επιγραμματικά τα ακόλουθα: «Καλώς ήρθατε ω εβραίοι, ιδού κρεμάστηκε ο κοινός μας εχθρός, πετάξετέ τον στη θάλασσα».
ΕΒΡΑΙΟΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ
Θρησκευτικοί κύκλοι και όχι μόνο, φορείς μίας ιουδαιογιαχβικής κληρονομιάς, θέλοντας να σπιλώσουν την Πατρώα Θρησκεία και τον Πατρώο Πολιτισμό, υποστηρίζουν ψευδέστατα ότι οι αρχαίοι Ελληνες ήταν «ειδωλολάτρες», «ομοφυλόφιλοι», «σατανιστές» κ.ά. Ολοι αυτοί που υποστηρίζουν συνειδητά τα αισχρά ψεύδη, διαδραματίζουν τον ρόλο του δολιοφθορέα και του εντεταλμένου συκοφάντη. Ο σκοπός τους είναι προφανής: Να μειώσουν, δια παντοίων τρόπων και μέσων, την Εθνική μας Κληρονομιά, να διασύρουν αξίες και θεσμούς, να διαπομπεύσουν μορφές του Ελληνισμού και να νοθεύσουν την Παράδοσή μας. Πρόκειται για τους προκειμένους κύκλους στην Παλαιά Διαθήκη και εν γένει στους διακατεχόμενους από την εβραϊκή αντίληψη και νοοτροπία, όλους εκείνους που διαποτισμένοι από την σημιτική λέπρα, στοχεύουν στην εξάλειψη παντός Ελληνικού, παντός Εθνικού και φυλετικού στοιχείου.
Δυστυχώς, στις τάξεις αυτών των συνειδητών συνοδοιπόρων του ιουδαϊσμού, δεν εντάσσονται μόνο οι οπαδοί της παλαιάς διαθήκης, οι ιαχωβάδες, οι μορμόνοι, οι οπαδοί πάσης μορφής συγκρητισμού και σκοταδισμού, αλλά και κάποιοι φέροντες την λεοντή του Ελληνολάτρη, ενώ κατ’ ουσίαν πρόκειται περί διεστραμμένων λατρών του σκότους και παντός νοσηρού. Πρόκειται για όλους εκείνους, που ενώ στο προσκήνιο παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι του Δωδεκαθέου, της Αρχαίας Παραδόσεως και του Πατρώου Πολιτισμού, στο παρασκήνιο φέρουν ψυχή μαύρη, όντας υμνητές του εβραϊκού μπαθομέτ, του απεχθούς σατανά.
Δεν είναι τυχαία η αναφορά μερίδος του ημερήσιου τύπου, κατά την δημοσιογραφική κάλυψη της δίκης των τριών σατανιστών (Δημητροκάλη, Κατσούλα, Μαργέτη) στον ισχυρισμό ότι ο Δημητροκάλης, πραγματοιούσε (δήθεν) θυσία (εννοείται ως θυσία η διάπραξη του τελετουργικού φόνου) «στους αρχαίους» (υπονοώντας ότι θυσίαζε στους αρχαίους των Ελλήνων Θεούς), αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι διαστροφικές αυτές προσωπικότητες (οπωσδήποτε και αυτοί με τη σειρά τους «θύματα» κάποιων σκοτεινότερων «κυκλωμάτων» και ιθυνόντων) επικαλούνταν δήθεν αρχέγονες θεότητες, εξευμενίζοντάς τις δια ανθρωποθυσιών, δημιουργώντας μία αναγωγή που θέλει την Αρχαιολατρεία συνώνυμη-ταυτόσιμη της σατανολατρείας.
Πρόκειται αναμφιβόλως περί διεστραμμένων νοών και ανεγκεφάλων, είτε περί αισχρών εμπόρων άνευ ηθικών ενδοιασμών, οι οποίοι υπηρετούν την αρνητικότητα, διότι εμφωλεύει στα τρίσβαθα της ψυχής τους το σκότος. Ολοι αυτοί, οι οποίοι «αγωνίζονται» για να καταδείξουν ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας επιτελούσαν «ανθρωποθυσίες» ανέπτυσσαν «μαγικές πρακτικές» και επικαλούνταν... περίεργες δυνάμεις, εργάζονται κατ’ ουσίαν για λογαριασμό των εβραίων και της ιουδαϊζουσας εκκλησίας, κέντρα τα οποία αμφότερα στοχεύουν να πλήξουν καίρια το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα, αποδίδοντάς του εντέχνως ιδιότητες οι οποίες ουδόλως το χαρακτηρίζουν.
Το έχουμε υποστηρίξει και πάλι, ωστόσο οφείλουμε και πάλι να διακηρύξουμε ότι ο Σατανισμός είναι αυτούσιο ιδεολογικό προϊόν του εβραϊσμού. Ανευ του Νεκρονομικού των εβραίων, άνευ της Παλαιάς Διαθήκης, άνευ της Σολωμονικής «Τέχνης», άνευ της σημιτογενούς προελεύσεως δεισιδαιμονίας, άνευ τέλος της εβραϊκής αντιλήψεως της ζωής περί δυϊσμού Καλού-Κακού, διαχωρισμού της Δημιουργίας σε Κτιστό και Ακτιστο Κόσμο, διασπώντας έτσι την φυσική ενότητα, καταλύοντας την αρχαιοελληνική διαπίστωση «Εν το Παν», άνευ της θεοποιήσεως του κακού που ενυπάρχει μόνο σε επίπεδο προαιρέσεως, δηλαδή προθέσεων, άνευ της αποδώσεως στην ύπατη θεϊκή οντότητα «φοβερών ιδιοτήτων» (λ.χ. η εικόνα του απρόσιτου και τιμωρού Γιαχβέ), δεν προάγονται οι συνθήκες εκείνες που «κυοφορούν» τον σατανισμό.
Οι Ελληνες, κτήτορες του Φωτός και ως φυσικοί του γεννήτορες, άλλωστε Ελλάς σημαίνει Ιερή Γη Φωτός, ουδέποτε θεοποίησαν το κακό, ουδέποτε απέδωσαν πίστη σε νοσηρές και σκοτεινές δοξασίες. Κι όταν ακόμη επήρχετο ψυχική ή νοητική σύγχυση και συ σκότιση, ήταν έργο και καθήκον του Απολλωνείου Φωτός, της Πνευματικής Ακτινοβολίας του Φοίβου Απόλλωνος, να διαλύσει το σκότος, όποιες εκφάνσεις και εάν αυτό προσελάμβανε.
Οι πάσης φύσεως λοιπόν σατανοποιοί και οι δεισιδαίμονες, αυτοί που λόγω ψυχικής ανισορροπίας ή λόγω συμφερόντων έχουν προσκολληθεί σε έναν σκοτεινό Μεσαίωνα, φέρουν ακεραία την ευθύνη των πράξεών τους τόσο έναντι του εαυτού τους όσο και έναντι του κοινωνικού συνόλου, ευθύνες οι οποίες θα πρέπει κάποτε να καταλογισθούν και να τους αποδοθούν.
Οι Ελληνες ανέκαθεν υπήρξαν λάτρεις και τηρητές του Φυσικού Νόμου, κάθε δε παρέκκλιση από αυτόν, θεωρούσαν ότι επισείει την Υβρη. Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της Αρμονίας, η συμφωνία και ταύτιση προς τους νόμους που διέπουν το μακροκοσμικό αλλά και μικροκοσμικό επίπεδο της Δημιουργίας.
Θεουργοί βεβαίως υπήρξαν στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο, υπό την έννοια ότι ήταν γνώστες, επαίοντες, όσον αφορά το υψηλό εκείνο έργο του χειρισμού των δυνάμεων της Φύσεως. Ουδέν όμως έτερον. Οσοι λοιπόν αναγορεύονται σε «μάγους» ή προβάλλουν «μάγους» ως εκπροσώπους δήθεν του Ελληνικού Φωτός, αποπροσανατολίζουν κατά πλέον δόλιο τρόπο από την Αλήθεια, στοχεύοντας στον εγκλωβισμό αγνών συνειδήσεων, και όχι μόνο.
Η άρνηση λοιπόν των νοσηρών ιουδαϊκών αντιλήψεων, και των όσων συνεπάγονται, συνιστά κατάφαση του Φωτός και το αντίστροφο.
Υπάρχουν βεβαίως και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι νοθεύουν την αρχαιοελληνική παράδοση, αποδίδοντας στον Θεό Πάνα, σκοτεινές ιδιότητες. Ενώ καθόλου ευκαταφρόνητο και ήσσονος σημασίας δεν αποτελεί το ρεύμα εκείνο της λεγόμενης «μουσικής Heavy Mettal»,όπου πληθώρα συγκροτημάτων και τάσεων αυτού του είδους, προβάλλουν συστηματικά την σατανολατρεία, μία σατανολατρεία άνευ προηγουμένου, ως αντίβαρο δήθεν, στην χριστιανική παράδοση. Το θέμα ωστόσο είναι αρκετά ευρύ και θα επανέλθουμε με περισσότερα στοιχεία...
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΒΡΑΪΚΑ ΔΑΝΕΙΑ
Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι οι εβραίοι δεν επιθυμούσαν για κανέναν λόγο την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αντίθετα εργάζονταν προς όφελος των Τούρκων, διότι η τουρκοκρατία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για εκμετάλλευτική αισχροκέρδεια σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού.
Οι εβραίοι ωστόσο, πανούργοι από τη φύση τους, κατάφεραν να επωφεληθούν οικονομικά και από εκείνο ακόμη το γεγονός που απεύχονταν και το οποίο δεν ήταν άλλο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η οικονομική δυσπραγία του Ελληνισμού και οι αυξημένες ανάγκες του σε όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα, έγιναν αντικείμενο τηςπιο σκληρής εκμεταλλεύσεως από τους εβραίους, οι οποίοι επωφελήθηκαν των περιστάσεων με σκοπό να γίνουν και πάλι κύριοι της καταστάσεως, υποδουλώνοντας οικονομικά το επαναστατημένο γένος.
Κατά τη διάρκεια του δαπανηρού αλλά κυρίως αιματηρού αγώνα, ο Ελληνισμός είχε ως μόνη διέξοδό του, για να επιβιώσει και να συνεχίσει την εξέγερση, τον εσωτερικό δανεισμό. Οι μόνοι πρόθυμοι να δανείσουν τους Ελληνες ήταν οι τοκογλύφοι εβραίοι, θέτοντας φυσικά ως προϋπόθεση για τη σύναψη δανείων, όρους εξοντωτικούς.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αγγλοεβραίοι τραπεζίτες Ρικάρντο (Ιωσήφ και Σαμψών), εμφανίσθηκαν πρόθυμοι να δανειοδοτήσουν τους Ελληνες, υπό την προϋπόθεση όμως, ότι θα λάμβαναν ως υποθήκη ολόκληρη την Κορινθία και θα εισέπρατταν ως εξόφληση, τα διπλάσια χρήματα απ’ όσα είχαν συγκεντρώσει ως φιλέλληνες από ολόκληρη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα επαχθείς ήταν και οι όροι του εβραίου τραπεζίτη Ρότσιλντ. Το αποτέλεσμα ήταν, το Έθνος δανειοδοτούμενο κάτω από ληστρικές συνθήκες, να περιέλθει σε μία πιο ασφυκτική μορφή εξάρτησης, την οικονομική, από τους εβραίους...
Στο σημείο ακριβώς αυτό, γίνονται κατανοητοί οι υπερχρονικοί στίχοι του κατά πολύ μεταγενέστερου ποιητή Κ. Καρυωτάκη «Λευτεριά, Λευτεριά, θα σε αγοράσουν έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι...».
Τελικά το πρώτο δάνειο του Αγώνα συνάφθηκε στην Αγγλία, το 1824. Οι Ελληνες απεσταλμένοι Ι. Ορλάνδος και Α. Λουριώτης, συνομολόγησαν με τον οίκο Λόφνουν στις 21 Φεβρουαρίου 1824, δάνειο ύψους 800.000 λιρών στερλινών, σε τιμή έκδοσης 59% και τόκο ετήσιο 5% επί της ονομαστικής αξίας. Για την απόσβεση του δανείου, καθοριζόταν διάστημα 36 ετών. Ως εγγύηση δε -παρακαταθήκη- για την αποπληρωμή του δανείου, είχε συμφωνηθεί να τελούν όλα τα «Εθνικά κτήματα». Από το ονομαστικό κεφάλαιο που αποτελούσε το ποσό του δανείου (800.000 λίρες), μόνο οι 298.700 δόθηκαν στους Έλληνες. Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού εξανεμίστηκε σε προμήθειες και... έξοδα από τους εβραίους. Το τελικό ποσό αποφασίσθηκε να κατεβεί στις τράπεζες του φιλοεβραίου Καίσαρα Λογοθέτη και του εβραίου Σαμουήλ Βαρφ, στη Ζάκυνθο. Ωστόσο, ακόμη και το εναπομείναν από τη λεηλασία ποσό, καθυστέρησε αρκετά να φθάσει στην Ελλάδα, στελνόταν δε με αγγλικά πλοία, υπό τη μορφή δόσεων, δυσχεραίνοντας σημαντικά την έκβαση του αγώνα.
Το δεύτερο αγγλικό δάνειο ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν οι εβραίοι αδελφοί Ρικάρντο, οι ληστρικές αξιώσεις των οποίων αναφέρθηκανπαραπάνω. Η συμφωνία για τη σύναψη του δανείου, τελικά υπογράφηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1825. Το ονομαστικό κεφάλαιο ανερχόταν στα 2.000.000 λίρες στερλίνες για έξοδα δε του... τραπεζικού οίκου, προμήθεια πληρωμής τόκου, προμήθεια για τα μεσιτικά έξοδα συνομολογήσεως καθώς και για όλες τις εβραϊκές «εκδουλεύσεις», το ύψος του ποσού το οποίο θα παρελάμβαναν οι Έλληνες κατήλθε στις 816.000 λίρες, ενώ η χρέωση λόγω του δανείου ίσχυσε για ολόκληρο το ποσό (2.000.000 λίρες).
Ομως ούτε και αυτό το ποσό τελικά ήταν στη διάθεση των Ελλήνων. Τέθηκε στη διάθεση της αγγλοεβραϊκής διαχειρίσεως με εκβιαστικούς όρους και αντί να σταλούν όπλα και χρήματα στην Ελλάδα, όπως είχε εκ των προτέρων συμφωνηθεί, παραγγέλθηκαν πλοία στην Αγγλία, φρεγάτες στις ΗΠΑ, μισθώθηκαν πανάκριβα αμειβόμενοι ξένοι στρατιωτικοί, οι οποίοι ήλθαν στην Ελλάδα όχι βέβαια για να συμβάλλουν στην διεξαγωγή του Αγώνα, αλλά για να θησαυρίσουν, εκμεταλλευόμενοι καιροσκοπικά, τις δυσμενείς για τον Ελληνισμό συγκυρίες, το δε εναπομείναν ποσό κατασπαταλήθηκε στο... χρηματιστήριο.
Ποτέ άλλοτε Εθνος δεν καταληστεύθηκε κατ’ αυτό τον επαίσχυντο τρόπο, όπως συνέβη με το Ελληνικό στην προκειμένη περίπτωση.
Το υλικό, ότι δηλαδή απέμεινε από αυτό, παραδόθηκε τελικά στις Ελληνικές δυνάμεις προς το τέλος σχεδόν του αγώνα, μόλις το 1826 και αυτό υπήρξε ελλειπέστατο.
Αυτές, σε συντομία, ήταν οι ληστρικές - τοκογλυφικές επιδόσεις των εβραιοάγγλων και των εβραιοαμερικανών «φιλελλήνων», για να επιβεβαιωθεί τελικά το εικοστό άρθρο από τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο αναφέρει επιγραμματικά τα ακόλουθα: «Κάθε δάνειο υποδεικνύει την αδυναμία του Κράτους και την μη κατανόηση των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμμονται όπως το σπαθί του Δαμοκλέους στο κεφάλι κυβερνώντων. Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλες. Όταν όμως εξαγοράσουμε τα πρόσωπα τα οποία χρειάζονται, για να μεταφέρουν τα δάνεια σε εξωτερικό έδαφος, όλα τα πλούτη των κρατών διοχετεύονται στα ταμεία μας και όλοι οι χριστιανοί αρχίζουν να καταβάλλουν σε εμάς φόρο υποτέλειας...». Νιώθοντας απέχθεια αλλά και αγανάκτηση από την κατάσταση που επικρατούσε, μία κατάσταση η οποία με ελαφρές παραλλαγές εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και σήμερα, ο φιλέλλην Λόρδος Βύρων σε ποίημά του, μεταξύ των άλλων, αναφέρει και τους ακόλουθους στίχους.
Πόσο πλούσια είναι η Βρετανία
Οχι φυσικά σε ορυχεία, ή ειρήνη
ή αφθονία, καλαμπόκι ή λάδι ή κρασιά.
Ηταν ποτέ η χριστιανική γη τόσο
πλούσια σε εβραίους;
Ολες οι καταστάσεις.
Ολα τα πράγματα.
Ολες τις ηγεμονίες, αυτοί τις ελέγχουν.
Κάνουν ένα δάνειο «απ’ την Ινδία ως τον Πόλο»
με μεγάλη ταχύτητα.
Αυτοί τραπεζίτης - κτηματομεσίτης - Βαρώνος.
Βοηθούν την χρεωκοπία μας
τύραννοι για το συμφέρον τους...
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Αναμφίβολα ο Ελληνισμός, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, καλείται να αντιμετωπίσει ένα μέτωπο εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με την επιβίωσή του ως Εθνους, άπτονται της Εθνικής του Κυριαρχίας αλλά και της διαφυλάξεως της Εθνικής του υποστάσεως. Μία από τις βασικότερες εξωτερικές επιβουλές, η δυσμενής έκβαση της οποίας συνεπάγεται την πρόκληση μίας νέας Εθνικής τραγωδίας, αναίμακτης αυτή τη φορά αλλά εξ ίσου οδυνηρής με τις προγενέστερες αιματηρές, είναι αυτή η οποία σχετίζεται με το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα.
Η κατακόρυφη διόγκωση αλλά και η κατά παράδοξο τρόπο ευρείας εκτάσεως, προβολή του Μακεδονικού θέματος, συνιστά ένα ζήτημα, το οποίο θα πρέπει να προβληματίσει και να ευαισθητοποιήσει, κάθε εναπομείναντα, Εθνικά σκεπτόμενο Ελληνα.
Θραύση, στην κυριολεξία, κάνει και η ανθελληνική προπαγάνδα, η οποία διεξάγεται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού, αναφορικά με το μείζονος σημασίας αυτό Εθνικό θέμα. Πρωτοπόροι, στην ανθελληνική αυτή εκστρατεία, τίθενται και πάλι οι εβραίοι, οι οποίοι καταβάλλουν τιτάνιες ομολογουμένως προσπάθειες, προκειμένου να «αποδείξουν» την... σλαβική καταγωγή των Μακεδόνων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα επ’ αυτού, είναι η περίπτωση της μεταπτυχιακής ερευνήτριας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Αναστ. Καρακασίδου, η οποία υπό την προτροπή και συνεπικουρία του εβραίου ανθρωπολόγου Χέρτσφελντ, πανεπιστημιακού καθηγητή του Χάρβαντ, παρουσίασε μία ιστορική ανθρωπολοτική εργασία, δια της οποίας αμφισβητεί την Ελληνική προέλευση των Μακεδόνων. Πρέπει να τονισθεί, ότι σύμφωνα με υφιστάμενες, απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες, το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, δέχεται επί πολλών ετών τις γενναιόδωρες οικονομικές χορηγίες, του ουγγροεβραίου βαθύπλουτου επιχειρηματία Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος ως γνωστόν στηρίζει την οικονομία των Σκοπίων. Οι εβραίοι, καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, προκειμένου να παραχαράξουν και να διαστρεβλώσουν, με τους συνεργούς τους, την ιστορία. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι και η «Ευρωπαϊκή Ιστορία» του Ντυροζέλ, η οποία κυκλοφόρησε ευρύτατα προ ολίγων ετών, παρέλειψε τυχαία (!) κάθε αναφορά στην Ελλάδα. Αποκαλύπτεται λοιπόν ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο βιασμού της ιστορικής πραγματικότητας και της αλήθειας από τους σιωνιστές, δεδομένου ότι ο συγγραφεύς της τυγχάνει εβραίος...
Το 1923, το κρατικό έκτρωμα των Σκοπίων, εξέδωσε το βιβλίο του Αλεξάντερ Μπατκόβσκι «Η ιστορία των Εβραίων της Μακεδονίας», στο οποίο αναφέρεται, η σύμπνοια που διέκρινε τους εβραίους και τους σκοπιανούς. Ανάμεσα στα άλλα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, κάνει λόγο για τη συμβολή των εβραίων στην επανάσταση του «Ιλλιντεν», η οποία είχε ως αποτέλεσμα την θανάτωση χιλιάδων Ελλήνων, με στόχο την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας, κάνοντας μνεία στον ηγετικό ρόλο, των εβραίων αδελφών Καμχή, σε αυτή την εξέγερση.
Σε συνέδριο το οποί διεξήχθη εξ’ άλλου στη Θεσσαλονίκη (Νοέμβριος 1992), με θέμα τις Εβραϊκές Κοινότητες της Νοτιανατολικής Ευρώπης κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες, η εβραία «ιστορικός» Ρένα Μόλχο, η οποία μάλιστα τυγχάνει και πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης του... Ελληνικού Εβραϊσμού, προέβη σε ψευδείς ισχυρισμούς της μορφής, ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης ήταν εβραίοι, κατά το 1912. Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι παραδέχθηκε την αντίδραση των εβραίων της περιοχής, στην ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στον Εθνικό Ελληνικό κορμό. Στο σημείο ακριβώς αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι εβραίοι, δια του περιοδικού τους «Χρονικά» (τεύχος Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 1992), έχουν προβάλλει την «άποψη» του τουρκοεβραίου περιηγητή Ελβιγιά Τσελεμπή ότι «...ο πρώτος κτίσας την πόλιν ταύτην (την Θεσσαλονίκης), ήταν ο Σολωμόν!».
Στο συνέδριο, είχε τοποθετηθεί ο Ελληνας ιστορικός κ. Σκορδύλης, ο οποίος ανέφερε τις παρασκηνιακές προσπάθειες τις οποίες κατέβαλλαν οι εβραίοι για τη διεθνοποίηση της Μακεδονίας υπό ιουδαϊκή διοίκηση, ενώ επίσης τόνισε τη συγκρότηση μικτής τουρκο-βλαχο-εβραϊκής επιτροπής, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, έργο της οποίας υπήρξε η προώθηση της αυτονόμησης της Μακεδονίας.
Πέραν ωστόσο από τις όποιες μεμονωμένες εκτιμήσεις θα ήταν μάταιο να αναζητήσουμε τους συντάκτες ανθελληνικών εκθέσεως, είτε πρόκειται για ετήσιες εκθέσεις - πορίσματα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, είτε για τη διαβόητη Έκθεση από τους σιωνιστικούς μισελληνικούς κύκλους.
Οι καθοδηγητές του «περιούσιου λαού» και άξιοι διάδοχοι σε μισελληνισμό του δημίου Χ. Κίσσιγκερ, ανάβουν στην κυριολεξία φωτιές, υποδαυλίζοντας με τη μέθοδο της τεχνητής οξύνσεως, μέσω του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ανύπαρκτα ζητήματα, π.χ. αυτά τα περί μειονοτήτων Αρβανιτών και Βλάχων, εμμένοντας ταυτόχρονα στη θέση περί υπάρξεως σλαυομακεδόνων, ενώ την ίδια στιγμή το σιωνιστικό δηλητήριο διαποτίζει απ’ άκρου εις άκρον την Ελληνική γη.
Ποιος αλήθεια μπορεί να χρηματοδοτήσει τα Σκόπια και πώς αυτά θα μπορούσαν να καλύψουν τις τεράστιες δαπάνες που απαιτεί η πολυέξοδη προπαγάνδα την οποία διεξάγουν σε ολόκληρο τον κόσμο, τη στιγμή που πρόκειται για ένα κρατικό έκτρωμα πάμπτωχο; Θα ήταν φαιδρό να υποστηρίξει κάποιος ότι τα Σκόπια είναι «αυτόφωτα» καθώς και ότι διαρκώς αυξάνονται, επιδίδονται στην άσκηση μίας αυτοδύναμης επιθετικής εξωτερικής πολιτικής. Επίσης φαντάζει εξωπραγματικό, να δεχθούμε ότι τα Σκόπια έχουν αναθέσει την προβολή των θέσεών τους σε παγκόσμιο επίπεδο, στην μεγαλύτερη αμερικανοεβραϊκή εταιρεία δημόσίων σχέσεων, την «Hill and Knowton», στην οποία έχει καταφύγει, καθόλου συμπτωματικά, και η Τουρκία...
Ποια παρασιτική δύναμη κινεί λοιπόν τα Σκόπια; Η αποκάλυψη της τοποθετήσεως που είχαν ανέκαθεν οι εβραίοι στο χώρο των υποστηρικτών της «Ανεξάρτητης Μακεδονίας», δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες.
Η αδιαμφισβήτηση ανάμειξη των εβραίων ιδρυτών του ΚΚΕ Αβραάμ Μπεναρόγια και Κουν Βεντούρα, οι οποίοι μάλιστα ως βουλευτές του ιδίου κόμματος, έθεσαν θέμα ανεξαρτητοποιήσεως της Μακεδονίας το 1927 μέσα στην Ελληνική Βουλή, στην τρισάθλια απόπειρα διασπάσεως της Μακεδονικής γης από τον Ελλαδικό κορμό, φωτίζει αρκετά το παρασκήνιο.
Η εβραϊκή καταγωγή του Υπουργού Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Καρντέλι, ο οποίος διετέλεσε ΥΠ.ΕΞ. επί των ημερών διακυβερνήσεως της χώρας από τον εβραιοκροάτη Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, δεν είναι γεγονός τυχαίο. Αμφότεροι υπήρξαν εμπνευστές και θεμελιωτές του ομοσπόνδου κρατιδίου της «Μακεδονίας».
Την ίδια ακριβώς ώρα, «αμερικανοί» γερουσιαστές, εβραϊκής καταγωγής, προέβαιναν σε δηλώσεις περί αμέσου δημιουργίας ανεξαρτήτου Μακεδονικού κράτους, ασκώντας ισχυρές πιέσεις προς αυτή την κατεύθυνση με κάθε μέσο. Στις χλιαρές αντιδράσεις της τότε Ελληνικής κυβερνήσεως (1945-46), αντιτάχθηκε από την επίσημη αμερικανική πλευρά ο ισχυρισμός, ότι κάθε διπλωματικό διάβημα της Ελλάδος κατ’ αυτών των θέσεων, θα είχε ως αποτέλεσμα τη μη χορήγηση οικονομικής βοήθειας προς την καταστραφείσα χώρα μας και τότε όλοι εσίγησαν...
Ολα αυτά τα ιστορικά στοιχεία, εάν τελικά αναλυθούν μεθοδικά, εξαντλητικά και συσχετισθούν, αποδεικνύουν ξεκάθαρα, την ταυτότητα της κατασκότεινης εκείνης δυνάμεως, που απεργάζεται αργά αλλά μεθοδικά, την προσάρτηση της Μακεδονίας ολόκληρης στα Σκόπια.
Ανέκαθεν οι εβραίοι στόχευαν στην απόσπαση της Μακεδονίας. Οι ραδιουργίες τους, σε όλα τα επίπεδα, το αποδεικνύουν. Από τα χρόνια ήδη της τουρκοκρατίας, ο εβραϊκής καταγωγής Ταάλ Μπέης, είχε επιδοθεί στην σφαγή του Μακεδονικού Ελληνισμού. Ακόμη και η ίδρυση του Μακεδονικού Κομιτάτου των Βουλγάρων, τρομοκρατική - δολοφνική οργάνωση που τόσο βασάνισε τον Μακεδονικό Ελληνισμό κατά τα έτη 1900-1908, ήταν έμπνευση, που υλοποιήθηκε από τους βουλγαρίζοντες κρυπτοεβραίους Γιόζεφ και Γιάγκοφ. Μεταγενέστερα, το 1905, η επανάσταση του «Ιλιντεν», όπως προαναφέρθηκε, στηρίχθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στην ενεργό συμμετοχή των εβραίων, υπό την ηγεσία των αδελφών Καμχή.
Την ίδια μισελληνική στάση, επέδειξαν οι εβραίοι κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Ειδικότερα το 1912, οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι έλεγχαν τη στοά «Αλιάνς», συγκέντρωσαν, υπό μορφή εράνου και παρέδωσαν στην Τουρκία το μυθικό ποσό των 650.000.000 χρυσών λιρών (Δημοσίευμα Εφημερίδας «Εστία», 9 Οκτωβρίου 1912), ενώ μέλη της εβραϊκής κοινότητας, συγκρότησαν εθελοντικό σώμα και πολέμησαν κατά του Ελληνικού στρατού, στο πλευρό των Τούρκων.
Και σήμερα, οι ίδιοι μισελληνικοί - σιωνιστικοί κύκλοι, υποκινούν το τεχνητό αυτό ζήτημα. Αρκεί να αναφερθεί ότι ο βασικός σύμβουλος επί εξωτερικών θεμάτων του εβραίου προέδρου των Σκοπίων Γκλιγκόρωφ (Μωυσή Μωυσέγεφ), είναι ο επίσης εβραϊκής προελεύσεως Μωυσώφ. Ο σημητικής καταγωγής Μωυσώφ, πριν από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, κατείχε το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών της χώρας.
Επί των ημερών μας, ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου «Κόρνεγκι» Μόρτον Αμπράμοβιτς, ο οποίος προπαγανδίζει ακατάσχετα υπέρ των Σκοπίων, είναι εβραίος, ενώ η επίσης εβραϊκής καταγωγής οικογένεια Ροκφέλλερ, σύγχρονοι μεγιστάνες του πλούτου, ύψωσαν πρώτοι τη σημαία των Σκοπίων στο μέγαρό τους στη Νέα Υόρκη. Εξ’ άλλου ο Λόρδος Οουεν, που διετέλεσε ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ στο Γιουγκοσλαβικό και Μακεδονικό ζήτημα, έχοντας προδικάσει απροσχημάτιστα την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία», τυγχάνει εκλεκτό μέλος της σιωνιστικής λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Σύμφωνα άλλωστε με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, η οικονομία των Σκοπίων στηρίζεται στη βοήθεια των εβραίων. Πέρα από την παραγωγή και διακίνηση τεραστίων ποσοτήτων ηρωίνης, δια της κατεργασίας του στοιχείου οξικός ανιδρύτης, το οποίο εισάγεται από το Ισραήλ, η σκοπιανή οικονομία στηρίζεται στην ενίσχυση των σιωνιστικών κύκλων και ειδικότερα στην εισρροή κεφαλαίων από τον εβραϊκής καταγωγής μεγαλοχρηματιστή Τζωρτζ Σόρος. Ο Σόρος έχει συστήσει 18 ιδρύματα σε διάφορες ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη, όπως Ρωσία, Ν. Αφρική και Σκόπια κ.ά. ιδρύματα τα οποία σύμφωνα με δηλώσεις του «...χαλούν χρήματα για τη δημοκρατία...».
Εσχάτως ο Σόρος, επιδιώκει να αποκτήσει τα μεταλλεία του Παγγαίου (μεταλλεία εξορύξεως χρυσού και αργύρου), μία επιδίωξη η οποία εάν υλοποιηθεί, θα οδηγήσει την Μακεδονία σε οικονομική υποδούλωση.
Τα σκόπια εξ’ άλλου, δανειοδοτήθηκαν με το ποσό των 80 δισεκατομμυρίων δολλαρίων υπό ευνοϊκότατες συνθήκες, ποσό το οποίο θα διατεθεί για αναπτυξιακά έργα. Υπεύθυνος για τη χορήγηση του Δανείου από τη Διεθνή Τράπεζα, είναι ο εβραίος Μισέλ Νοέλ, ενώ ένθερμη συνήγορος της ενισχύσεως των Σκοπίων, είναι η επίσης εβραϊκής καταγωγής αξιωματούχος της Διεθνούς Τραπέζης Αν Ελουόν. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι πέραν της οικονομικής βοήθεια, οι σκοπιανοί έχουν από τους εβραίους εξασφαλίσει και «πνευματική βοήθεια».
Ο «καθηγητής» Ντάνφορθ, ο οποίος σε ξένο πανεπιστημιακό ίδρυμα προπαγανδίζει υπέρ της υπάρξεως Σλαυομακεδόνων, είναι εβραίος, όπως εβραίοι είναι επίσης και οι εγχώριοι υποστηρικτές του Γκλιγκόρωφ - Μωυσέγεφ, Λίποβατς και Σωμερίτης, καθηγητής και δημοσιογράφος αντίστοιχα. Η νέα αρχηγός του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μαντλίν Ολμπράιτ, η οποία έχει εκφράσει φιλοσκοπιανές και ανθελληνικές θέσεις, είναι εβραϊκής καταγωγής, κόρη εβραίου διπλωμάτη από την Τσεχία, ενώ ο νέος υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ Ουίλιαμ Κοέν, επίσης ανθέλλην, τυγχάνει εβραίος.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει ν’ αναφερθεί ότι ουδέποτε, κατά την αρχαιότητα, η Θεσσαλονίκη διέθετε ισχυρή εβραϊκή κοινότητα. Από της ιδρύσεως μάλιστα της πόλεως (4ος αιών π.Χ.) μέχρι σήμερα, ο πληθυσμός της συμπεριελάμβανε ελάχιστο αριθμό εβραίων, τόσο μηδαμινό στον αριθμό, ώστε οι ιστορικοί δεν ασχολήθηκαν καν με την καταγραφή του.
Οταν ο Σαούλ ή Παύλος επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη τον 1ο αιώνα μ.Χ. η εβραϊκή παροικία ήταν αρκετά ισχνή.
Ο κατακλυσμός της Θεσσαλονίκης από την εβραϊκή λαίλαπα, άρχισε να πραγματοποιείται κατά τον 16ο αιώνα, όταν οι εβραίοι εγκαταλείπουν ομαδικώς την Ισπανία, συνεπεία των διώξεων που υπέστησαν από την Ιερά Εξέταση. Σημαντικό ρεύμα εβραίων προς την Θεσσαλονίκη, παρατηρείται επίσης προς το 1720-1730, προερχόμενο από την Ιταλία. Το ρεύμα αυτό δεν προέρχεται από διωγμούς, αλλά εκδηλώνεται όταν οι εβραίοι διαπιστώνουν ότι λόγω της οθωμανικής κατοχής, μπορούν να εξαπλώσουν ασυδότως τις εκμεταλλευτικές τους δραστηριότητες σε ελληνικό έδαφος, όπως και το πράττουν, όσο καλύτερα μπορούν.
Οπως προκύπτει από τις ίδιες τις εβραϊκές μαρτυρίες (περιοδικό «Χρονικά», τεύχος Μαίου-Ιουνίου 1994, σελ. 24), οι εβραίοι ανέκαθεν απομυζούσαν τον Μακεδονικό και κατ’ επέκταση τον γηγενή Ελληνισμό. Τα ακόλουθα στοιχεία είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά των παρασιτικών δραστηριοτήτων τους: «Στα 1821, κατά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης, πολλοί χριστιανοί της Θεσσαλονίκης συνελήφθησαν. Για την απελευθέρωσή τους, οι Τούρκοι αξιωματούχοι εισέπραξαν ως λύτρα 440.000 γρόσια. Για να συγκεντρώσουν αυτό το ποσόν οι χριστιανοί, δανείσθηκαν από Εβραίους τραπεζίτες προς 30-50% επιτόκιο, με ενέχυρο τιμαλφή και σκεύη των ναών, λαμβάνοντας μετρητά το ένα δεύτερο ή ένα τρίτο της αξίας. Δυστυχώς δεν ξέρουμε από ποιους τραπεζίτες».
Οι εβραίοι τοκογλύφοι με πρωτοπόρους τους αδελφούς Μοδιάνο, είχαν απομυζήσει κατά τέτοιο τρόπο την πόλη, ώστε να έχει περιέλθει στην κατοχή τους, ένα μεγάλο τμήμα της Θεσσαλονίκης. Οπως μας πληροφορεί το περιοδικό «Χρονικά», «...Οι αδελφοί Μοδιάνο κατείχαν πολύ σημαντική κτηματική περιουσία με τα μέτρα της Θεσσαλονίκης της εποχής, το ύψος της οποίας με τραπεζικούς υπολογισμούς, έφτανε τις 700.000 λίρες και περιελάμβανε πολλά αστικά ακίνητα και υπεραστικά γήπεδα. Πιο κοντά στην πραγματικότητα από τους αριθμούς ήταν η λαϊκή έκφραση ότι «η μισή Θεσσαλονίκη ήταν δική τους», έκφραση που διασώθηκε ως τις μέρες μας.
Η παρασιτική δραστηριότητα των εβραίων «αργυραμοιβών» (εξωραϊσμένηΜετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 02:55:01  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ
301 – 302. Ο Πάρθος χριστιανός προσηλυτιστής Γρηγόριος, που αργότερα απεκλήθη “φωτιστής της Αρμενίας”, κατορθώνει, εκμε-ταλλευόμενος στη διάρκεια μίας “θεομηνίας” την ανατολίτικη δεισιδαιμονία, να βαπτίσει χριστιανό τον βασιλιά της Αρμενίας Τιριδάτ Γ (τον “Μέγα”). Ο Τιριδάτ, εμπνεόμενος από τον Προφή-τη Ελάϊα (Ηλία, “Θεός μου είναι ο Γιαχβέ”) στο Καρμίλλον ό-ρος, διατάσσει την κατασφαγή του εθνικού ιερατείου και την μετατροπή όλων των Ναών του Μίθρα, της Αναϊτιδος, του Ορμούσδ και των διαφόρων Ελληνορωμαϊκών Θεών σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Όλες οι θαυμαστές βιβλιοθήκες της Αρμενίας, ιδρυ-θείσες πριν από αιώνες από τους Ελληνιστές ηγεμόνες της, πυρ-πολούνται ως.. “κιβωτοί δαιμονικής γνώσεως”. Ο Γρηγόριος στέ-φεται πρώτος επίσκοπος της χώρας και πλήθη προσηλυτιστών από τη Συρία συρρέουν στην Αρμενία η οποία μετατρέπεται πλέον στο πρώτο στην Ιστορία χριστιανικό Κράτος.
309. Σε επίδειξη δυνάμεως, οι σκληροπυρηνικοί χριστιανοί πυρπολούν το Ναό της Θεάς Φορτούνα.
312. Πρώτη και υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του Χρι-στιανισμού εν καιρώ πολέμου. Στις 28 Οκτωβρίου, ο ηλιολάτρης Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος κατανικά τον επίσης εθνικό α-ντίπαλό του Μαξέντιο με χριστιανικά εμβλήματα στις ασπίδες των -κυρίως Γαλατών- στρατιωτών του. Οι ανατολικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας δέχονται συνεχείς επιθέσεις του χριστιανού βασιλιά της Αρμενίας ως αντιπερισπασμό στην προσπάθεια του Μαξιμίνου Ντέα να διαλύσει τους χριστιανούς των περιοχών που διοικεί.
313. Δεύτερη υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του Χριστια-νισμού εν καιρώ πολέμου. Ένας δηλωμένος άθεος (ο Λικίνιος) κατανικά, στις 30 Απριλίου, τον εθνικό Αύγουστο της Ανατολής Μαξιμίνο Ντέα. Τα στρατεύματά του μπαίνουν ωστόσο στη μάχη ψάλλοντας το “Summe Sancte Deus !” (“Ώ Ανώτατε και Άγιε Θε-έ!”). Ο ηττημένος Ντέα εκδίδει μετά από μερικές ημέρες το Διάταγμα της Νικομηδείας με το οποίο χορηγείται πλήρης θρη-σκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν απλώς στη Ρωμαϊκή εξουσία. Καταδιωκόμενος ωστόσο από τον Λικίνιο, ο Ντέα αυτο-κτονεί μετά από 3 - 4 μήνες με δηλητήριο. Μετά τον θάνατό του, όλα τα γραπτά και τ’αγάλματά του καταστρέφονται από τον Λικίνιο και τους χριστιανούς. Το γελοίο της ιστορίας ωστόσο είναι ότι πέντε έτη αργότερα, ο υποτιθέμενος “των χριστιανών φίλος” Λικίνιος, θα ηττηθεί από τον ηλιολάτρη Κωνσταντίνο, πάλι στο όνομα του Θεού των χριστιανών αφού οι στρατιώτες του τελευταίου, κατά την μυθιστορία τουλάχιστον του Ευσεβίου, έ-ψαλλαν το “Deus Summus Salvator !” (“Ω Θεέ Ανώτατε Σωτήρα”). Πριν συγκρουσθούν πάντως μεταξύ τους, με το Διάταγμα των Με-διολάνων (για τη Δύση), το οποίο ήλθε να συμπληρώσει εκείνο της Νικομηδείας που είχε εκδώσει (για την Ανατολή) ο Μαξιμί-νος Ντέα, οι Αύγουστοι Λικίνιος και Φλάβιος Βαλέριος Κωνστα-ντίνος εγγυώνται και αυτοί πλήρη θρησκευτική ελευθερία σε ό-λους όσους υπακούουν στη Ρωμαϊκή εξουσία. Οι χριστιανοί, πο-λυάριθμοι πια και έχοντας προ πολλού σταματήσει τα κηρύγματά τους κατά της δημοσίας τάξεως και του στρατού, υποτίθεται ότι απολαμβάνουν πλέον τα ίδια δικαιώματα με τους εθνικούς. Αυτοί ωστόσο δεν αρκούνται εκεί, αλλά εκμεταλλεύονται την εύνοια του Κωνσταντίνου, που ελέγχεται απολύτως από την αρνητική προς τις εθνικές λατρείες μητέρα του, για να καταστρέψουν Ο-ΛΕΣ τις άλλες λατρείες. Ο επίσκοπος Ειρηναίος είχε άλλωστε ήδη διακηρύξει ότι οι χριστιανοί “δεν χρειάζονται τους νό-μους, διότι βρίσκονται πολύ υπεράνω αυτών”. Ο (“Άγιος”) Αντώ-νιος της Αιγύπτου, ιδρυτής του μοναχισμού, προτρέπει ήδη α-νοικτά σε άμεσο αφανισμό του “ειδωλολατρικού” κόσμου με.. φω-τιά (..).
314. Αμέσως μετά την νομιμοποίησή της από τον ηλιολάτρη Ρω-μαίο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο, η Χριστιανική Εκκλησία αρχίζει την επίθεσή της κατά των θρησκειών των εθνι-κών. Η Σύνοδος της Αγκύρας ταυτίζει πτυχές της λατρείας της Θεάς Αρτέμιδος (Diana) με.. μαγεία και.. λατρεία του Σατανά των χριστιανών.
315. Στις 13 Αυγούστου (Ζωναράς Annales, Bibliotheca Hagiographica Graeca 365 και Χρονικό Γεωργίου Μοναχού ΧΙ, 1) γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σε δώδεκα Εβραίους ραβίνους και τον εκ Ρώμης γνωστό “εξορκιστή” επίσκοπο Συλβέστρο για το αν ο αυτοκράτωρ και η μητέρα του Ελένη θα ασπασθούν την Ιουδαϊκή Ορθοδοξία ή τον σχισματικό Χριστανισμό. Η θαυματοποιϊα του Συλβέστρου αποδεικνύεται πιο δυνατή και εντυπωσιάσας την Ελέ-νη γίνεται ο προσωπικός της “πνευματικός”.
319. Ο Κωνσταντίνος εκδίδει διάταγμα με το οποίο απαλλάσσει πλήρως την Εκκλησία από φόρους και τους χριστιανούς κληρικούς από στρατιωτικές υποχρεώσεις.
324. Ο Κωνσταντίνος ανακηρύσσει τον Χριστιανισμό μόνη επί-σημη λατρεία της Αυτοκρατορίας. Λεηλατεί το Μαντείο του Διδυ-μαίου Απόλλωνος και θανατώνει με βασανιστήρια όλους τους ιε-ρείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Στο ιερό ό-ρος Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός κατά των εθνικών και κα-ταστρέφονται όλα τα εκεί Ελληνικά Ιερά.
326. Με προτροπή της μητέρας του Ελένης, ο Κωνσταντίνος δο-λοφονεί τη σύζυγό του Φαύστα. Η Ελένη φεύγει με τους “πνευμα-τικούς” της για την Ιερουσαλήμ, όπου, παρά το ότι οι νόμοι των Ιουδαίων προέβλεπαν την καύση όλων ανεξαιρέτως των σταυ-ρών μετά τις θανατώσεις, η Ελένη, και όπως βεβαίως θα ισχυρι-σθεί η χριστιανική γραμματεία 114 χρόνια αργότερα, “ανακάλυ-ψε” (με τη βοήθεια φυσικά.. Εβραίων ραβίνων !!) άθικτο τον λεγόμενο “Τίμιο Σταυρό” που πάνω του είχε σταυρωθεί σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο ραβί Τζεσουά. Με προτροπή της Ελένης, ο υιός της εκθεμελιώνει το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποιεί τους κίονές του στην κατασκευή εκκλησιών. Επίσης, καταστρέφει τον Ναό της Θεάς Α-φροδίτης πάνω στον υποτιθέμενο τάφο του ραβί Τζεσουά, αλλά και άλλους της ιδίας Θεάς όπως λ.χ. στην Αφάκα Λιβάνου, τη Μάμβρη, την Φοινίκη και τη Βααλβέκ (Ηλιόπολη).
330. Οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Bayeux το Ιερό του κελτορωμαϊκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λυντσάρουν τους ιερείς του. Ο Κωνσταντίνος, σε ημερομηνία που τού υπέ-δειξαν οι αστρολόγοι (11 Μαϊου, “Ήλιος στον Τοξότη με επιρρο-ές Καρκίνου, άρα μία πόλη θρησκευτική”) μεταφέρει την πρωτεύ-ουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανατολικά, στην ιδρυθείσα από αυτόν Κωνσταντινούπολη, την οποία διακοσμεί λεηλατώντας τα Ιερά των εθνικών.
331. Ο Κωνσταντίνος συνεχίζει τη καταλήστευση των Ιερών των εθνικών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Παραβιάζονται τα θησαυ-ροφυλάκια όλων ανεξαιρέτως των “ειδωλολατρικών” Ναών.
335. Εγκαίνια της Εκκλησίας του.. “Αγίου Τάφου”, ο οποί-ος κτίσθηκε στη θέση του Ναού της Θεάς Αφροδίτης που ο Κων-σταντίνος κατέστρεψε το 326-327. Για τον διάκοσμό του λεηλα-τούνται όλα τα εθνικά Ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Α-σίας. Με ειδικό αυτοκρατορικό διάταγμα σταυρώνονται ως.. υ-παίτιοι της κακής συγκομιδής εκείνου του έτους (..) όλοι οι “μάγοι και μάντεις”, και ανάμεσά τους μαρτυρεί ο νεοπλατωνι-κός φιλόσοφος Σώπατρος που είχε προσωπικά επιχειρήσει να επα-ναφέρει τον Κωνσταντίνο στον εθνισμό μέσω της φιλοσοφίας και είχε συγκεντρώσει πάνω του το μίσος των χριστιανών αυλικών.
337. Ο ετοιμοθάνατος Κωνσταντίνος βαπτίζεται από τον αρεια-νό επίσκοπο Ευσέβιο Νικομηδείας.
341. Ο αυτοκράτωρ Φλάβιος Ιούλιος Κωνστάντιος κηρύσσει διωγμό “κατά των μάντεων και των Ελληνιζόντων”. Πολλοί εθνι-κοί φυλακίζονται ή εκτελούνται.
346. Μέγας διωγμός στην Κωνσταντινούπολη κατά των εθνικών. Ο ρήτωρ Λιβάνιος εξορίζεται με την κατηγορία της “γοητείας” (μαγείας).
353. Έδικτο του Κωνσταντίου απαγορεύει επί ποινή θανάτου τη λατρεία δια θυσιών και αγαλμάτων.
354. Νέο έδικτο του Κωνσταντίου επαναλαμβάνει την απαγόρευ-ση επί ποινή θανάτου της λατρείας δια θυσιών και αγαλμάτων και διατάσσει το σφράγισμα όλων των εθνικών Ιερών ή τη βεβή-λωσή τους με παράδοσή τους σε χαρτοπαίκτες και πόρνες για κυ-βευτήρια ή πορνοστάσια. Ο επίσκοπος Ρώμης Λιβέριος (Liberius) ορίζει τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία οι εθνικοί εόρταζαν παλαιό-τερα τη γέννηση του Θεού Ανικήτου Ηλίου (Sol Invictus).
355. Χορηγείται από τον αυτοκράτορα Φλάβιο Ιούλιο Κωνστά-ντιο πλήρης ασυλία των χριστιανών επισκόπων απέναντι στα ό-ποια δικαστήρια.
354. Νέο έδικτο του Κωνσταντίου με το οποίο “επιβάλλει αύ-θις την ποινήν του θανάτου εις τους θύοντας.. και τα Ιερά και τους Ναούς τους μέν έκλεισε τους δε κατέσκαψε” όπως γράφει ο Λιβάνιος. Σε όλη την Αυτοκρατορία στήνονται ασβεστοκάμινα δί-πλα στα εθνικά Ιερά όπου μετατρέπεται σε ασβέστη η γλυπτική και αρχιτεκτονική των “ειδωλολατρών”. Αρχίζουν οι πρώτες πυρ-πολήσεις μεγάλων βιβλιοθηκών.
356. Ο Κωνστάντιος δια νόμου επιβάλλει το κλείσιμο όλων των «ειδωλολατρικών ναών». Ταυτόχρονα απαγορεύει φυσικά και τις θυσίες που ετελούντο σ' αυτούς. Η ποινή για τους παραβάτες είναι o θάνατος.
357. O Κωνστάντιος θέτει εκτός νόμου επί ποινή θανάτου όλες τις μαντικές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης και της Αστρολογί-ας. Σε επίσκεψή του στη Ρώμη σφραγίζει τον Ναό του Θεού Απόλ-λωνος, φυλακίζει τους ιερείς και αφαιρεί τον βωμό της Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου. Η Θεά Νίκη (Βι-κτόρια) αποτελούσε από την εποχή του Διοκλητιανού (284-305) τμήμα της ανωτάτης Τριάδος (Jupiter, Hercules, Victoria) του Πανθέου των εθνικών.
359. Η λατρεία των Διοσκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου ως.. “μαγική”, θανατώνονται οι ιερείς της και κλείνονται τα Ιερά της. Στη Σκυθόπολη της Συρίας στήνονται τα πρώτα “στρατόπεδα θανάτου”, οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των εθνικών.
360. Στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 360, ο 28χρονος Καίσαρ και Ύπατος Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, σπουδαγμένος στις φι-λοσοφικές σχολές των Αθηνών (355) νικητής των Αλαμανών, των Σαλίων Φράγκων και των Χαμαβών στις τέσσαρες “Γαλατικές Εκ-στρατείες” του (356 - 359), στέφεται Αυτοκράτωρ από τις Ρω-μαϊκές λεγεώνες.
361 – 363. Κήρυξη πλήρους ανεξιθρησκίας από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό που μπαίνει στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Δεκεμβρίου του 361. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός (Invective versus Julianus, I 58-61) διαμαρτύρεται ότι στέρησε τους χριστιανούς της πόλε-ως από την.. χαρά του μαρτυρίου (..)
363. Ο Ιουλιανός διατάσσει την απομάκρυνση από τον Ναό του Απόλλωνος στη Δάφνη της Αντιοχείας του μιάσματος των λειψάνων του Αγίου Βαβύλα (επισκόπου Αντιοχείας που υποτίθεται ότι εί-χε μαρτυρήσει επί Δεκίου, αλλά στην πραγματικότητα είχε εκτε-λεσθεί από τον χριστιανό αυτοκράτορα Φίλιππο τον Άραβα επει-δή, ως επιτίμιο για τη δολοφονία του Γορδιανού, του είχε αρ-νηθεί την “θεία κοινωνία”, Lieu, 1989, σελ. 48). Χριστιανοί εμπρηστές πυρπολούν τον Ναό μετά την απομάκρυνση των λειψά-νων. Στις 26 Ιουνίου, ο Ιουλιανός δολοφονείται άνανδρα από χριστιανό ακόλουθό του, ενώ πολεμά κατά των Περσών.
364. Ο νέος αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιοχείας.
364. Στις 11 Σεπτεμβρίου εκδίδεται έδικτο με το οποίο απα-γορεύεται η εθνική λατρεία επί ποινή θανάτου. Στα χρησιμο-ποιούμενα βασανιστήρια κατά των εθνικών προστίθεται ο κατα-κομματιασμός των πλευρών με σιδερένια άγκιστρα. Με θάνατο τι-μωρούνται και οι σπλαχνοσκοπήσεις: sileat omnibus perpetuo divinandi curiositas (“για να πάψει διαπαντός η μαντική πε-ριέργεια”). Με τρία διατάγματα (της 4ης Φεβρουαρίου, 9ης Σε-πτεμβρίου και 23ης Δεκεμβρίου) ξανακατάσχονται οι περιουσίες των εθνικών Ιερών που είχαν επιστραφεί από τον Ιουλιανό και απαγορεύονται ακόμη και οι ιδιωτικές σπονδές, θυσίες και επω-δές. Η Σύνοδος της Λαοδικείας εισηγείται την ποινή του θανά-του για τους αστρολόγους και τους χριστιανούς που εορτάζουν τα Σάββατα.
365. Έδικτο της 17ης Νοεμβρίου απαγορεύει στους εθνικούς αξιωματικούς να διατάσσουν χριστιανούς στρατιώτες.
367. Ο εθνικός Βέττιος Αγόριος Πραιτεξτάτος αναστηλώνει στη Ρώμη, με δικά του έξοδα και παρά τις διαμαρτυρίες του Πάπα, το Ιερό των Δώδεκα Ολυμπίων Θεών.
370. Ο αυτοκράτωρ Βάλης εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των εθνικών σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία με κέντρο την Αντιόχεια (όπου μαρτυρούν ο πρώην κυβερνήτης Φιδούστιος, οι ιερείς Ιλάριος και Πατρίκιος κ.ά.). Σωροί βιβλίων καίγονται στις πλατείες και θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες αθώοι άνθρωποι που απλώς αρνούνται να προδώσουν την λατρεία των προγόνων τους. Στα θύματα του διωγμού συμπεριλαμβάνονται και όλοι οι επιφανείς συνεργάτες του Ιουλιανού (Ορειβάσιος, Σαλ-λούστιος, Πηγάσιος, κ.ά). Μετά από φρικτά βασανιστήρια καίγε-ται ζωντανός ο φιλόσοφος Σιμωνίδης και αποκεφαλίζεται, στις 12 Μαρτίου, ο φιλόσοφος Μάξιμος.
370 – 371. Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Βαλεντινιανός που “μι-σούσε τους καλοντυμένους, τους μορφωμένους, τους πλούσιους και τους ευγενείς” (όπως υπογραμμίζει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος), εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Ρωμαίων εθνι-κών. Χιλιάδες εξορίζονται, βασανίζονται ή θανατώνονται και όλων η περιουσία κατάσχεται και αποδίδεται στην Εκκλησία.
372. Ο κατεχόμενος από υστερικό φόβο προς την μαγεία αυτο-κράτωρ Βάλης, εξουσιοδοτεί τον ανθύπατο Ασίας Φήστο να αφανί-σει όλους τους εθνικούς και τα έργα τους. Έντρομοι οι άνθρω-ποι αρχίζουν και καίνε μόνοι τους τις βιβλιοθήκες τους για να γλυτώσουν. Οι υπόλοιποι παραδίδονται στους δήμιους.
373. Επαναλαμβάνεται η απαγόρευση των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας. Πρωτοχρησιμοποιείται ο όρος pagani (πα-γανιστές, άνθρωποι της υπαίθρου) ως ταπεινωτικός προσδιορι-σμός των εθνικών.
375. Ο “Άγιος” Μαρτίνος ολοκληρώνει την καταστροφή των ε-θνικών Ιερών της Γαλατίας και κτίζει πάνω στα ερείπια μονα-στήρια. Οι χριστιανοί της Ανατολικής Αυτοκρατορίας κλείνουν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου και ποινικοποιούν ακόμη και τις παράλληλες εκδηλώσεις τής εκεί λατρείας, συμπεριλαμβανομένων των θεατρικών παραστάσεων.
376. Ο άβουλος αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός επιτρέπει στην χριστιανική κοινότητα της Ρώμης να καταστρέψει πολλά Μι-θραία και Ιερά των παραδοσιακών εθνικών λατρειών μέσα στην “Αιωνία Πόλη”, καταργεί το αφορολόγητο των κτήματων που ανή-κουν στα “ειδωλολατρικά” ιερατεία, απαγορεύει την κληροδότηση νέων περιουσιών σε αυτά και κατάσχει όλη την κινητή τους πε-ριουσία. Επίσης, υπό την καθοδήγηση των επισκόπων Αμβροσίου και Δαμάσου, διατάσσει τη νέα απομάκρυνση του Βωμού της Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου όπου τον είχε επα-νατοποθετήσει ο Ιουλιανός. Επίσης απαρνείται δημοσίως τον τίτλο του Pontifex Maximus, ως αξίωμα των “ειδωλολατρών”. Το αποκηρυχθέν αξίωμα ωστόσο ιδιοποιείται αμέσως ο επίσκοπος Δά-μασος και από εκεί περνά έκτοτε στην Παποσύνη της Ρώμης.
378. Με νόμο του χριστιανού επάρχου του Πραιτωρίου Γράκχου και προγραφή όλων των ιερέων του Θεού Μίθρα, τα ανά την Αυτο-κρατορία “Μιθραία” κατεστρέφονται από τους χριστιανούς με φω-τιά και θάβονται.
379. Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως υιοθετεί την 25η Δε-κεμβρίου του επισκόπου Ρώμης Λιβερίου (354) για τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου.
380. Στις 27 Φεβρουαρίου, ο αυτοκράτωρ Φλάβιος Θεοδό-σιος απαγορεύει όλες τις θρησκείες πλην της χριστιανικής. Ό-λοι οι μη χριστιανοί χαρακτηρίζονται στο εξής “σιχαμεροί, αι-ρετικοί, μωροί και τυφλοί”. Ο επίσκοπος Μεδιολάνου Αμβρόσιος εξουσιοδοτείται να καταστρέψει όλους τους Ναούς των εθνικών και να κτίσει επάνω στα θεμέλιά τους εκκλησίες. Οι αρχηγοί μερικών γοτθικών φυλών βαπτίζονται χριστιανοί. Καθοδηγούμενος από το μισαλλόδοξο ιερατείο, ο χριστιανικός όχλος επιτίθεται στο Ελληνικό Ιερό της Ελευσίνος, το βεβηλώνει και απειλεί να λυντσάρει τους ιερείς Νεστόριο και Πρίσκο. Ο 95χρονος Ιεροφά-ντης Νεστόριος, γεμάτος θλίψη και αγανάκτηση, ανακοινώνει το οριστικό τέλος των πανάρχαιων Ελευσινίων Μυστηρίων και την απαρχή της επί γής βασιλείας του πνευματικού σκότους. Ο αυτο-κράτωρ Θεοδόσιος αποκαλεί σε διάταγμά του “παράφρονες” όλους όσους διαφωνούν με το χριστιανικό δόγμα της Αγίας Τριάδος και απαγορεύει κάθε διαφωνία με τις θελήσεις της Εκκλησίας.
381. Με νέο νόμο ορίζεται, ότι οι Χριστιανοί πού θα επέ-στρεφαν στην Ελληνική θρησκεία θα ετιμωρούντο με στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Ο Μέγας Κωνσταντίνος έρχεται να ολοκληρώσει το έργο του Κωνστάντιου με την συστηματική λαφυ-ραγώγηση των ιερών και των ναών των Ελλήνων. Έτσι πολλά φημι-σμένα έργα τέχνης πήραν τον δρόμο για τα χυτήρια και την κα-ταστροφή. Ούτε οι ορειχάλκινες πύλες τους ούτε οι πλάκες της στέγης των γλύτωσαν. Στην συνέχεια ο Κωνσταντίνος θέλοντας να επισημοποιήσει ακόμα περισσότερο τις ενέργειές του προχώρησε και στον διορισμό δύο επιτρόπων, που αντικειμενικός τους στό-χος ήταν η δήμευση όλων των χρυσών αντικειμένων των ναών και η αφαίρεση ακόμα και της εξωτερικής επένδυσης των λατρευτικών αγαλμάτων και η δήμευση των κτημάτων των ναών.
381. Στις 2 Μαϊου, εκδίδεται από τον Θεοδόσιο ο νόμος κατά των “αποστατών” που τιμωρεί με πλήρη στέρηση ατομικών δικαιω-μάτων όλους τους πρώην χριστιανούς που απογοητευμένοι από την χριστιανική μισαλλοδοξία αποκηρύσσουν μαζικά την κρατούσα θρησκεία και επιστρέφουν στην ανεκτική και καταφάσκουσα ζωή, την εθνική και παραδοσιακή λατρεία.
381. Στις 21 Δεκεμβρίου, εκδίδεται έδικτο του Θεοδοσίου με το οποίο απαγορεύεται κάθε θυσία ή απλή επίσκεψη σε εθνικούς Ναούς. Κύμα λεηλασιών, βεβηλώσεων, πυρπολήσεων και κάθε εί-δους καταστροφών σαρώνει από άκρου σε άκρο της Ανατολικής Ρω-μαϊκής Αυτοκρατορίας τους Ναούς, τα μνημεία και τις Βιβλιοθή-κες των εθνικών. Στην Κωνσταντινούπολη μετατρέπεται σε πορνο-στάσιο ο Ναός της Θεάς Αφροδίτης και σε αποθήκες οι Ναοί του Ηλίου και της Αρτέμιδος.
382. Στις χριστιανικές εκκλησίες καθιερώνεται το “αλληλούϊ-α” (hallelu-Jah) δηλαδή “δόξα στον Ιαχωβά”. Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός διατάσσει το σβύσιμο της “αιωνίας” Ιεράς Πυ-ράς της Θεάς Βέστα και τον διωγμό των ιερειών της. Η μεγάλη περιουσία των φυλακισμένων Εστιάδων, μεταβιβάζεται στην Εκ-κλησία.
384. Οι εθνικοί Βέτιος Αγόριος Πραιτεξτάτος (έπαρχος Πραι-τωρίου) και Αυρήλιος Σύμμαχος (έπαρχος άστεως), εξουσιοδοτη-μένοι από την Σύγκλητο, κάνουν έκκληση στον διάδοχο του Γρα-τιανού Βαλεντινιανό Β΄ να παλινορθώσει τον Βωμό της Νίκης. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος απειλεί με αφορισμό τον νεαρό αυτοκράτορα και το αίτημα απορρίπτεται. Ο φωτισμένος Πραιτεξτάτος πεθαί-νει από την θλίψη του λίγους μήνες αργότερα. Ο Θεοδόσιος διο-ρίζει ύπαρχο Ανατολής τον φανατικό Μάτερνο Κυνήγιο που επι-στρατεύει, σε συνεργασία με τους ανά τόπους επισκόπους, στρα-τιές μοναχών και λαϊκών για την καταστροφή των εθνικών Ναών της βορείου Ελλάδος και της Μικράς Ασίας.
385 – 388. Οι Μάτερνος Κυνήγιος και επίσκοπος (“Άγιος”) Μάρκελλος, καταστρέφουν αμέτρητα Μικρασιατικά Ιερά. Ανάμεσά τους και ο Ναός της Εδέσσης, τα Καβείρεια Ίμβρου, ο Ναός του Απαμείου Διός, το Διδυμαίο Ιερό, όλα τα Ιερά της Παλμύρας, κ.ά. Στα στρατόπεδα θανάτου της Σκυθοπόλεως μαρτυρούν μυριά-δες αθώοι άνθρωποι: “Και από τα πιό απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολ-λοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκε-ντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων” γράφει ο Αμμιανός Μαρκελλί-νος.
386. Νόμος της 16ης Ιουνίου απαγορεύει κάθε φροντίδα των έρημων εθνικών Ιερών. Νέες συλλήψεις εθνικών και πυρπολήσεις ιδιωτικών βιλιοθηκών.
387. Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα της Δύσεως Βαλεντι-νιανό οι τελευταίες εθνικές εορτές των Ρωμαίων. Ο επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) Αμβρόσιος αποκτά πλήρη πνευματικό έλεγχο πάνω στον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο.
388. Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο όλες οι δη-μόσιες συζητήσεις για θρησκευτικά ζητήματα. Ο γηραιός ρήτωρ Λιβάνιος δικάζεται μαζί με άλλους εθνικούς για.. “μαγεία” αλ-λά αθωώνεται από τον εθνικό δικαστή Τατιανό. Μετά την αθώωσή του στέλνει στον Θεοδόσιο την έκκληση “Υπερ των Ιερών” με την οποία τον παρακαλεί να σταματήσει την καταστροφή των εθνικών Ναών.
389. Κηρύσσεται εκτός νόμου κάθε μη χριστιανική μέθοδος χρονολογήσεως. Πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής και καταστρέφουν με μανία αγάλματα, βωμούς και Ιερά, λυντσάρουν εθνικούς και πυρπολούν Βιβλιοθήκες. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος κινητοποιεί τον φανατισμένο χριστιανικό όχλο για να κάνει μεγάλους διωγμούς κατά των ε-θνικών. Μετατρέπει σε εκκλησία τον Ναό του Θεού Διονύσου, πυρπολεί το Μιθραίο και καταστρέφει τον Ναό του Διός. Ο ιε-ρεύς του Διός, Ελλάδιος, γλυτώνει το λυντσάρισμα σκοτώνοντας 9 οχλοκράτες. Ο όχλος διαπομπεύει ανά ομάδες τους εθνικούς ιερείς σκοτώνοντάς τους στη συνέχεια με λιθοβολισμό. Τα ιερά σύμβολα και αγάλματα παραδίδονται στη χλεύη των χριστιανών περιφερόμενα πάνω σε γαϊδούρια προτού καταστραφούν.
Δεκέμβριος του 390. Ο Γότθος στρατηγός Βοθέριχος, αρχηγός της βυζαντινής φρουράς της Θεσσαλονίκης, προσπαθεί να επιβά-λει τον εκχριστιανισμό των Ελλήνων κατοίκων της πόλεως. Απο-τέλεσμα, η εξέγερσις του λαού πού προσπαθούσε απεγνωσμένα να κρατήσει την ταυτότητα του. Η Γοτθική φρουρά της πόλεως στην αρχή αιφνιδιάζεται και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες σκο-τώνονται. Όταν όμως ο Θεοδόσιος πληροφορείται το συμβάν, με δόλιο τρόπο, τάχα για να εξευμενίσει τα οξυμένα πνεύματα, κα-λεί τον λαό της πόλεως στον ιππόδρομο, για να παρακολουθήσουν δήθεν ιπποδρομία. Εκεί μέσα μόνο σε 3 ώρες κατασφάζει με την βοήθεια των Γότθων πάνω από 7.000 (κατ' άλλους 15.000) Έλλη-νες, πού δεν ήθελαν να βαπτισθούν. Βέβαια κανονικά ή Εκκλησία καταδικάζει τον Θεοδόσιο για την γενοκτονία αυτή, για να προ-λάβει νέες ταραχές και γενικευμένη εξάπλωση της εξέγερσης σε όλη την αυτοκρατορία. Του επέβαλε την τιμωρία να μη μπορεί να μπει στην Εκκλησία για ένα χρονικό διάστημα και να μετανοιώ-σει για την πράξη του.
390. Οι μισάνθρωποι μοναχοί παραμένουν στις πόλεις και τρώ-νε τις περιουσίες των θυμάτων τους εθνικών, αλλά επεκτείνουν την κακοποιό δράση τους και στους μη εθνικούς. Στις 2 Σεπτεμ-βρίου επιχειρείται ανεπιτυχώς με διάταγμα του Θεοδοσίου η εκ-δίωξή τους από τις πόλεις της Μέσης Ανατολής.
391. Στις 24 Φεβρουαρίου έδικτο του Θεοδοσίου απαγορεύει κάθε επίσκεψη στους εθνικούς Ναούς αλλά και το απλό ακόμη.. κοίταγμα των αγαλμάτων. Νέος μεγάλος διωγμός σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Στην Αλεξάνδρεια, οι ελάχιστοι εθνικοί εξεγεί-ρονται με επικεφαλής τον φιλόσοφο Ολύμπιο και κλείνονται στο Ιερό του Σεράπιδος. Οι χριστιανοί το καταλαμβάνουν με δόλο, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή Βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Τα ιερά σκεύη του Σεραπείου διαπομπεύονται στους δρόμους της Αλεξανδρείας.
392. Στις 22 Αυγούστου ανακηρύσσεται αυτοκράτωρ της Δύσεως στο Λούγδουνο από τους εθνικούς, ο ρήτωρ Φλάβιος Ευγένιος που αποκηρύσσει το βάπτισμά του κι επιστρέφει στην εθνική λατρεί-α. Στις 8 Νοεμβρίου ο αυτοκράτωρ της Ανατολής Θεοδόσιος θέτει εκτός νόμου όλες τις μη χριστιανικές λατρείες, τις οποίες χα-ρακτηρίζει “εθνικές δεισιδαιμονίες” (gentilicia superstitio). Στη Γαλατία σφάζονται όλοι οι ιερείς και κατάσχονται οι πε-ριουσίες όλων των εθνικών Ναών που στη συνέχεια πυρπολούνται κι εκθεμελιώνονται.
392. Νέος νόμος από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Α'. Με αυ-τόν κηρύσσεται και πάλι εκτός νόμου η Ελληνική θρησκεία. Απα-γορεύεται η λατρεία των οικογενειακών και οικιακών θεοτήτων, όπως και η μαντεία από τα σπλάγχνα των θυσιαζομένων ζώων. Έ-τσι ορίζεται, ότι για κάθε σπίτι στο όποιο θα εκαίετο θυμίαμα, θα επεβάλλετο η δήμευσίς του. Όμως φαίνεται, ότι δεν ήταν αρκετή η απαγόρευσις της ασκήσεως της Ελληνικής λατρεί-ας, αλλά εθεωρείτο επικίνδυνη ακόμα και η παρακολούθησή της από τρίτους. Σαν συνέπεια λοιπόν υπήρξε το γεγονός ότι, ακόμα και αυτοί που παρακολουθούσαν σαν θεατές μια θυσία, τιμωρού-ντο.
392. Νέος μεγάλος διωγμός κατά των εθνικών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Σβήνουν τα Μυστήρια της Σαμοθράκης μετά από κα-τασφαγή των ιερέων και όλων των θρησκευτών από απόσπασμα “διωγμιτών” που αποβιβάσθηκε στο νησί. Καταστροφή του Μαντεί-ου του Άμμωνος Διός στην Άφυτο της Χαλκιδικής. Στις αίθουσες των δικαστηρίων “κυλούν ρυάκια αίματος”, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Λιβάνιος. Στην Κύπρο, ο εβραϊκής καταγωγής επίσκοπος (“Άγιος”) Επιφάνειος και ο “Άγιος” Τύχων εκχριστιανίζουν μα-ζικά και με την απειλή του φασγάνου και της πυράς χιλιάδες εθνικούς και καταστρέφουν όλα τα Ιερά της νήσου. Παύουν ορι-στικά τα Κυπριακά Μυστήρια της Αφροδίτης. Το σχετικό διάταγμα του Θεοδοσίου δηλώνει κυνικά: “όποιος δεν υπακούσει στον πα-τέρα Επιφάνειο δεν έχει θέση πάνω στο νησί”. Στις μεσανατολι-κές πόλεις Πέτρα, Αερόπολη, Ράφια, Γάζα και Βααλβέκ (Ηλιόπο-λη) ξεσπούν απελπισμένες εξεγέρσεις των εθνικών κατά των διωγμητών, των χριστιανών οχλοκρατών και των μοναχών ροπαλο-φόρων. Στην πόλη Σούφες της Β. Αφρικής, 60 χριστιανοί πληρώ-νουν με τη ζωή τους την προσπάθειά τους να γκρεμίσουν το εκεί άγαλμα του Ηρακλέους.
393. Ενδιαφέρουσα είναι η θέση που κράτησε ο Θεοδόσιος απέ-ναντι στην Ιουδαϊκή θρησκεία. Το 393 μ.Χ. ορίζει, ότι η Ιου-δαϊκή θρησκεία είναι ανεκτή και δεν επιτρέπεται η καταστροφή των ιουδαϊκών συναγωγών από Χριστιανούς. Είναι οπωσδήποτε α-πορίας άξιο, γιατί ο αυτοκράτωρ αυτός μετά από τόσα διατάγμα-τα κατά των Ελλήνων αποφασίζει ταυτόχρονα την προστασία των Ιουδαίων της αυτοκρατορίας.
Επί της βασιλείας του διαδόχου του Θεοδοσίου, του Αρκαδίου, συνεχίζεται το έργο των προκατόχων του. Τότε συμβαίνει και η μεγάλη επιδρομή του Αλάριχου κατά της Ελλάδος. Αυτός εισβάλ-λει αρχικά από την Μακεδονία στην Θεσσαλία καταστρέφοντας ο-τιδήποτε εύρισκε στον δρόμο του με σαφή προτίμηση στα αρχαία Ελληνικά οικοδομήματα. Συνοδοί του και σύγχρονοι εφιάλτες στην ανίερη αυτή του εκστρατεία πλήθη Χριστιανών μοναχών και ιερέων. Πηγές μας γι' αυτήν την φρικιαστική συμμαχία ο Ζώσι-μος και ιστορικός Ευνάπιος, ο οποίος χαρακτηριστικά αναφέρει; «τοιαύτας αυτώ τας πύλας απέδειξε της Ελλάδος η των τα φαιά ιμάτια εχόντων ακωλύτως προσπαρεισελθούσα ασέβεια». Τα «φαιά ιμάτια» είναι τα ράσα, που αργότερα άλλαξαν σε μαύρα.
393. Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος φθάνει στην Ιταλία, όπου ο δια-νοούμενος στρατηγός Βίριος Νικόμαχος Φλαβιανός ξαναστήνει τον Βωμό της Νίκης στην αίθουσα της Συγκλήτου κι επαναφέρει τη λατρεία των παραδοσιακών Θεών. Στην Ανατολή, ο Θεοδόσιος κα-ταργεί τα Πύθια, τα Άκτια και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δήωση της Ολυμπίας και ισοπέδωση όλων των βωμών της.
394. Πλήρης παλινόρθωση του Ρωμαϊκού Εθνισμού στη Δυτική Αυτοκρατορία. Ο Φλαβιανός, με το αξίωμα του υπάτου Ρώμης και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, αναβιώνει όλες τις καταργηθείσες από τους χριστιανούς λατρείες. Στην Όστια επαναλειτουργεί το Ιερό του Ηρακλέους. Στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαϊου οι Ρωμαίοι ξαναεορτά-ζουν με μεγαλοπρέπεια την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χι-λιάδες οι χριστιανοί επιστρέφουν στην εθνική Θρησκεία φοβού-μενοι το οριστικό τέλος του Χριστιανισμού.
394. Και πάλι ο Θεοδόσιος καταργεί με νόμο τους Ολυμπιακούς αγώνες. Απαγορεύτηκε με βαρείες χρηματικές ποινές και αργότε-ρα με την ποινή του θανάτου η Ελληνική θρησκεία, η είσοδος στους ναούς, οι θυσίες, η οποιαδήποτε πράξις λατρείας σύμφωνη με το Ελληνικό πνεύμα.
Η εφαρμογή των νόμων αυτών, που κατάφωρα καταπατούσαν κάθε έννοια σεβασμού προς το θείο και την άσκηση λατρείας προς αυ-τό, έγινε με σκληρό και απεχθή τρόπο. Οι ίδιοι οι ιερείς της θρησκείας του Ναζωραίου, «της θρησκείας της αγάπης», ήταν αυ-τοί που πρωτοστατούσαν στο γκρέμισμα ιερών, στις δολοφονίες Ελλήνων και εν τέλει στον διασυρμό ενός τρόπου ζωής, του Ελ-ληνικού. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χριστιανός χρονογράφος Σω-ζόμενος: «των ελληνιστών μικρού πάντες κατ’ εκείνο διεφθάρη-σαν (εδολοφονήθησαν), και οι μεν πυρί, οι δε ξίφει απολέσθαι προσετέθησαν. Παραπλησίως δε διά την αυτήν αιτίαν διεφθάρησαν οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες. Αλλά και εις μη φιλοσόφους έσθητι δε εκείνων χρωμένους εχώρει ο φό-νος».
Ο Λιβάνιος μέσα από τον περίφημο λόγο του «περί ιερών» προ-σπαθούσε να συγκινήσει την σκληρή ψυχή του Θεοδόσιου. Όμως ο κύβος είχε ριφθεί. Ο Ελληνισμός ανέβαινε τον δικό του Γολγο-θά. Η πορεία του μαρτυρίου είχε πλέον για τα καλά αρχίσει. Ένα πλήθος ναών πολύ γνωστών και λιγότερο γνωστών γκρεμίζεται εκ βάθρων σε όλη την αυτοκρατορική επικράτεια. Μοναχοί και επίσκοποι, όπως είπαμε και παραπάνω, πρωτοστατούν στο έργο της καταστροφής και «χωρούσι τοίνυν διά των αγρών, ώσπερ χεί-μαρρος κατασύροντες διά των ιερών τους αγρούς». Χώροι απόδο-σης σεβασμού προς το θείο μετατρέπονται ακόμα σε κυβευτήρια (χαρτοπαικτεία), πορνοστάσια ή αποθήκες. Εκ βάθρων γκρεμίζε-ται ο ναός του Σεράπιδος στην Αλεξάνδρεια, ο ναός του Διός στην Απάμεια. Πλήθος άλλων στην Συρία και την Αίγυπτο. Μόνο στην κυρίως Ελλάδα φαίνεται να υπήρξε μια μικρότερης ευτυχώς έκτασης καταστροφή λόγω του ισχυρού εθνικού αισθήματος των Ελλήνων, πού τους οδήγησε ακόμα και στην αμφισβήτηση της ι-σχυρής βυζαντινής εξουσίας και την αντίσταση κατ' αυτής. Το τίμημα όμως ήταν μεγάλο.
394. Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου συγκρούονται οι στρατοί των εθνικών (υπό τον Φλαβιανό) και των χριστιανών (υπό τον αυτο-κράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο) στην κοιλάδα του ποταμού Φρί-γδου. Οι κατά πολύ ολιγώτεροι εθνικοί ηττώνται και κατασφάζο-νται. Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος συλλαμβάνεται, βασανίζεται, απο-κεφαλίζεται και το κεφάλι του περιφέρεται πάνω σε παλούκι σε ολόκληρη την Δυτική Αυτοκρατορία για παραδειγματισμό. Ο Φλα-βιανός αυτοκτονεί για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών.
395. Νόμοι της 22ας Ιουλίου και 7ης Αυγούστου, κηρύσσουν νέους διωγμούς κατά των εθνικών.
395. Ο ευνούχος πρωθυπουργός του αυτοκράτορος Αρκαδίου Ρου-φίνος κατευθύνει τις ορδές τών, υπό τον Αλάριχο, χριστιανών Γότθων προς τον Ελλαδικό χώρο. Ακολουθούμενοι από πλήθη φανα-τισμένων μοναχών, οι Γότθοι του Αλαρίχου (ο οποίος είχε πολε-μήσει με τον Θεοδόσιο κατά των εθνικών του Φλαβιανού) κατα-σφάζουν αμέτρητους εθνικούς Έλληνες και καταστρέφουν πόλεις και Ιερά στο Δίον, τη Θεσσαλία, τους Δελφούς, τη Βοιωτία, την Αττική, τα Μέγαρα, την Κόρινθο, τη Φενεό, το Άργος, τη Νεμέα, τη Λυκόσουρα, τη Σπάρτη, τη Μεσσήνη, τη Φιγαλεία, την Ολυμπί-α. Στην Ελευσίνα πυρπολείται το εκεί πανάρχαιο Ιερό και θανα-τώνονται στην πυρά ο Θεσπιεύς Ιεροφάντης Ιλάριος και όλοι οι ιερείς των Μυστηρίων τα οποία είχαν αναβιώσει από τους Μι-θραϊστές λίγο μετά τον θάνατο του Νεστορίου.
Η συνεργασία όμως μεταξύ βαρβάρων και Χριστιανών επεξετάθη ακόμα και σε αυτοκρατορικό επίπεδο. Έτσι στην αρχή κρατώντας τα προσχήματα αλλά στην συνέχεια αφαιρώντας τελείως το προσω-πείο της δήθεν προστασίας των Ελληνικών πληθυσμών η αυτοκρα-τορική εξουσία ολοκληρώνει το έργο του Αλάριχου διορίζοντας τον το 398 γενικό αρχηγό του Ιλλυρικού θέματος. Έτσι εκεί που απέτυχαν οι νόμοι του Αρκαδίου (γιατί και αυτός θεσμοθέτησε κατά των Ελλήνων) πέτυχε το ξίφος του Αλάριχου. Οι νόμοι αυ-τοί του Αρκαδίου επανελάμβαναν το πνεύμα καταδίκης και αφανι-σμού του ελληνικού πολιτισμού και πνεύματος.
396. Αφαιρούνται από τους ιερείς και τους προϊσταμένους των Ελληνικών ναών όλα τους τα προνόμια. Ταυτόχρονα με την επι-δρομή του Αλάριχου ο Αρκάδιος διατάσσει την ισοπέδωση («ες έδαφος φέρειν») και όχι απλά την καταστροφή όλων των ελληνικών ναών, επιβάλλοντας στην συνέχεια, το υλικό τους να χρη-σιμοποιηθεί για την κατασκευή άλλων οικοδομημάτων ούτως, ώστε να χαθούν παντελώς τα ίχνη τους.
Ο Αλάριχος εν τω μεταξύ συνεχίζοντας τον περίπατο καταστρο-φής στην Ελλάδα φτάνει και στις Θερμοπύλες. Λίγο πριν φτάσει –και εδώ είναι το αποκαλυπτικό γεγονός της συμμαχίας αυτής– ανήγγειλε την άφιξη του στον ανθύπατο Αντίοχο και τον αρχηγό της φρουράς των Θερμοπυλών Γερούσιο, ζητώντας να αφήσουν ε-λευθέρα την δίοδο του στην υπόλοιπη Ελλάδα, πράγμα που αυτοί έκαναν. Έτσι οι βάρβαροι πάντα με την συνοδεία των μοναχών πλημμυρίζουν Φωκίδα, Λοκρίδα, Βοιωτία, Αττική λεηλατούντες και κατασφάζοντες Έλληνες άνδρες, γυναίκες και παιδιά αδια-κρίτως. Στην Αττική ισοπεδώνουν τον ναό της Δήμητρας και της Περσεφόνης στην Ελευσίνα θανατώνοντας και όλους τους ιερείς και πιστούς που βρίσκονταν εκεί με πρώτο τον Ιλάριο. Στην συ-νέχεια διασχίζουν την Μεγαρίδα και εισβάλλουν στην Πελοπόννη-σο, όπου συνεχίζουν το βανδαλικό τους έργο. Φυσικά οι βυζα-ντινές φρουρές τηρούσαν στάση θεατή. Πρώτα καταστρέφεται η Κόρινθος, υστέρα το Άργος και τελευταία η Σπάρτη, πόλεις άλ-λοτε ξακουστές μα υπό την βυζαντινή κατοχή αποδυναμωμένες, χωρίς προνόμια και στρατό, καταδικασμένες στην καταστροφή και τον όλεθρο. Η ηρωική αντίσταση των Ελλήνων κατοίκων της Σπάρ-της δυστυχώς δεν είχε άλλο αποτέλεσμα παρά τον ένδοξο θάνατό τους. Στην συνέχεια καταστρέφοντας και πάλι τους Ελληνικούς ναούς και τα ιερά που εύρισκε στον δρόμο του ο συρφετός των αμαθών και τυφλωμένων από μίσος ισοπεδώνει τον ναό του Διός στην Νεμέα, τα Αρκαδικά ιερά της Λυκόσουρας, τα περίλαμπρα ιερά της Ολυμπίας.
Και οι καταστροφές θα συνεχίζονταν, εάν οι προσωπικές φιλο-δοξίες ενός Γότθου στρατηγού, του Στιλίχωνος, δεν τον έκαναν να παρακούσει τις εντολές του Αρκαδίου και να αποβιβαστεί στο Λέχαιο της Κορίνθου, όπου με μικρές σχετικά δυνάμεις μπόρεσε να κατατροπώσει τον Αλάριχο και να αποδείξει τελικά πόσο εύκολη θα ήταν, εάν κάποιοι ήθελαν, η εξ αρχής αποτροπή της βαρβαρικής εισβολής και η αποφυγή της τρομακτικής καταστροφής που προκλήθηκε σε όλη την Ελληνική επικράτεια και τον πολιτι-σμό.
396. Νόμος της 23ης Μαρτίου, απαγορεύει σε ολόκληρη της Ανα-τολική Αυτοκρατορία ακόμη και την απλή παρατήρηση “ειδωλολα-τρικών” τελετών.
396. Στις 7 Δεκεμβρίου, νόμος του αυτοκράτορος Φλαβίου Αρ-καδίου, εξισώνει την εθνική λατρεία με προδοσία κατά του Κρά-τους. Οι τελευταίοι εθνικοί ιερείς και ιεροφάντες καθαιρού-νται και φυλακίζονται.
397. Νέος νόμος του Αρκαδίου απαιτεί την ισοπέδωση όλων των εθνικών Ναών της Ανατολικής Αυτοκρατορίας που τυχόν στέκουν ακόμη όρθιοι.
398. Η Τετάρτη Σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των εθνικών. Ο (“Ά-γιος”) επίσκοπος Γάζης Πορφύριος κλείνει τους περισσότερους εθνικούς Ναούς της πόλεώς του. Σε Δύση και Ανατολή αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου εξαφανίζονται στην πυρά. Ο εκχριστιανισμένος Βάνδαλος στρατη-γός Στιλίχων πρωτοστατεί σε καταστροφές εθνικών Ιερών και σφαγές ιερέων και θρησκευτών. Με διάταγμα του Αρκαδίου εξου-σιοδοτούνται οι τοπικές αρχές να ξυλοκοπούν τους φανατικούς μοναχούς που συνηθίζουν να επιτίθενται, ν’αποσπούν από τα χέ-ρια των στρατιωτών και να λυντσάρουν τους συλλαμβανόμενους εθνικούς.
399. Νέος νόμος (13 Ιουλίου) του αυτοκράτορος Αρκαδίου απαιτεί την ισοπέδωση και των ελαχίστων πλέον Ναών των εθνι-κών που εδώ κι εκεί έστεκαν ακόμη όρθιοι, κυρίως σε αγροτικές περιοχές. Ανάμεσα σε άλλα Ιερά ισοπεδώνονται και οι Δελφοί. Στη Βόρειο Αφρική οι διώκτες Ιόβιος και Γαυδέντιος κτυπούν όλα τα αστικά κέντρα των εθνικών, καταστρέφουν τους Ναούς, καίνε τις βιβλιοθήκες και θανατώνουν τους ιερείς.
400. Ο επίσκοπος Νικήτας καταστρέφει το Μαντείο του Διονύ-σου των Βεσσών και εκχριστιανίζει με τη βία όλη την γύρω πε-ριοχή.
401. Ο χριστιανικός όχλος της Καρχηδόνος λυντσάρει εθνικούς και καταστρέφει Ναούς και αγάλματα. Ο (“Άγιος”) επίσκοπος Πορφύριος. οργανώνει μαζικά λυντσαρίσματα εθνικών και κατα-στρέφει με τη βοήθεια του φανατισμένου όχλου τους οκτώ εν ε-νεργεία Ναούς της Γάζης. Η ΙΕ΄ Σύνοδος της Καρχηδόνος, εκδί-δει κανόνα με τον οποίο αφορίζονται ακόμη και μετά θάνατον όλοι όσοι δημιουργούν συγγένειες με εθνικούς ή δεν αποκληρώ-νουν τους ήδη συγγενείς τους που παραμένουν εθνικοί.
402. Ο στρατηγός Στιλίχων καίει στη Ρώμη τα περίφημα Σιβυλ-λικά Βιβλία.
405. Ο Ιωάννης ο λεγόμενος “Χρυσόστομος”, στέλνει ορδές ρο-παλοφόρων μοναχών να σαρώσουν τα “είδωλα” (Ναούς, αγάλματα και βωμούς) όλης της Παλαιστίνης.
406. Ο Ιωάννης “Χρυσόστομος” συγκεντρώνει χρήματα από θεο-μανείς προσήλυτες για τις εργασίες διαλύσεως των εθνικών Να-ών. Το ίδιο έτος διατάσσει την εκθεμελίωση και πυρπόληση του θαυμαστού Ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος. Στην Σαλαμίνα της Κύ-πρου οι “Άγιοι” Επιφάνειος και Ευτύχιος συνεχίζουν τις κατα-στροφές των Ιερών και την κατασφαγή όσων αρνούνται να βαπτι-σθούν.
407. Νέος νόμος ανανεώνει την ποινικοποίηση κάθε μη χρι-στιανικής τελετής.
408. Ανεβαίνει στον θρόνο ο Θεοδόσιος ο Β', πολλοί Έλληνες πίστεψαν ότι ίσως θα περιόριζε, αν όχι θα σταματούσε τους φο-βερούς διωγμούς εναντίον τους, αλλά η συνέχεια δεν τους δι-καίωσε στο ελάχιστο. Αποτέλεσμα της ανθελληνικής πολιτικής και αυτού του αυτοκράτορα ήταν η κατάργηση στην Αθήνα του Α-ρείου Πάγου, του θεσμού των θεσμοθετών και των υπολοίπων Ελ-ληνικών δικαστηρίων. Στην Σπάρτη ομοίως καταργήθηκαν όλοι οι πολιτειακοί θεσμοί. Οι ναοί εξακολουθούν να καταστρέφονται και το 429 με νέο διάταγμα ορίζεται, ότι μπορούν να μετατρέ-πονται και σε χριστιανικές εκκλησίες. Στην συνέχεια απαγορεύ-εται και πάλι η τέλεσις ιεροτελεστιών και εορτών, και με ε-μπρησμό καταστρέφεται ολοσχερώς ο ναός του Διός στην Ολυμπία.
408. Κοινός νόμος των Αρκαδίου και Ονωρίου διατάσσει την αφαίρεση του κάθε είδους γλυπτού διακόσμου από τα αρχαία μνη-μεία ή από τα συντρίμμια των εθνικών Ναών. Ακόμη και οι ιδιώ-τες οφείλουν να παραδώσουν όλα τ’αγαλματίδια που τυχόν έχουν στην κατοχή τους. Ο Στιλίχων ληστεύει στη Ρώμη τον χρυσό του Ναού του Καπιτωλίου Διός. Νέοι διωγμοί και καταστροφές Βι-βλιοθηκών υπό την άμεση εποπτεία των ανά τόπους επισκόπων. Οι δικαστές που φαίνονται επιεικείς προς τους “ειδωλολάτρες” με-τατρέπονται αυτομάτως σε κατηγορούμενους. Στην πόλη Καλάμα της σημερινής Αλγερίας, η σκληρότητα των διωγμών προκαλεί με-γάλη εξέγερση του πληθυσμού με πυρπολήσεις εκκλησιών η οποία όμως πνίγεται στο αίμα υπό την εποπτεία του “Αγίου” Αυγουστί-νου.
409. Επαναλαμβάνεται η επί ποινή θανάτου απαγόρευση όλων των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας.
410. Ο αυτοκράτωρ Ονώριος κηρύσσει νεό διωγμό κατά των ε-θνικών. Στο σχετικό διάταγμά του αναφέρει: “Ας μάθουν λοιπόν όλοι αυτοί που δρούν ενάντια στους αγίους νόμους ότι η εμμονή τους στην αιρετική δεισιδαιμονία, τού να ασκούν λατρεία σε απόμακρα μαντεία, τιμωρείται με εξορία ή αίμα, ώστε να μην ξανατολμήσουν να συγκεντρωθούν σε τέτοια μέρη για τις εγκλη-ματικές τους δραστηριότητες”
410. Στις 24 Αυγούστου, ο Αλάριχος καταλαμβάνει μετά από προδοσία την Ρώμη και επί τρείς ημέρες λεηλατεί τους θησαυ-ρούς της, καταστρέφει τα έργα τέχνης και τα βιβλία των εθνι-κών και κατασφάζει τους κατοίκους της “Αιωνίας Πόλεως”. Το χάλκινο άγαλμα της Θεάς Βίρτους (Ανδρείας) καταστρέφεται στο χυτήριο από τους φανατικούς μοναχούς.
415. Λίγο πριν το Πάσχα, κατά προτροπή του επισκόπου Κυρίλ-λου, η εθνική φιλόσοφος Υπατία δολοφονείται με άγριο τρόπο από τον χριστιανικό όχλο της Αλεξανδρείας. Οδηγείται στην πα-τριαρχική εκκλησία του “Αγίου Μιχαήλ”, όπου οι χριστιανοί την κόβουν κομμάτια και περιφέροντάς τα στους δρόμους της πόλεως, τα καίνε τελικά μαζί με τα συγγράμματα της φιλοσόφου σε μία τεράστια πυρά στη θέση Κυναρών. Στις 30 Αυγούστου εκδίδεται έδικτο που απαιτεί να συλλαμβάνονται και να σταυρώνονται ή να καίγονται ζωντανοί όλοι οι εθνικοί ιερείς της Βορείου Αφρι-κής.
416. Στις 7 Δεκεμβρίου, καθαιρούνται όλοι οι μη χριστιανοί στρατιωτικοί, αυλικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και δικαστικοί. Ο μοναχός Υπάτιος, επονομαζόμενος “Η Σπάθα του Θεού”, περιοδεύ-ει την Βιθυνία και εντοπίζει “κρυφούς” λάτρεις των αρχαίων Θεών, τους οποίους εξοντώνει μαζί με τις οικογένειές τους δί-χως μεσολάβηση δίκης.
421. Ισοπεδώνεται το μεγάλο Ιερό της Κελαιστίδος στην Καρ-χηδόνα. Νέες σφαγές εθνικών σε ολόκληρη την Βόρειο Αφρική.
423. Στις 8 Ιουνίου, ο αυτοκράτωρ της Ανατολής Θεοδόσιος ο επονομαζόμενος “Μικρός”, εκδίδει νόμο του με τον οποίο τιμω-ρείται με φυλάκιση και βασανιστήρια η παραδοσιακή λατρεία, η οποία χαρακτηρίζεται “λατρεία των δαιμόνων”.
429. Δήωση του Παρθενώνος των Αθηνών και μέγας διωγμός των εκεί.. “οπαδών των δαιμόνων”.
431. Το ιερό σύμβολο των εθνικών, ο Σταυρός, ως χριστιανικό πλέον σύμβολο, εισάγεται στις εκκλησίες.
435. Νέος νόμος του Θεοδοσίου απειλεί στις 14 Νοεμβρίου με θάνατο όλους τους “αιρετικούς” και εθνικούς της Αυτοκρατορί-ας. Μόνο ο Ιουδαϊσμός γίνεται αποδεκτός ως νόμιμη θρησκεία, αν και καθίσταται αδύνατη η σχέση ή απλή επικοινωνία μεταξύ χριστιανών και Ιουδαίων. Σε περίπτωση κρυφού μικτού γάμου η χριστιανή γυναίκα θανατώνεται ως.. μοιχαλίδα. Με τον ίδιο νό-μο ορίζεται ο εξαγνισμός και στη συνέχεια χρήση ως εκκλησία του κάθε Ναού των εθνικών που δεν έχει ακόμη γκρεμισθεί.
438. Έδικτο του Θεοδοσίου, υπενθυμίζει στις 31 Ιανουαρίου την ύπαρξη της θανατικής ποινής για τιμωρία της “ειδωλολατρί-ας” την οποία κατηγορεί μάλιστα ως.. αιτία ενός προσφάτου λι-μού !!
440 – 450. Καταστροφή όλων των μνημείων, βωμών και Ναών που έστεκαν ακόμη στην Αθήνα, την Ολυμπία και τις άλλες ελληνικές πόλεις.
448. Ο Θεοδόσιος διατάσσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα “αντιχριστιανικά” βιβλία. Ανάμεσά τους καταστρέφονται και τα βιβλία του νεοπλατωνικού Πορφυρίου που βήμα προς βήμα ξεσκέ-παζαν την αληθινή φύση του Χριστιανισμού.
450. Καταστρέφονται όλοι οι Ναοί και οι Βιβλιοθήκες της Α-φροδισιάδος της οποίας το όνομα αλλάζει σε Σταυρούπολις.
451. Στις 4 Νοεμβρίου, νόμος του αυτοκράτορος Θεοδοσίου α-νανεώνει όλους τους προηγούμενους που προέβλεπαν ποινή θανά-του για τους “ειδωλολάτρες”.
457-474. Βασιλεία του Λέοντος Α΄, νέοι διωγμοί κατά των Ελ-λήνων. Ένας από αυτούς, τους Έλληνες, και ο Ιάκωβος, μέγας γιατρός, ο οποίος, ενώ, όπως μας πληροφορούν οι ιστορικοί, ήταν αποκλεισμένος από κάθε δημόσιο λειτούργημα και κάθε δη-μόσια τιμή, επειδή ακριβώς ήταν Έλληνας, κέρδισε την συμπά-θεια του αυτοκράτορα κατορθώνοντας να τον θεραπεύσει από ι-σχυρό πυρετό. 0 Ιάκωβος δολοφονήθηκε. Άλλο σημαντικό πρόσωπο ο φιλόσοφος Ισοκάσιος από την Κιλικία, ο οποίος, αφού είχε παλαιότερα μεγάλες θέσεις στην αυτοκρατορική διοίκηση φτάνοντας μέχρι και το αξίωμα του κοιαίστορος, κατηγορήθηκε και αυτός ως Έλληνας. Αφού καθαιρέθηκε χωρίς δίκη απ' το αξίωμα του, προσήχθη σε δίκη. Γυμνός και δεμένος πισθάγκωνα ο μέχρι προ τίνος ισχυρός άνδρας της αυτοκρατορικής αυλής θα έπρεπε τώρα να λογοδοτήσει για την κατηγορία ότι ήταν Έλληνας. Ο έπαρχος Πουσαίος τότε του είπε: «Βλέπεις πως κατάντησες, Ισο-κάσιε;». Και αυτός απάντησε: «Βλέπω και δεν απορώ, γιατί περ-νώ ανθρώπινες συμφορές. Αλλά δίκασέ με δίκαια και καθαρά, ό-πως δικάζαμε κάποτε μαζί». Όρθιοι τότε όλοι οι παρευρισκόμε-νοι χειροκροτούσαν επευφημώντας τον Ισοκάσιο, βλέποντας πως ολόκληρη η κατηγορία εναντίον του είχε αυτόματα καταπέσει. Με τις λέξεις «δίκαια και καθαρά» έδωσε στον Πουσαίο και στους υπολοίπους να καταλάβουν το αστήριχτο της κατηγορίας. «Είμαι Έλληνας», τους είπε, «είναι αλήθεια τόσο μεγάλο έγκλημα;».
474. Νέος αυτοκράτορας εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή, ο Ζήνων. Επί της βασιλείας του το 484 έχουμε την επανάσταση του Λεόντιου, ο οποίος μαζί με τον Ίλλο, αρχηγό του στρατού, και τον Παμπρέπιο, Αθηναίο φιλόσοφο, επιδιώκει την ανατροπή της Χριστιανικής θρησκείας και την επαναφορά του αρχαίου θρησκεύ-ματος. Είναι μια απ' τις τελευταίες απεγνωσμένες προσπάθειες του Ελληνισμού να επιζήσει, να σταθεί και πάλι στα πόδια του, προσπάθεια που ασχέτως με την τελική της ατυχή έκβαση αποδει-κνύει ότι παρά τους συνεχείς και ανελέητους διωγμούς το ηθικό του Ελληνικού λαού δεν έλεγε να ενδώσει στις απειλές και διώ-ξεις. Το 488, τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της επαναστάσε-ως, έχουμε την θανάτωση και των τελευταίων από τους υποκινη-τές της.
Δεύτερη απόπειρα κατά της βυζαντινοχριστιανικής εξουσίας έχουμε με τον φιλόσοφο Σεβηριανό, τον οποίο μάταια ο Ζήνων προσπαθούσε να πείσει να δεχθεί τα ύπατα των αξιωμάτων, αφού όμως σε αντάλλαγμα θα δεχόταν να βαπτισθεί. Απεναντίας ο Σε-βηριανός προσπάθησε να πείσει τον Ζήνωνα να ανορθώσει την ελ-ληνική θρησκεία και τον Ελληνισμό στην αρχική τους θέση, πράγμα που ίσως θα πετύχαινε μαζί με άλλους Έλληνες φιλοσό-φους, που είχαν γίνει πλέον αναπόσπαστο τμήμα της αυλής και συμβουλάτορες του Ζήνωνος, εάν τελικά δεν υπερίσχυε η μερίδα των αντιπάλων ιουδαιοχριστιανών αυλικών, που έπεισαν τον αυ-τοκράτορα να προχωρήσει ακόμα και σε νέο διωγμό κατά των Ελ-λήνων. Έτσι έχουμε την καταδίωξη του Σεβηριανού, Ηραίστιου, Ζώσιμου, Γαζαίου, Γεσσίου, Αγαπίου και πολλών άλλων φιλοσόφων και μη. Στην περίπτωση δε του Γεσσίου έχουμε και την θανατική του καταδίκη.
457 – 491. Σποραδικοί διωγμοί εθνικών στην Ανατολική κυρίως Αυτοκρατορία (αφού η Δυτική κατελύθη το 476). Ανάμεσα σε χι-λιάδες ανωνύμους μάρτυρες θανατώνονται ο ιατρός Ιάκωβος και ο φιλόσοφος Γέσσιος, ενώ φυλακίζονται οι Σεβηριανός, Ηραίστιος, Ζώσιμος, Ισίδωρος κ.ά. Την ίδια εποχή, ο προσηλυτιστής Κόνων κατασφάζει τους “pagani” της νήσου Ίμβρου, ενώ άλλοι προσηλυ-τιστές εξοντώνουν τους τελευταίους λάτρεις του Διός Λαβρανίου στη Φασούλα της Κύπρου και της Ίσιδος στην Αίγυπτο.
482 – 488. Πνίγονται στο αίμα οι τελευταίες εξεγέρσεις των εθνικών της Μικράς Ασίας.
486. Στην Αλεξάνδρεια γενικεύονται οι διαπομπεύσεις και μαρτυρικές θανατώσεις των “κρυφών” εθνικών ιερέων. Δολοφονού-νται διάφοροι εθνικοί στρατιωτικοί, όπως λ.χ. ο νικητής των Βανδάλων στρατηγός Μαρκελλίνος.
494. Ο Πάπας Γελάσιος αφορίζει τους εορταστές των Λουπερκα-λίων. Σφραγίζονται όλοι οι ακόμη όρθιοι αρχαίοι Ναοί της Δύ-σεως.
500. Η χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς φυσι-κά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η.. συντέλεια του Κό-σμου. Νέες πυρές των χριστιανών καταστρέφουν ό,τι είχε απο-μείνει από την σοφία και επιστήμη των εθνικών. Η ανθρωπότητα πέφτει σε ακόμη μεγαλύτερη αποκτήνωση. Εξαφανίζονται παντελώς η αποχέτευση των οικιών, η ρωμαϊκή κεντρική θέρμανση και τα κρεβάτια. Ο γνωστός συγγραφέας McCabe (στο “History’s Greatest Liars”, σελ. 27) κάνει μία εκπληκτική σύγκριση ανά-μεσα στον Ρωμαϊκό κόσμο των εθνικών και σε εκείνον των χρι-στιανών του Μεσαίωνος: “Στη Ρώμη του τετάρτου αιώνος, αντι-στοιχούσαν τρείς ελεύθεροι χειρώνακτες σε έναν σκλάβο.. αλλά από το 500 έως το 1100 η συντριπτική πλειοψηφία των χειρωνα-κτών της Ευρώπης ήσαν δουλοπάροικοι.. Στη Ρώμη, οι εργάτες των πόλεων μπορούσαν ν’απολαύσουν δωρεάν εκπαίδευση, φθηνή διασκέδαση, φθηνή τροφή, υπέροχα λουτρά και γυμναστήρια, εορ-τές και αργίες για τουλάχιστον 200 από τις 365 ημέρες του έ-τους. Από το 500 έως το 1100, οι εργάτες της Ευρώπης δεν εί-χαν κανένα από τα παραπάνω αγαθά, ούτε ελευθερία, ούτε προ-στασία από τον νόμο. Στην παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι γυναίκες είχαν ισονομία και ίση κοινωνική αντιμετώπιση με τους άνδρες. Από το 500 έως το 1100 τις αντιμετώπιζαν όπως τα ζώα. Οι παγανιστές Ρωμαίοι παρήγαγαν μία μεγάλη βιβλιογραφία, οικοδόμησαν εκπληκτικά κτίρια ακόμη και στις περιφέρειες, κα-θώς και υδραγωγεία, γέφυρες, υπέροχες οδούς, θέατρα κ.τ.λ. Από το 500 έως το 1100 σχεδόν κανένα βιβλίο δεν παρήχθη, του-λάχιστον σημαντικό ώστε να διαβάζεται και σήμερα, σχεδόν κα-νένα ζωγραφικό έργο ή γλυπτό ή οικοδόμημα που να είναι σήμερα αξιοθέατο. Οι Ρωμαίοι διέθεταν βιβλιοθήκες μέχρι και 500.000 τόμων. Από το 500 έως το 1100 δεν υπήρχαν πάνω από 600 τόμοι σε ολόκληρη την Ευρώπη..”
500. Το “ειδωλολατρικό” θυμίαμα γίνεται για πρώτη φορά δε-κτό στις εκκλησίες των χριστιανών.
515. Ο αυτοκράτωρ της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Α-ναστάσιος διατάσσει την κατασφαγή των εθνικών της πόλεως Ζοά-ρα της Αραβίας και την εκθεμελίωση του εκεί Ιερού του Θεού Θεανδρίτου. Το βάπτισμα γίνεται υποχρεωτικό επί ποινή θανά-του, ακόμη και για όσους δηλώνουν ήδη χριστιανοί.
Μετά τον Ιουστίνο (518-527), ο οποίος καταργεί το 521 τους 'Ολυμπιακούς Αγώνες της Αντιοχείας, την σκυτάλη παραλαμβάνει το 527 ο Ιουστινιανός (527-565), ένας απ' τους μεγαλύτερους διώκτες του Ελληνισμού. Επί της βασιλείας του συμβαίνει η πε-ρίφημος «Στάσις του Νίκα», που τόσο έχουν παραποιηθεί τα πραγματικά αίτια που την προξένησαν. Οι Πράσινοι και οι Βένε-τοι αποτελούσαν τις δύο σημαντικότερες από τις ιπποδρομιακές φατρίες της Κωνσταντινούπολης. Η τρίτη ήταν οι Ρούσσοι. Ο Ιουστινιανός είχε ταχθεί εξ αρχής κατά των Πρασίνων, τους ο-ποίους παλαιότερα υποστήριζε ο Αναστάσιος (491-518), ο οποίος είχε εκδηλωθεί ως ο μοναδικός ίσως έως τώρα Βυζαντινός αυτο-κράτορας προστάτης του Ελληνισμού, πλην φυσικά του Ιουλιανού, αποκρούοντας την επίθεση του Γότθου Βιταλιανού, που προασπί-ζοντας την Ορθοδοξία και την Σύνοδο της Χαλκηδόνας, όπως έλε-γε, είχε επιτεθεί το 514 κατά του Αναστασίου αλλά υπέστη συ-ντριπτική ήττα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Αναστάσιος είχε και την βοήθεια του Έλληνα φιλοσόφου Πρόκλου, που τον είχε εφοδιάσει με το περίφημο «υγρό πυρ».
Οι Πράσινοι είχαν ταχθεί κατά του Χριστιανισμού στο σύνολο τους και επιζητούσαν μια λογικότερη και Ελληνίζουσα θρησκεία ταυτόχρονα με την εξάλειψη των σκληρών μέτρων και το σταμάτη-μα των διωγμών του Ιουστινιανού κατά των Ελλήνων. Όρισαν αρ-χηγό τους τον Υπάτιο, ανηψιό του ελληνίζοντος Αναστασίου και αφού πήραν αργότερα με το μέρος τους και τους Βένετους, απε-λευθέρωσαν όλους τους κρατουμένους από τις φυλακές και στην συνέχεια τις πυρπόλησαν. Ύστερα έκαψαν την χαλκή πύλη του πα-λατιού και την Αγία Σοφία. Και οι επιτυχίες θα συνεχίζονταν, εάν τελικά τεράστια λάθη στρατηγικής των επαναστατών δεν οδη-γούσαν τον Ιουστινιανό από την ταπεινωτική πανωλεθρία στην ανέλπιστη νίκη και σωτηρία αυτού και του δόγματος που πρέ-σβευε. Καταστολή της εξέγερσης, εκτέλεση του Υπατίου και του αδελφού του, γενικές σφαγές και νέοι διωγμοί κατά των Ελλήνων από τους βυζαντινούς και τους βαρβάρους Ερούλους. 40.000 νε-κροί αρχικά, κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών, γκρέμισμα των ναών. Η μάχη, που θα μπορούσε να είχε σημάνει την αναγέννηση του Ελληνισμού, είχε χαθεί.
Τα αποτελέσματα: Ανανέωσις όλων των νόμων κατά των Ελλήνων με την προσεπιβολή της ποινής του θανάτου. Αφαίρεση των κτη-μάτων των Ελλήνων και των Ελληνικών ναών υπέρ της Χριστιανι-κής θρησκείας και του δημόσιου ταμείου. Το 529 κατάργηση της φιλοσοφικής σχολής των Αθηνών. Γράφει ο Μαλαλάς γι’ αυτό: «Θεσπίσας πρόσταξιν (ο Ιουστινιανός) έπεμψεν εν Αθήναις κε-λεύσας μηδένα τολμάν διδάσκειν φιλοσοφίαν και αστρονομίαν». Ακόμη αφαίρεσε και τους μισθούς των δασκάλων όπως και το δι-καίωμα να διδάσκουν: «Απαγορεύομε να ασκούν διδασκαλία αυτοί που πάσχουν απ' την ιερόσυλη τρέλλα των Ελλήνων» (Ιουστινιά-νειος Κώδικας Ι, 11, 10). Ο όρος Έλληνας τώρα παίρνει καθαρά πλέον τον χαρακτηρισμό που επί αιώνες προσπαθούσαν να κρύψουν επιμελώς οι Χριστιανοί: «Επειδή τίνες εύρηνται εκ των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη...» (Ιουστινιάνειος Κώ-δικας Α',11).
Και συνεχίζει ο Μαλαλάς (Προς Ιουστινιανόν λόγος, 15): «Διωγμός γαρ γέγονε Ελλήνων μέγας και πολλοί εδημεύθησαν, εν οις ετελεύτησαν Μακεδόνιος, Ασκληπιόδωρος, Φωκάς ο Κρατερού και Θωμάς ο κοιαίστωρ. Και έως τούτου πολύς φόβος γέγονε, ε-θέσπισε δε ο αυτός βασιλεύς, ώστε μη πολιτεύεσθαι τους Ελλη-νίζοντας». Ούτε πολιτικά δικαιώματα λοιπόν και αργότερα απα-γόρευσις και στο να στρατεύονται. Έτσι ούτε συμμετοχή στα κοινά ούτε μεταβίβαση της περιουσίας τους. Το 546 στην Κων-σταντινούπολη φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν γραμματικοί, ρήτορες, νομικοί και γιατροί με την κατηγορία ότι ήσαν «Έλληνες». Το 562 επακολουθεί νέος διωγμός και, όπως λέει ο Μαλαλάς, «Έλληνες πιάστηκαν και διαπομπεύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη ταυτόχρονα με το κάψιμο Ελληνικών βι-βλίων στον “Κυνήγιον” μαζί με εικόνες των θεών». Αλλά και ο Προκόπιος μιλώντας σχετικά αναφέρει για τον Ιουστινιανό: «η-θέλησε καταλύειν το των ρητόρων αξίωμα».
Αντιπρόσωπος του επικρατούντος αυτού φανατισμού της εποχής εκείνης τώρα στον χώρο της εκκλησιαστικής μουσικής ο περίφη-μος Ρωμανός ο Μελωδός, αυτός που τα κοντακιά του πλημμυρίζουν από ανθελληνικό μένος τις ελληνορθόδοξες εκκλησίες ακόμα και σήμερα. Στον ύμνο «εις Πεντακοστήν» ψάλλει χαρακτηριστικά:
«Τι φυσώσιν και βαμβεύουσιν οι Έλληνες;
Τι φαντάζονται προς Άρατον τον τρισκατάρατον;
Τι πλανώνται προς Πλάτωνα;
Τι Δημοσθένην στέργουσιν τον ασθενή;
Τι μη νοούσιν Όμηρον, όνειρον αργόν;
Τι Πυθαγόραν θρυλλούσι τον δικαίως φιμωθέντα;»
528. Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, καταργούνται οι εξόριστοι στην Αντιόχεια Ολυμπιακοί Αγώνες. Ο ίδιος έχει ήδη νομοθετήσει να θανατώνονται με κατασπαραγμό από θηρία, θάνατο στην πυρά, σταύρωση ή ξέσκισμα με σιδερόνυ-χα όλοι οι “καταγινόμενοι με την μαγείαν, την μαντικήν, την γοητείαν και την ειδωλολατρίαν” και απαγορεύσει να διδάσκουν “οι πάσχοντες από την ιερόσυλη ψυχική νόσο των Ελλήνων” δηλα-δή οι εθνικοί.
529. Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, κλείνει η Ακαδημία των Αθηνών και κατάσχεται η περιουσία της. Οι επτά τελευταίοι διδάσκαλοι καταφεύγουν στον βασιλιά των Περσών Χοσρόη που τους δίδει έδρες στο Πανεπιστήμιο του Ιου-ντισαπούρ (Jundishapur).
532. Μία ακόμη χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυ-χώς φυσικά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η.. συντέλεια του Κόσμου. Ο μοναχός Ιωάννης Ασιακός, επικεφαλής ενόπλων ο-μάδων προσηλυτιστών, αρχίζει γενοκτονία κατά των Μικρασιατών εθνικών.
540. Η Ελληνική Ιατρική έχει ήδη απαγορευθεί ως “γνώση του Διαβόλου” και τα συγγράμματά της έχουν ήδη χαθεί για πάντα στη φωτιά των χριστιανών. Με μόνη θεραπευτική μέθοδο την.. αφαίμαξη και το διάβασμα εξορκισμών, αρχίζει στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η μεγάλη επιδημία που υπολογίζεται (Panati Charles, 1989) ότι εξόντωσε 100 εκατομμύρια ανθρώ-πους. Η Εκκλησία βγαίνει παρόλα αυτά κερδισμένη, καθώς αποδί-δει την επιδημία στην οργή του Θεού για την επιβίωση των “αι-ρέσεων” και της “ειδωλολατρίας”. Ο όχλος τρέχει πανικόβλητος να εκκλησιασθεί. Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης σαρώνει τις χρι-στιανικές πόλεις της Συρίας. Την μόνη πόλη που δεν καταστρέ-φει ή λεηλατεί είναι η Χαρράν (ελληνιστί Κάρρες), της οποίας οι κάτοικοι είχαν παραμείνει πεισματικά εθνικοί.
542. Ο Γιουτπράδα-Ιουστινιανός αναθέτει καθήκοντα αυτοκρα-τορικού προσηλυτιστού (“επισκόπου τιτουλαρίου”) στον Ιωάννη Ασιακό. Επί 35 ολόκληρα χρόνια ο τελευταίος εφαρμόζει μαζι-κούς και βιαίους εκχριστιανισμούς των εθνικών της Φρυγίας, Καρίας και Λυδίας και κτίζει 99 εκκλησίες και 12 μοναστήρια πάνω στα συντρίμμια των εθνικών Ιερών.
545 – 546. Ο Ιωάννης Ασιακός εξοντώνει εκατοντάδες εθνικούς της Κωνσταντινουπόλεως. Τα θύματα της χριστιανικής παραφροσύ-νης σταυρώνονται (“φουρκίζονται”), κόβονται κομμάτια ή πνίγο-νται στην θάλασσα μέσα σε σάκκους, και σε πολλές περιπτώσεις τα έντερά τους περιφέρονται ως.. τρόπαια στους δρόμους από τον χριστιανικό όχλο (Mac Mullen, “Christianity & Paganism..”, σελ. 176-177, σημ. 89). Πολλοί ευγενείς εθνικοί γλυτώνουν την βάπτιση ή το μαρτύριο αυτοκτονώντας. Οι χρι-στιανοί βεβηλώνουν τα πτώματά τους και τους πετούν στους σκουπιδότοπους.
550. Στην Κυρηναϊκή και τη Σίβα, σφάζονται οι τελευταίοι λάτρεις του Άμμωνος Διός.
556. Ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιερο-εξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους τελευταίους εθνικούς της πόλεως και καίει όλες τις ιδιω-τικές βιβλιοθήκες.
560. Ο ευνούχος Αρμένιος στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ναρσής, νικά τους εθνικούς Βλέμυες και κατα-στρέφει το τελευταίο Ιερό της Ίσιδος στη νησίδα Φιλά του Νεί-λου.
562. Μετά από διορία τριών μηνών για εγκατάλειψη των πατρο-γονικών λατρειών, ο Ιουστινιανός διατάσσει μαζικές συλλήψεις, διαπομπεύσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εκτελέσεις Ελλή-νων εθνικών στην Αθήνα, την Αντιόχεια, την Παλμύρα και την Κωνσταντινούπολη. Στην πλατεία του Κυνηγίου της τελευταίας, καίγονται σε τεράστιες πυρές χιλιάδες βιβλία και πολλά ιδιω-τικά αγάλματα (Ι. Μαλάλας “Χρονογραφία”). Οι συντεχνίες και οι οικογένειες καθίστανται αποκλειστικά υπεύθυνες για τις θρησκευτικές αντιλήψεις των μελών τους. Το ίδιο και οι αφέ-ντες για τις αντιλήψεις των δούλων τους.
566. Η Σύνοδος της Τούρ απαγορεύει τον εορτασμό της ημέρας του ρωμαϊκού Θεού Ιανού (την 1η Ιανουαρίου).
570. O Ρωμαίος Αυτοκράτωρ Ιουστίνος Β΄ τυπώνει νομίσματα με ένα πτερωτό πλάσμα, το “γκένιους” της Κωνσταντινουπόλεως, πά-νω από το κεφάλι του αντί του καθιερωμένου σταυρού. Η Εκκλη-σία ξεσηκώνει εναντίον του τον όχλο των ανατολικών επαρχιών διαδίδοντας ότι ίσως είναι “αποστάτης”.
578 – 582. Επί αυτοκράτορος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτο-κρατορίας Τιβερίου, οι χριστιανοί διώκτες φυλακίζουν, βασανί-ζουν και σταυρώνουν εκατοντάδες επιφανείς Έλληνες τους οποί-ους υποπτεύονται για Εθνισμό. Ο επικεφαλής των περιβόητων “διωγμητών” Θεόφιλος, κατασφάζει ή σταυρώνει όλους τους τε-λευταίους εθνικούς της Ηλιοπόλεως (Βααλβέκ).
580. Έφοδος των “διωγμητών” της Αντιοχείας σε μυστικό Ναό του Θεού Διός. Ο ιερεύς αυτοκτονεί επί τόπου, αλλά συλλαμβά-νονται αρκετοί θρησκευτές και ανάμεσά τους ο ύπαρχος Ανατό-λιος. Οι κρατούμενοι βασανίζονται και στέλνονται στην Κωνστα-ντινούπολη για να δικαστούν (και σε αυτό το χρονικό σημείο τοποθετούν οι μη χριστιανοί ερευνητές την απαρχή του ιεροεξε-τασμού). Ο χριστιανικός όχλος της Κωνσταντινουπόλεως, ερεθι-σμένος από τις μυστικές δίκες, λυντσάρει στους δρόμους διάφο-ρους, πραγματικούς ή υποτιθέμενους, εθνικούς. Οι Αντιοχείς εθνικοί καταδικάζονται σε θάνατο και ρίχνονται στα θηρία του Ιπποδρόμου που όμως δεν δείχνουν πρόθυμα να τους κατασπαρά-ξουν. Οι χριστιανοί τους θανατώνουν τελικά με σταύρωση. Τα πτώματά τους σύρονται από τον όχλο στους δρόμους της πόλεως και πετάγονται άταφα στους σκουπιδότοπους.
583. Νέοι διωγμοί κατά των εθνικών από τον Αυτοκράτορα Μαυ-ρίκιο.
586. Το ιερό σύμβολο των εθνικών, ο Σταυρός, ως χριστιανικό πλέον σύμβολο, τοποθετείται πάνω στα κωδωνοστάσια των εκκλη-σιών.
590. Σε όλη την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι καταδό-τες της Εκκλησίας “ανακαλύπτουν” συνεχώς “συνωμοσίες” των ε-θνικών. Νέες εκτελέσεις με παλουκώματα, σταυρώσεις και αποκε-φαλισμούς. Στον παπικό θρόνο ανεβαίνει ο Πάπας Γρηγόριος ο λεγόμενος “Μέγας” (590- 604), που θα κάψει σε λίγο την Βι-βλιοθήκη του Παλατίνου Απόλλωνος “για να μη στερήσει τους πι-στούς η θύραθεν σοφία της από την Βασιλεία των Ουρανών..”
600. Η Χριστιανική Εκκλησία, δια στόματος Πάπα Γρηγορίου, αναγγέλλει για μία ακόμη φορά τη.. συντέλεια του κόσμου. Τρο-μοκρατημένοι πάμπολλοι δουλοκτήτες και γαιοκτήμονες χαρίζουν την περιουσία και τους δούλους ή δουλοπάροικούς τους στην Εκ-κλησία και ντύνονται μοναχοί.
601. Ο Αυτοκράτωρ Μαυρίκιος διατάσσει τον βίαιο εκχριστια-νισμό της Χαρράν (Κάρρες). Ανάμεσα σε δεκάδες μάρτυρες εθνι-κούς, σταυρώνεται και ο επικεφαλής της στρατιωτικής δυνάμεως της πόλεως Ακίνδυνος μετά από κατάδοση συνεργατών του. Ο Πά-πας Γρηγόριος διατάσσει τον εξαγνισμό όλων των “ειδωλολατρι-κών” τόπων λατρείας και συστήνει αργή και συστηματική δράση των προσηλυτιστών ώστε να μην προκαλέσει βίαιες αντιδράσεις: “Δεν μπορεί ν’ανέβει κανείς στην κορυφή ενός όρους με ένα μό-νο άλμα, αλλά χρειάζεται να το κάνει σιγά και μεθοδικά, βήμα προς βήμα.. Πρέπει να προσέξουμε πρώτα από όλα να μην εξοργί-σουμε τους ειδωλολάτρες και να μη καταστρέφουμε τους ναούς τους. Πρέπει να καταστρέφουμε μόνο τα είδωλα και έπειτα να ραντίζουμε το μέρος με αγιασμό και να τοποθετούμε μέσα του άγια λείψανα.. Αν οι ναοί αυτοί είναι καλοκτισμένοι, μάς συμ-φέρει να τους μετατρέπουμε απλώς από χώρο λατρείας των δαιμό-νων σε χώρο λατρείας του αληθινού Θεού”.
609. Νέες σφαγές εθνικών στην Αγγλία, την Ιλλυρία, την Μέση Ανατολή και τη Μικρά Ασία. Το Ρωμαϊκό Πάνθεον μετατρέπεται σε Εκκλησία της “Σάντα Μαρία Ροτόντα”.
692. Η “Εν Τρούλλω” ή “Πενθέκτη” Σύνοδος της Κωνσταντινου-πόλεως, καταδικάζει τον εορτασμό των Καλενδών, των Βρουμαλί-ων, των Ανθεστηρίων, καθώς και τις διονυσιακές πομπές και τις μεταμφιέσεις.
Εκεί έχουμε την μαρτυρία από τους ίδιους τους αντιπροσώπους της Εκκλησίας, ότι μεσούντος του 7ου αιώνος έχουμε πλείστα «εθνικά κατάλοιπα». Είναι πράγματι συγκινητικό μετά από 400 χρόνια διωγμών κατά των Ελλήνων και του Ελληνισμού να υφίστα-νται ακόμα εκείνη την εποχή Έλληνες πού κράτησαν την συνείδη-ση και την ψυχή τους καθαρά ελληνική μέσα σ’ αυτό το άλογο παραλήρημα φανατισμού και την αποθέωση της θρησκευτικής μι-σαλλοδοξίας και του σκοταδισμού. Έτσι αυτή η σύνοδος απαγό-ρευσε την προσφορά «γάλακτος και μέλιτος» στις θυσίες κατά τον εορτασμό των «Βοτών» προς τιμήν του Πάνος, κατά την εορτή των «Βρουμαλίων» προς τιμήν του Διονύσου, όπως και αυτήν των «Καλάνδων», απ’ όπου και προήλθαν τα σημερινά κάλαντα: «Τας ούτω καλουμένας Καλάνδας και τα λεγόμενα Βοτά και τα καλούμε-να Βρουμάλια καθάπαξ εκ της των πιστών πολιτείας περιαιρεθή-ναι βουλόμεθα» (62ος κανών). (Η ίδια γιορτή των Βρουμαλίων απαγορεύεται και με τον 9ο κανόνα της συνόδου της Ρώμης το 743 μ.Χ.).
Με την εμφάνιση της δυναστείας των Ισαύρων και την έξαρση της διαμάχης μεταξύ εικονολατρών και εικονοκλαστών έχουμε μια καινούργια διαμορφούμενη πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότη-τα δεν είναι μόνο θρησκευτικής υφής αλλά και κοινωνικοπολιτι-κής, καθώς ουσιαστικά εκφράζεται μέσα απ’ την διαμάχη των Ελ-ληνικών επαρχιών της αυτοκρατορίας, που ασπάζονται τις εικό-νες επηρεαζόμενες απ’ την προγενέστερη παράδοση του Ελληνι-σμού και των ανατολικών επαρχιών, που με ολότελα διαφορετική ψυχοσύνθεση και επηρεαζόμενες απ’ την ανεικονικότητα Μωαμεθα-νισμού και Ιουδαϊσμού τις αντιμάχονται.
Αυτή είναι η μάχη που θ’ αποφασίσει τελεσίδικα για το ποια θα είναι στο εξής η φυσιογνωμία αυτού του πολυεθνικού οργανι-σμού, που ονομάζεται «Βυζαντινή αυτοκρατορία» ή καλύτερα «Α-νατολικό Ρωμαϊκό Κράτος». Το θύμα, όπως πάντα, η Ελλάδα. Έτσι στο σύγγραμμα «Χρηστομάθειας εκ του Στράβωνος Γεωγραφικών» αναφέρεται: «Πάσαν Ήπειρον και Ελλάδα σχεδόν και Πελοπόννησον και Mακεδovίαv Σκύθαι Σλαύοι νέμονται». Πρόκειται, για εσκεμ-μένη τελεία εγκατάλειψη του Ελληνικού χώρου ως έρμαιου στη διάθεση των βαρβάρων; Ο Κωνσταντίνος ο Ε΄ και οι υπόλοιποι εικονοκλάστες αυτοκράτορες κυρίως έβλεπαν αυτήν την εξαφάνιση του Ελληνικού στοιχείου ως ουρανόπεμπτο δώρο και αντίρροπο στις εικονολατρικές αυτές ανταρτικές διαθέσεις των Ελλήνων.
Πολλοί εδώ θα βιαστούν να διαχωρίσουν τους εικονολάτρες αυ-τοκράτορες και να τους αναγορεύσουν σωτήρες και θεματοφύλακες του Ελληνισμού. Δυστυχώς οι πράξεις τους οδηγούνταν από φιλο-δοξία και μόνο και χρησιμοποιούσαν τις προσδοκίες και τα ορά-ματα ενός λαού, του Ελληνικού, στην προσπάθειά τους να κυ-ριαρχήσουν και να εξουσιάσουν. Έτσι και πάλι οι Έλληνες αι-σθάνθηκαν προδομένοι βλέποντας την Αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία ένθερμο οπαδό των εικόνων και «γνήσιο», δυστυχώς όπως αποδείχτηκε μόνο στα χαρτιά, τέκνο της Ελληνίδας γης, να προ-δίδει, το ίδιο της το όνομα, την ίδια της την πατρίδα στο ό-νομα του δογματισμού και της εξουσίας. Με την Ζ΄ Οικουμενική σύνοδο της Νικαίας το 787 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος ορίζει χαρακτη-ριστικά: «Τοις τα ελληνικά δεξιούσι μαθήματα, και μη διά παί-δευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις ώστε και ετέρους, ποτέ μεν λάβρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως ΑΝΑΘΕΜΑ». Αυτή ακριβώς η περικοπή, αύτη η προ-σβολή του Ελληνικού ονόματος, του πολιτισμού και της σοφίας βρίσκεται ακόμα μέχρι σήμερα στο «Τριώδιο» και διαβάζεται την «Κυριακή της Ορθοδοξίας». [Ας μας επιτραπή ένα σχόλιο εδώ: Ποιός ιερέας της Εκκλησίας μας έχει το θάρρος να πετάξει τα ράσα του, όταν ξεστομίζει τέτοιες ύβρεις κατά του Ελληνισμού; Κανένας. Γιατί πρώτα αισθάνονται Χριστιανοί κατά συνείδηση και επιταγή και ύστερα κατά συνθήκην «Έλληνες», επειδή έτυχε να γεννηθούν σ’ αυτόν τον τόπο. — Τέλος στο πικρό αυτό σχό-λιο].
Ένας άλλος κανών, που ψάλλεται προς τιμήν της αποκαταστάσε-ως των εικόνων, που κατ’ άλλους αποδίδεται στον Θεόδωρο Στου-δίτη και κατ’ άλλους στον Πατριάρχη Μεθόδιο (815 μ.Χ.), στρέ-φεται κατά του Ιωάννη Γραμματικού, ο οποίος αρχικά ήταν ηγού-μενος στην μονή των αγίων Σέργιου και Βάκχου αλλά έδειξε αρ-γότερα τάσεις αποστασιοποιήσεως απ’ την Χριστιανική διδασκα-λία, τις οποίες επικρίνει ο κανών αυτός: Τον ονομάζει λοιπόν «ίσον των Ελλήνων» και συνεχίζει λέγοντας ότι «περηφανευόνταν για τα έργα τους που η φωνή των δικαίων δίκαια τα σκόρπισε στους άνεμους». Ολόκληρη η παραπομπή στο αρχαίο κείμενο έχει. ως έξης: «ίσος γαρ των Ελλήνων εδείχθη υψαυχούμενος τοις τού-των συγγράμμασιν, α δικαίως ελίκμισαν αι των δικαίων φωναί» Και συμπληρώνει: «Θα έπρεπε να ονομάζεται όχι Ιωάννης, άλλα Πυθαγόρας, Κρόνος ή Απόλλων».
'Η προσχώρηση αυτή στις Ελληνικές αξίες ανθρώπων της εκκλη-σίας όπως και της αυτοκρατορικής εξουσίας δεν σταματά εδώ και βρίσκει την έκφρασή της ακόμα και σ’ αυτό το πρόσωπο του αυ-τοκράτορος Λέοντος του Σοφού (886-912 μ.Χ.). Έτσι έχουμε δύο λόγους του Κωνσταντίνου του Σικελού κατά του Λέοντος του Σο-φού, του οποίου, αξίζει να σημειωθεί, ότι ήταν μαθητής, όπου φανερώνει και αυτός το αβυσσαλέο του μίσος κατά του Ελληνι-σμού. Στο στιχούργημά του των 44 στίχων με τίτλο «Στίχοι ηρω-ικοί και ελεγειακοί εις Λέοντα φιλόσοφον Κωνσταντίνου μαθητού αυτού» αναφέρει ότι: «αυτός (ο Λέων) δίδαξε όλη την κοσμική επιστήμη (θύραθεν σοφία), για την οποία περηφανεύονταν οι αρ-χαίοι και έχασε την ψυχή του σ’ αυτήν την θάλασσα της ασέ-βειας. Λάτρεψε το αμέτρητο πλήθος των θεών και αρνήθηκε την άγια Τριάδα. Ο Χριστός δίκαια τον τιμώρησε για τον σαρκασμό του προς τον αληθινό θεό, γιατί ήταν ένας αποστάτης, ένας λά-τρης του Δία». Στη συνέχεια του συγγράμματος ο Λέων στέλνεται «στον Άδη μαζί με την επιστήμη του και την ασέβειά του, να ξαναβρεί τον Χρύσιππο, τον Σωκράτη, τον Πρόκλο και τον Πλάτω-να, τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο και τους αγαπητούς του φίλους τους Ευκλείδες και τους Πτολεμαστρονόμους συντροφιά με τον Όμηρο, Ησίοδο και τον Άρατο», τους φιλοσόφους, τους σο-φούς, τους ποιητές της Ελλάδος, να καεί εκεί μαζί τους στην φωτιά, «όπως του αξίζει». Και τελειώνει: «Να αυτά πού εγώ, ο Κωνσταντίνος, που θήλασα το καλό γάλα της Καλλιόπης, σου έψα-λα με τέχνη• εγώ, που έχοντας ερευνήσει τα μυστήρια της καρ-διάς σου έμαθα να αναγνωρίζω το κακό που κρυβόταν έχει».
Αλλά δεν αρκέστηκε μόνο σ’ αυτά ο Κωνσταντίνος. Επιστρέφει με ένα νέο ποίημα 70 στίχων, όπου οι κατηγορίες τώρα παίρνουν ακόμα γενικότερο χαρακτήρα κατά των Ελλήνων: «Να χαθούν αυτοί που αρνιούνται την θεότητα, κι’ αυτοί που ασπάζονται την πλά-νη του Μάνη, κι αυτοί που λατρεύουν τους θεούς των Ελλήνων... Κάτω όσοι δεν λατρεύουν τον θεό που είναι νοητός σε τρία πρό-σωπα και τιμάται σε μια φύση. Να χαθούν όσοι δεν σέβονται με όλη την τρεμάμενη ψυχή τους την ενσάρκωση του θείου λό-γου...». Και στο τέλος ομολογεί: «Ναι είμαι πατροκτόνος δυσε-βούς διδασκάλου, έστω κι αν οι Έλληνες σκάσουν απ’ το κακό τους...».
Το σημαντικότερο όμως γεγονός σε αυτά τα δύο στιχουργήματα προκύπτει απ’ το ότι γράφτηκαν σε μία εποχή, τον 10ον αιώνα, όπου οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν ότι η Ελληνική φιλοσο-φία και θρησκεία, στην αυθεντική τους μορφή, έχουν παντελώς εκλείψει. Όμως τι συμβαίνει εδώ, όταν ένας αυτοκράτορας μοιά-ζει να ακολουθεί τέτοιες ιδέες και να κατηγορείται γι’ αυτά του τα πιστεύω απόΜετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 03:00:03  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Απόστολος Αμυράς
Οδηγός προστασίας των Ελλήνων από την χριστιανική προπαγάνδα.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το κείμενο που φιλοξενεί η παρούσα ιστοσελίδα, γράφτηκε για να καλύψει ένα τεράστιο κενό στον ιδεολογικό χώρο του Ελληνικού έθνους: την προστασία μας κατά της χριστιανικής προπαγάνδας. Προσπαθήσαμε να προσφέρουμε στους νέους Έλληνες μία πρώτη ενημέρωση στο πώς πρέπει να αμύνονται κατά του Χριστιανισμού. Πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της ελευθέρας κρίσεως και σκέψεως της νέας γενιάς. Πιστεύουμε επίσης ότι θα αποτελέσει την βάση για σωστή ενημέρωση των γονέων πάνω στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους από την ιουδαϊκή αίρεση των Ναζωραίων. Οι νέοι μας είναι τελείως εκτεθειμένοι στους κινδύνους που εγκυμονούν πολλές αιρέσεις στην Ελλάδα, αλλά η αίρεση των Ναζωραίων είναι η πιο επικίνδυνη για την ψυχική υγεία των παιδιών μας. Έτσι και κάποιο παιδί πέσει θύμα τους δεν έχει καμιά συμπαράσταση γιατί δυστυχώς εμείς οι Έλληνες επί αιώνες αδιαφορήσαμε να δώσουμε την πρέπουσα μάχη για σωστή ανατροφή των παιδιών και ενημέρωση των γονέων.

Σκοπός λοιπόν αυτού του συνοπτικού κειμένου είναι να προστατεύσει τους Έλληνες από την χριστιανική προπαγάνδα που τόσους αιώνες δρα αχαλίνωτη μέσα στην ιερή μας πατρίδα. Σίγουρα οι πρόγονοί μας θα είχαν αφήσει αριστουργήματα για το πώς να αντιμετωπιστεί αυτή η ιουδαϊκή αίρεση αλλά φυσικά οι Ναζωραίοι τα έκαψαν. Η συνοπτική μας έκδοση δεν αποσκοπεί να καλύψει το τεράστιο κενό που υπάρχει σε αυτό τον τομέα αλλά να δώσει ένα σύντομο αλλά πρακτικό οδηγό για την αντιμετώπιση της χριστιανικής προπαγάνδας.

Ας δώσουμε μια σύντομη περιγραφή της ιουδαϊκής αιρέσεως των Ναζωραίων: στην κορυφή βρίσκεται ένας δάσκαλος/προφήτης που τάχα είναι ο Μεσσίας ή και ταυτίζεται με τον ίδιο τον θεό. Το θέλημα αυτού του ανθρώπου θεωρείται ως θέλημα θεού και απαιτεί απόλυτη υποταγή από τα μέλη της αιρέσεως. Η αίρεση απαιτεί πλήρη ένταξη στην υπηρεσία της οργανώσεως, για την εκπλήρωση του «μεγάλου σκοπού» που τάχα είναι η σωτηρία της ανθρωπότητας από τις δυνάμεις του κακού. Υποχρεώνουν τα θύματά τους να τα απαρνηθούν όλα: οικογένεια, προγόνους, ιστορία, ήθη και έθιμα ακόμα και να αλλάξουν τα ονόματά τους ώστε να ταιριάζουν με τους ψευδοπροφήτες της αιρέσεως. Ο αρχηγός της αιρέσεως παρίστανε τον θαυματοποιό για να ζήσει και εξαπατούσε τα θύματά του ισχυριζόμενος ότι αν πιστέψουν στις διδασκαλίες του θα αναστηθούν μόλις πεθάνουν. Ενώ όσοι δεν πιστέψουν δεν θα αναστηθούν. Μέχρι σήμερα κανείς δεν αναστήθηκε από τα εκατομμύρια θύματα της αιρέσεως εκτός από τον ίδιο τον ραβίνο Τζεσουά, όπως ισχυρίζονται τα μέλη της αιρέσεως. Περιττό να πούμε ότι η «απόδειξη» ότι «αναστήθηκε» προέρχεται μόνον από ισχυρισμούς των μαθητών του. Κλασσικό δείγμα αγυρτείας και εξαπατήσεως του λαού.

Κάθε άτομο που δεν εντάσσεται σε αυτή την αίρεση θεωρείται άνθρωπος του σατανά που πρέπει να εξοντωθεί ανηλεώς. Όλοι και όλα έξω από την οργάνωση θεωρούνται ότι ζουν μέσα στην πλάνη και την αμαρτία. Οι Ναζωραίοι ισχυρίζονται ότι τάχα, αυτοί μόνον, κατέχουν την μοναδική αλήθεια μέσα σε ένα βιβλιαράκι που το ονομάζουν Καινή Διαθήκη. Τα περισσότερα κείμενα είναι επιστολές ενός περιτετμημένου εβραίου με το όνομα Σαούλ. Η αίρεση αυτή επί 20 αιώνες που υπάρχει έχει δολοφονήσει στην πυρά ή με φρικτά βασανιστήρια δισεκατομμύρια ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή αρνήθηκαν να πιστέψουν τις ανοησίες που διδάσκει. Η αίρεση των Ναζωραίων υπάρχει και στην Ελλάδα και ισχυρίζεται ότι έχει για δούλους το 95% των Ελλήνων. Αυτό όμως δεν ισχύει. Είναι ψέμα. Τα ποσοστά της δεν ξεπερνούν το 5%, απλώς εφαρμόζει το τέχνασμα του ακουσίου νηπιοβαπτισμού και τους δικτατορικούς νόμους του Ιωάννη Μεταξά που απαγορεύουν την ελευθέρα διακίνηση θρησκευτικών ιδεών. Η αίρεση των Ναζωραίων την τελευταία δεκαετία έχει δεχτεί φοβερά πλήγματα από την νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με αποτέλεσμα να έχει περιοριστεί κάπως η ανθελληνική της δράση.


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 03:04:09  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Σ'αρεσε THGI?
Τοσο πολυ αρεσουν και αυτα που κανεις κοπυ εσυ εδω.
Θελεις να γραφεις? Γραφε αλλα με δικα σου σχολια και πες την γνωμη σου (αν εχεις).

Σταματα να αντιγραφεις απλα καποια κειμενα!

υγ. ζητω συγνωμη απο ολα τα υπολοιπα μελη.

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Anounakis
Πλήρες Μέλος

Aruba
992 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 05:31:14  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Anounakis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Κανένα πρόβλημα φίλε μου.

Δεν τα διάβασα φυσικά...

γιατί δεν προλάβαινα...

Θα το κάνω στην αδειά μου...


ουυυυ...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
Schwabe
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"


5715 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 09:59:02  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
THGI,

.....τρεις λαλούν και δυό χορεύουν!!!!!

Μάλλον θα τα έχεις μπερδέψει φίλτατε. Εδώ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ αλλά ούτε και ΤΥΦΛΟ και ΚΟΥΦΟ ποίμνιο.

Επομένως, αντι να κουράζεις αλλά και να κατρακυλάς ολοένα και σταθερότερα προς την ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΑ, ή γράψε καμιά ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ ή πάρτο χαμπάρι ότι εδώ γιόκ έχει πελατεία!

Αϊντε να σε δούμε...

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

YHVH
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
356 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 13:16:24  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟ ΚΛΕΙΔΙ????


-ΥΗVH
Light in extension

Solve et Coagula
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
THGI
ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ


2 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 13:34:11  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους THGI  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
4 ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ!!!!

1 At the first God made the heaven and the earth.

2 And when the woman saw that the tree was good for food, and a delight to the eyes, and to be desired to make one wise, she took of its fruit, and gave it to her husband.

3 But when the time had come, God sent out his Son, made of a woman, made under the law. That he might make them free who were under the law, and that we might be given the place of sons.

4 a)Truly I say to you, he who has faith in me has eternal life.
b) Martha said to him, I am certain that he will come to life again when all come back from the dead at the last day.
Jesus said to her, I am myself that day and that life; he who has faith in me will have life even if he is dead; And no one who is living and has faith in me will ever see death.

ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 14:53:27  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Που ειναι τελικα αυτο το κλειδακι?

THGI τι να σου πω ρε μεγαλε? Συνεχιζεις (και μαλιστα στα αγγλικα) οταν και οι διαχειριστες σου εκαναν παρατηρηση...

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Anounakis
Πλήρες Μέλος

Aruba
992 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 17:02:33  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Anounakis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
ΜΕΓΑΛΕ THGI

τώρα κατάλαβα το μεγαλείο σου.

Είσαι και ο πρώτος!!!

Δεν είσαι φανατικός χριστιανός.

Δεν μπορεί να είσαι...

Δεν μπορεί να ξεφτιλίζεις έτσι τους Χριστιανούς.

Όχι δεν είναι δυνατόν.

Κόλπο είναι.

Σάτιρα.

Προβοκάτσια.

Το παίζεις φανατικός Χριστιανός ,

ενώ στην πραγματικότητα είσαι ΙΝΔΟΥΙΣΤΗΣ.

Το παίζεις φανατικός Χριστιανός για να πούμε "τι βλακείες λένε αυτοί οι Χριστιανοί;"

και με αυτόν τον τρόπο θα μας οδηγήσεις στον ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ.

Άψογη στρατηγική.

Είσαι μεγάλος. Τεράστιος.

Δικαιούσαι το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΟΥ MARKETING!!!!!!

ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΓΑΛΕ!!!

ΖΗΤΩ Ο THGI...


ουυυυ...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
Anounakis
Πλήρες Μέλος

Aruba
992 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 17:20:14  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Anounakis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)

Θα παρακαλέσω τον Admin να μην κλειδώσει το topic.

1ον. Γιατί άλλα σοβαρά θέματα του αχλαδότυρου όπως το ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΟ δεν "τσουλάνε"
πια και δεν έχουμε που να ξεσκάσουμε κάποιες στιγμές...

2ον. Το παρόν topic είναι το απόλυτο ξεγύμνωμα της Χριστιανικής Απάτης.
Ο THGI μας απέδειξε ότι το Χριστιανικό κατασκεύασμα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΑΣΗ.
Η "αντίπαλη πλευρά" δεν έχει επιχειρήματα.

3ον. Οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχίατροι ανά τον κόσμο έχουν πλέον νέο υλικό για μελέτη. Συνέδρια θα γίνουν και βιβλία θα γραφούν με το υλικό αυτού του topic.

4ον. Το παρόν topic λειτουργεί ως καραντίνα για τα υπόλοιπα.



ουυυυ...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 18:15:03  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Να εισαι καλα Ανουνακι!!!
Και εμεις οι χαζοι δεν το καταλαβαμε!!!
Τελικα ινδουιστης ο THGI, ε?

Α ρε μαρκετινκ!!!

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

THGI
ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ


2 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 21:08:59  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους THGI  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
4 ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ!!!!

1 At the first God made the heaven and the earth.

2 And when the woman saw that the tree was good for food, and a delight to the eyes, and to be desired to make one wise, she took of its fruit, and gave it to her husband.

3 But when the time had come, God sent out his Son, made of a woman, made under the law. That he might make them free who were under the law, and that we might be given the place of sons.

4 a)Truly I say to you, he who has faith in me has eternal life.
b) Martha said to him, I am certain that he will come to life again when all come back from the dead at the last day.
Jesus said to her, I am myself that day and that life; he who has faith in me will have life even if he is dead; And no one who is living and has faith in me will ever see death.

ΔΗΛΑΔΗ
1 ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ, Ο ΑΚΤΙΣΤΟ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΤΙΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.
2 ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ(ΚΑΚΟ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΛΠ.)
3 ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΙΣ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ
4 ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΡΟΓΕΥΟΜΕΘΑ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ.


ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ!
http://clubs.pathfinder.gr/SYNTAKTIKO
ΚΑΙ...ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

CyLight
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Russia
519 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/12/2003, 21:45:52  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους CyLight  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Μεγαλε αυτο το ξαναεγραψες εδω: Posted - 26/12/2003 : 19:26:47 μην επαναλαμβανεσε κιολας, εχεις τοσα αλλα ωραια να μας πεις ακομα (φανταζομαι)...

Τελικα αυτο το θεμα θα επρεπε να μπει σε αλλη ενοτητα ή καλυτερα σε αλλο φορουμ!!! Δοκιμασε να το βαλεις εδω: www.anekdota.gr!

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Το Θέμα καταλαμβάνει 3 Σελίδες:
  1  2  3
 
 Νέο Θέμα  Απάντηση στο Θέμα
 Εκτυπώσιμη Μορφή
Μετάβαση Σε:

ESOTERICA.gr Forums !

© 2010-11 ESOTERICA.gr

Μετάβαση Στην Κορυφή Της Σελίδας
0.8105469
Maintained by Digital Alchemy