ESOTERICA.gr Forums !

ESOTERICA.gr Forums !
Κεντρική Σελίδα | Προφίλ | Εγγραφή | Ενεργά Θέματα | Μέλη | Αναζήτηση | FAQ
Όνομα Μέλους:
Password:
Επιλογή Γλώσσας
Φύλαξη Password
Ξεχάσατε τον Κωδικό;
 Όλα τα Forums
 .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
 Ελευθερία
 Νέο Θέμα  Απάντηση στο Θέμα
 Εκτυπώσιμη Μορφή
Σελίδα: 
από 8
Συγγραφέας Προηγούμενο Θέμα Θέμα Επόμενο Θέμα  
thoth
Ιδρυτικό Μέλος ESOTERICA.gr

Greece
3130 Μηνύματα
Απεστάλη: 12/10/2003, 13:00:11  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους thoth  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Ωραία σελίδα ΑΤΜΑ.

Την πρότεινες στην κατάλληλη στιγμή.

Θα μου χρειαστεί.

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
ΦΩΤΙΟΣ
Μέλος 2ης Βαθμίδας


299 Μηνύματα
Απεστάλη: 13/10/2003, 11:16:48  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους ΦΩΤΙΟΣ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Καλημέρα σε όλους!

(Όμως είμαι ελεύθερος να σας καλημερίσω;
Μήπως είμαι υποχρεωμένος γι’ αυτό;
Το ορίζουν οι κανόνες «ευγενείας»;
Τι είναι άραγε αυτοί οι «κανόνες»;
Και γιατί να τους «ακολουθώ»;
Το κάνω όμως μόνο για αυτό;
Μήπως και για να σας προϊδεάσω «θετικά»;
Και τι είναι άραγε αυτή η «ιδέα» που αποζητώ για μένα;
Γιατί να την αποζητώ από «εσάς»;
Γιατί άραγε μια ιδέα να «ορίζει»;
Και αν «ορίζει», μήπως «περι-ορίζει»;
Εξάλλου γιατί να «θέλω» να σας «καλημερίσω»;
Το «θέλω» καταρχήν;
Και αν το θέλω, πόσο «πραγματικά» το θέλω;
Επιθυμώ για όλους σας «οπωσδήποτε» μια καλή μέρα;
Μα δεν σας ξέρω καν!
Έχει σημασία η «επιθυμία» μου;
Επηρεάζει την δική σας «μέρα»;
Και αν ναι, γιατί το «κάνω»;
Αν όχι, ποιος ο «λόγος»;
Όταν εύχομαι προς εσάς «καλημερίζω» και το εαυτό μου;
Λέω δηλαδή «καλημέρα εαυτέ μου»;
Ναι, ή όχι και γιατί;
Το «επιλέγω»;
Και γιατί αυτή η «ευχή»;
Γιατί όχι «καλά κρασιά»;
Γιατί όλοι χρησιμοποιούμε αυτές τις «λέξεις»;
Ποιοι μας τις «έμαθαν» και γιατί;
Γιατί «καλημέρα» και όχι «μέρχαμπα» (στα τούρκικα);
Γιατί αυτή η γλώσσα;
Γιατί όχι «Μάρα Λοόμε» στην γλώσσα των «ξωτικών»;
Γιατί όχι στην γλώσσα των Κλίγκον του Star Treck;
Γιατί με λόγια και όχι με τραγούδι;
Γιατί με τραγούδι και όχι με χαμόγελο;
Γιατί «πρέπει» να την ακούσει ο άλλος;
Και εάν λέω καλημέρα σε όλους «μόνος» μέσα στο σπίτι;
Ή αν το γράφω με γκράφιτι στους τοίχους;
Ή αν προσεύχομαι στο Θεό για σας;
Αν κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι την μέρα σας;
Όμως μήπως η δικιά μου ευχή-επιθυμία «παραβιάζει» την δική σας ελεύθερη βούληση;
Επιθυμείτε εσείς την «καλή» «μέρα» που εγώ σας εύχομαι;
Αν την επιθυμείτε «εργάζεσθε» για αυτό;
Από την άλλη επιθυμείτε όλοι την «ίδια» καλή μέρα;
Ή η καλή μέρα που σας εύχομαι είναι η ίδια με αυτή που εσείς «επιθυμείτε»;
Ποια είναι άραγε η «καλημέρα» ενός παιδεραστή;
Ή ενός εμπόρου όπλου;
Ενός νεκροθάφτη;
Τελικά γιατί να εξαναγκάσω κάποιον στην καλή μέρα που εγώ «εννοώ»;
Είναι «απαραίτητο»;)

Συγγνώμη για το παιχνίδι με τις έννοιες, αλλά το θεωρώ ενδεικτικό του τι (ΙΣΩΣ) είναι όρια. Αν, όπως είπε ο Thoth, ορίσουμε τα «όρια» ίσως και να γνωρίσουμε την «Ελευθερία» πέρα από αυτά!

Επιμένω βέβαια και σας εύχομαι με όλη μου την καρδία «Καλημέρα»!

Αν μια φράση μπορεί να δώσει πλήθος από όρια, δεσμεύσεις (κοινωνικές, συναισθηματικές, νοητικές, πολιτισμικές κλπ), και δεν είναι μόνο αυτές άλλες πολύ περισσότερες, τότε είμαστε ελεύθεροι;
Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι;
Γίνεται να είμαστε ελεύθεροι;
Επιθυμούμε να είμαστε ελεύθεροι;
Προσπαθούμε να είμαστε ελεύθεροι;
Καταλαβαίνουμε τα λάθη μας σε αυτή την προσπάθεια;
Επικοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας σε αυτή την προσπάθεια;
Τους αποζητούμε ως φίλους σε αυτή την προσπάθεια;
Θέλουμε να ενώσουμε τις εμπειρίες μας για να ελευθερωθούμε;
Είμαστε «συναγωνιστές» σε μια μεγάλη «πνευματική Επανάσταση»;

ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ:
Η Ελευθερία, ως ιδέα, έννοια, επιθυμία και πράξη διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο!
Είναι ελεύθερος ο κανίβαλος να φάει;

Μπορεί να ξεκινάει λοιπόν από απλές (δεν λέμε για τις αρνητικές)-παιδικές ιδέες ελευθερίας του τύπου: «είμαι άνδρας και το κέφι μου θα κάνω, και θα πιω και ένα ποτήρι παραπάνω» και να ξεδιπλώνεται με πράξεις ελευθερίας σε τυραννικά καθεστώτα σε βαθμό παράλογο και θεωρτικά ανέφικτο!

Υπάρχει βέβαια και αυτή η «ακατανόητη» ιδέα Ελευθερίας όπου ο Λόγος Ιησούς απευθύνεται προς το Εαυτό Του Πατέρα στην Γεσθημανή με το «Γενηθήτω το Θέλημά Σου»!

Υπάρχει λοιπόν απόλυτη, τέλεια Ελευθερία;

Η Simori επισημαίνει πως «η Ελευθερία είναι το κλειδί για την ίδια την Θεώση!»

Τι σημαίνει αυτό;
Και αν ναι το θέλουμε να μας συμβεί;


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

VIKING
Πλήρες Μέλος

Germany
1034 Μηνύματα
Απεστάλη: 02/01/2004, 18:18:48  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους VIKING  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Γεια σας.Το θεμα αυτο πραγματικο ειναι παρα πολυ ενδιαφερον και
συγχαρητηρια φιλε AION που ανοιξες αυτο το θεμα.

Εγω πιστευω οτι ελευθερια ειναι οχι μονο να αποφασιζουμε αλλα και να ειμαστε αυτο που θελουμε να ειμαστε.Ισως σκοπος του Συμπαντος,του Θεου οπως θελετε πειτε το, ειναι ο ανθρωπος να φτασει στην απολυτη ελευθερια με το να μην εξαρταται απο οτιδηποτε που δεν επιθυμει ή που περιοριζει την ελευθερια μας.
Ουτε καν η τροφη.Γιατι οι αναγκες οπως ειναι η τροφη,ο υπνος περιοριζουν την ελευθερια μας.Δεν ειμαστε λοιπον απολυτα ελευθεροι.Δεν μπορουμε να μην πεθανουμε,να μην φαμε,δεν μπορουμε να χρησιμοποιησουμε τον χρονο μας απολυτα οπως επιθυμουμε λογω των αναγκων της ζωη.
Επισης υπαρχει αυτο που λεμε διαβαθμιση της ελευθεριας μεταξυ των οντων.
Ενα ζωο εχει καποιες ελευθεριες κινησεων και αποφασεων.Ο ανθρωπος εχει πολυ περισσοτερες.Ομως αυτο που ανεκαθεν με προβληματιζε ειναι το οτι πολλοι ανθρωποι
εχουν λιγοτερες ελευθεριες απο καποιους αλλους και δε μιλαω για τις επικτητες αλλα για αυτες που εξαρτωνται απο την φυση.Για παραδειγμα καποιοι ανθρωποι που δυστυχως γεννιουνται τυφλοι,αναπηροι δεν μπορουν να κανουν πραγματα οπως οι
περισσοτεροι ανθρωποι,να περπατησουν,να κολυμπησουν,να παρατηρουν κ.λ.π
Φυσικα δεν μπορουμε να γνωριζουμε το γιατι συμβαινουν ολα αυτα,τον απωτερο σκοπο του Συμπαντος αλλα ασχετα απο αυτα ειναι κατι που με προβληματιζει.

Ομως υπαρχουν και περιορισμοι της ελευθεριας του ανθρωπου,επικτητοι που δεν εξαρτωνται απο την φυση του.Πολλοι ανθρωποι γινονται «σκλαβοι» των παθων που αποκτανε οπως τα χρηματα κ.λ.π.Ενας ναρκομανης,ενας μεθυσος,ενας μανιωδης χαρτοπαικτης ειναι δουλοι των παθων αυτων.

Επισης η γνωμη μου ειναι οτι ο ανθρωπος πρεπει να αγωνιζεται να απελευθερωθει
απο καθε τι που τον υποδουλωνει και τον περιοριζει.Η καθε μορφη εξουσιας ειναι
εμποδιο στο να επιτυχει ο ανθρωπος την ελευθερια του.Ακομη και στο χωρο της δουλειάς δεν υπαρχει ελευθερια,αφου οι περισσοτεροι απο μας τους ανθρωπους δουλευουμε για καποιον εργοδοτη που πολλες φορες εκμεταλλευεται τους εργαζομενους.Αρα και ο εργαζομενος ,αυτος που δουλευει για τον καθε εργοδοτη
ειναι δουλος.

Την ελευθερια για να την αποκτησεις πρεπει να αγωνιστεις και πρωτα απο
ολα με τον κακο εαυτο σου,να κοιταξεις τον καθρεφτη της ψυχης σου.Χρειαζεται εσωτερικη επανασταση.Τιποτα στην ζωη δεν σερβιρεται ετοιμο,η ζωη δεν ειναι ενα στρωμενο χαλι αλλα ισως μια πορεια στην οποια ο
ανθρωπος εξελισεται παρα τα εμποδια και τις αδικιες της ζωης.


Ο Χριστιανισμος,ο Ινδουισμος οπως και ο Βουδισμος κ.λ.π που εγω θεωρω οτι ειναι φιλοσοφιες που στοχευουν στην ηθικοποιηση του ανθρωπου και που βοηθουν τον ανθρωπο στο να ανταπεξελθει στις δυσκολιες της ζωης (δυστυχως γινανε θρησκειες, οι θρησκειες και τα Ιερατεια υποδουλωνουν τον ανθρωπο,τον κανουν να εχουν τυφλη πιστη σε εναν θεο) προσπαθουν να δειξουν ποια ειναι η οδος μεσω της οποιας
μπορει ο ανθρωπος να ελευθερωθει απο τα παθη και να επιτυχει την Θεωση.Στοχος ειναι
υπερβαση της αναγκης και της επιθυμιας.

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

reptilesalonica
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
1849 Μηνύματα
Απεστάλη: 05/01/2004, 03:37:39  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους reptilesalonica  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
...Ελεύθερος...και ξαφνικά η σελήνη ήρθε στο παράθυρο.
Πως θα μπορούσα να μην είμαι...
Οι σποραδικοί με μαεστρία χτίζουν κάθε μέρα τα εγώ τους μα εγώ με αδιαφορία τα ποδοπατώ, τα φτύνω και σηκώνω το βλέμμα να μου σαλέψει η σελήνη...
Όλα αυτά τα βάρη έρχονται μονομιάς όταν ξαφνικά νοιώσεις πως είσαι πάνω απο ένας...
Μα εγώ δε τα χρειάζομαι..είμαι ο ένας...
Όλα αυτά τα βάρη είναι περριτά.
Ζω με τους θάνατούς μου...κάθε μέρα...
Κάθε μέρα γεννιέμαι για να πεθάνω...κάθε μέρα δε με νοιάζει τι έγινα γιατί κάθε μέρα αυτοδομείται μέσα απο την Ευλογία Του...
Έτσι ελαφρύς λοιπόν, στον άνεμο βρέθηκα και απο τότε...εκεί έμεινα...
Ξάπλωσα κάτω και η σελήνη τώρα πια είχε γεμίσει το δωμάτιο...


Once you were wild, don't let them tame you
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
1900
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Cuba
1904 Μηνύματα
Απεστάλη: 05/01/2004, 04:01:56  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους 1900  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Ελευθερία...
Και μόνο που την περιορίζεις σε λέξεις, δεν υφίσταται.
Πως μπορείς να φυλακίσεις την ουσία της σε μικρους συνδιασμούς γραμμάτων;! Ενώ κυλάει στα κενά ανάμεσα στις λέξεις;...

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Avramis
Νέο Μέλος


10 Μηνύματα
Απεστάλη: 24/02/2004, 03:04:08  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Avramis  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Απο που προερχεται ο Θεος και το συμπαν

Αν δεχτούμε ότι ο Θεός “εποίησε” τον κόσμο με τη δική του ελεύθερη θέληση, όπως διδάσκει η Χριστιανική “κοσμοθεωρία”, τότε από που προήλθε αυτός ο Θεός; Αυτό είναι ένα συχνά προβαλλόμενο ερώτημα από τους υλιστές, τους αθεϊστές και τους πάσης φύσεως σκεπτικιστές.

Η απάντηση σ’ ένα ερώτημα εμπεριέχεται στην ίδια την ερώτηση, παρατήρησε κάποτε με εμβρίθεια, ο γνωστός Ινδός φιλόσοφος Κρίσνα Μούρτι. Αν αυτό αληθεύει γενικά, αληθεύει πολύ περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Για ν’ απαντήσει κανείς σ’ ένα τέτοιο ερώτημα, πρέπει προηγουμένως να ξεκαθαρίσει στη διάνοιά του την έννοια του Θεού. Αν γι’ αυτόν που ρωτάει, ο Θεός είναι μιά απρόσωπη, αφηρημένη δύναμη, που συχνά μάλιστα ταυτίζεται με τη φύση και τις δυνάμεις της και ίσως αποτελεί μέρος της φύσης, ή είναι ένα ον περιορισμένο υποκείμενο στον χώρο-χρόνο, το ερώτημα είναι θεμιτό - το ίδιο θεμιτό όπως και το ερώτημα ποιός έκαμε τον κόσμο.

Διότι το ερώτημα, στηρίζεται στην παρατήρηση της αλληλουχίας και αλυσίδας των φυσικών φαινομένων που οδηγεί από το αίτιον στο αιτιατόν. Εφ’ όσον γίνεται και λογικά αποδεκτόν ότι nihil ex nihilo fit, (τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα), διότι “άνευ αιτίου και αρχής αδύνατον τι είναι ή γενέσθαι” (Αριστοτέλους Ρητορική, 4, 7) ο κόσμος σαν αιτιατό, πρέπει να έχει την αιτία του σ’ άλλο αίτιο, εκτός του εαυτού του. Γιατί αν είναι αιτία του εαυτού του, αυτό θα εσήμαινε ότι θα προηγούνταν του εαυτού του ¾ όπως εσημείωσε ορθά ο Θωμάς ο Ακινάτης ¾ πράγμα αδύνατον. ΄Ετσι, ο υλικός κόσμος, πρέπει να έχει αιτία του ένα αίτιον που προηγείται απ’ αυτόν. Και σαν τέτοιο θεωρείται ο άϋλος Θεός-Δημιουργός.

Η διάνοια όμως του ανθρώπου δεν ικανοποιείται μ’ αυτή την θέση. Προχωρεί πιο πέρα και θέτει το ερώτημα: Εφ’ όσον δεχθούμε ότι υπάρχει Θεός, κι αυτός σαν αιτιατό πρέπει να έχει κάποια αιτία. Από πού προήλθε, λοιπόν, ο Θεός;

ΕΝΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Εδώ όμως, έχουμε την πρώτη αντίφαση που εμπεριέχεται σ’ ένα τέτοιο ερώτημα. Διότι ο Θεός, κατά την Ιουδαιο-Χριστιανική Βιβλική αντίληψη (αλλά ακόμη και με την Μωαμεθανική έννοια) εξ ορισμού, είναι το Υπέρτατο Απόλυτο ον, ένα ον πνευματικό- εξωϋλικό, αυθύπαρκτο, απόλυτα ελεύθερο και παντοδύναμο, το αίτιο των αιτίων, ο σκοπός των σκοπών. Η έννοια του Θεού είναι άρρηκτα δεμένη ιδιαίτερα με τις ιδιότητες της αυθυπαρξίας και της αιωνιότητας, αλλοιώς, Θεός δεν νοείται. Κι αν νοήσουμε προς στιγμήν ένα όν υπερ-υλικό, ισχυρό, που να μην είναι αιώνιο και αυθύπαρκτο, και το ονομάσουμε κατά συγκατάβαση "Θεό", τότε αλλάζει, ή μάλλον αυτοαναιρείται η έννοια του Θεού. Διότι σ’ αυτή την περίπτωση, θα πρέπει πράγματι να αναζητήσουμε μιαν άλλη αιτία που δημιούργησε αυτό το όν, εφόσον τούτο δεν είναι αυθύπαρκτο και αιώνιο. Και στη συνέχεια, θα πρέπει να δεχτούμε ένα άλλο όν, που δημιούργησε το δεύτερο όν, κ.ο.κ. Έτσι, όμως, το όλο θέμα βυθίζεται στο χάος των αναπάντητων ερωτημάτων και μετατρέπεται σε μια "ατέλειωτη αναζήτηση" (unended quest). Και έτσι, ουσιαστικά, εκμηδενίζεται η έννοια του Θεού και είναι περιττό να συζητάμε γι’ Αυτόν και για την οποιαδήποτε προέλευσή του.

Ο Θεός όμως της Χριστιανικής ομολογίας ¾ γιατί γι’ αυτόν τον Θεό συνήθως τίθεται θέμα προελεύσεώς του από τους ορθολογιστές και τους σκεπτικιστές, μια και οι άλλες μη Χριστιανικές και μη Βιβλικές θρησκείες, όπως π.χ. ο Βουδισμός, δεν πιστεύουν σ’ έναν Θεό-πρόσωπο, απόλυτο κι αιώνιο. Ο Θεός της Βίβλου λοιπόν, εξ’ ορσιμού είναι Θεός αιώνιος μη έχων αρχήν μήτε τέλος ημερών. Είναι Θεός που κατοικεί την αιωνιότητα, υπάρχει από του αιώνος, έως του αιώνος, και κατά την παραστατικότατη έκφραση του προφήτη Δανιήλ είναι ο "Παλαιός των ημερών". Είναι πνεύμα υπεράνω της υλικής κτίσης την οποία δημιούργησε και ελέγχει, είναι παντοδύναμος και πάνσοφος. (Ιωαννης 4:24, Αποκ. 4:11, Εφεσ. 3:17, Ψαλμος 90:4, κ.α.)

Εξ’ ορισμού ο Θεός των Χριστιανών είναι η Πρώτη Αιτία (Causa Prima), και σαν πρώτη αιτία που παρήγαγε την κτίση όλη, είναι το απόλυτο όν που έφερε σε ύπαρξη την ύλη, το μη όν, με τις ενέργειές του μόνον (Creatio ex Nihilo). Αυτή είναι μια άποψη που όσο δύσκολο κι αν είναι να τη συλλάβουμε διανοητικά, είναι πάντως μοναδική σ’ όλες τις διδασκαλίες και αντιλήψεις των αρχαίων φιλοσόφων, λαών και θρησκειών. Γιατί μόνον η Βίβλος παρουσιάζει τη ριζοτομική άποψη της δημιουργίας του κόσμου στην κυριολεξία, ενώ οι αρχαίες θρησκείες και οι έλληνες φιλόσοφοι, μιλούν για Θεό ως οργανωτή της ύλης, η οποία κατ’ αυτούς προϋπήρχε και δε δημιουργήθηκε από Αυτόν.

Συνεπώς σαν Causa Prima ο Θεός, είναι κατ’ ανάγκην Causa Sui, δηλ. αυτό-αίτιον, διότι αλλοιώς δεν θα ήταν Causa Prima.

Κατά συνέπεια, η ερώτηση "από πού προήλθε ο Θεός", ή "ποιος τον έκανε" είναι σε τελευταία ανάλυση χωρίς σημασία, γιατί είναι σαν να ρωτάμε ποιος έκανε τον Αιώνιο. Ο Αιώνιος όμως, για να είναι αιώνιος δεν έχει αρχή. Ή δεχόμαστε ότι ο Θεός για να είναι Θεός είναι αυθύπαρκτος και αιώνιος, οπότε το ερώτημα είναι εξ’ αρχής αντιφατικό με την έννοια του Θεού και άνευ σημασίας, ή αν δεχθούμε ότι ο Θεός δεν είναι αυθύπαρκτος και αιώνιος τότε δεν είναι Θεός, όπως τον εννοεί και τον αποδέχεται η χριστιανική ομολογία.

Σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ του ερωτήματος-διλήμματος: Αν ο Θεός δεν είναι αιώνιος, αυθύπαρκτος και δημιουργός του κόσμου, τότε από πού προήλθε ο κόσμος;

Ο κόσμος θα πρέπει ή να προήλθε από το τίποτα, από το μηδέν, ¾ πράγμα άτοπο και παράλογο, διότι τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα και σαν αιτιατό πρέπει να έχει την αιτία του εκτός εαυτού, όπως σημειώσαμε παραπάνω ¾, ή πρέπει να είναι αιώνιος, άρα αυτό-αίτιος, ή να δημιουργήθηκε.

Η ΜΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ - ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ;

Είναι ο κόσμος αιώνιος; Έτσι πίστευαν οι υλιστές του περασμένου αιώνα. Ας θυμηθούμε εδώ για λίγο το βιβλίο ¾ ευαγγέλιο της «υλιστικής κοσμοθεωρίας» του Μπύχνερ, «Δύναμη και Ύλη» ¾ και τόσα άλλα.

Το ότι όμως ο κόσμος και η ύλη που τον συνθέτει δεν είναι αιώνιος δεν συζητιέται σήμερα πλέον. Διότι οι επιστήμονες μιλούν απερίφραστα για ηλικία του σύμπαντος. Και την ανεβάζουν μάλιστα, σε 15-20 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι υπολογισμοί τους στηρίζονται κυρίως στο νόμο του E. Hubble, το νόμο δηλ. της διαστολής του σύμπαντος, σύμφωνα με τον οποίο τα γαλαξιακά συστήματα απομακρύνονται με ταχύτητα το ένα από το άλλο, γιατί λαμβάνει χώρα σ’ αυτά η κεντρόφυγος κίνηση των σπειροειδών νεφελοειδών. Σήμερα, μάλιστα, η κοσμολογία ασχολείται με την κατάσταση του σύμπαντος κατά το 10-43 δευτερόλεπτο της ζωής του. Και ο χρόνος αυτός, όπως γίνεται δεκτό, είναι στην ουσία η στιγμή της δημιουργίας του σύμπαντος. Αλλά και άλλες επιστημονικές παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν το παραπάνω συμπέρασμα, παρόλον που η επιστήμη με τα σημερινά δεδομένα αδυνατεί να απαντήσει στο ερώτημα στο τί προκάλεσε και γιατί προκάλεσε την τρομερή έκρηξη της αρχικής εκείνης ύλης και φωτός που γέννησε το Σύμπαν (Big-Bang).

Ανεξάρτητα του αν ο παραπάνω χρονικός προσδιορισμός είναι σωστός ¾ υποκείμενος σε μελλοντικές αυξομειώσεις¾, γεγονός είναι, ότι, το υλικό σύμπαν δεν είναι αιώνιο, όπως τούτο προκύπτει ιδιαίτερα απ’ το δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο ή αρχή του Carnot-Clausius και του Λόρδου Κέλβιν, γνωστή ως εντροπία.

Σύμφωνα με την αρχή αυτή, όλες οι φυσικές μεταβολές γίνονται προς μία μη αναστρέψιμη κατεύθυνση. Στο σύμπαν ¾ που θεωρείται κλειστό σύστημα ¾, το άθροισμα της υλης και ενέργειας παραμένει ποσοτικά σταθερό, αλλά ποιοτικά υποβαθμίζεται και τείνει στη μέγιστη τιμή εντροπίας[1]

Aκόμα και από τις μετρήσεις των ραδιενεργών στοιχείων που μεταστοιχειώνονται σε μη ραδιενεργά όπως π.χ. το ουράνιο σε μόλυβδο κλπ, προκύπτει η μη αιωνιότητα του σύμπαντος. Σ' ένα αιώνιο σύμπαν η μεταστοιχείωση αυτή θα είχε συντελεστεί προ πολλού. Το γεγονός ότι συνεχίζεται, μαρτυρεί για το αντίθετο. Όλα λοιπόν τα υπάρχοντα στοιχεία συγκλίνουν στο να καταδείξουν την ¾ έστω στο πολύ απομακρυσμένο παρελθόν ¾ γένεση (δημιουργία) του σύμπαντος.

Κατά συνέπεια η μόνη λογική και αποδεκτή εκδοχή είναι ότι ο κόσμος πρέπει να έχει δημιουργηθεί, όσο κι αν αυτή είναι μια σκληρή αλήθεια για μερικούς επιστήμονες και διανοούμενους, που επί χρόνια είναι εξοικειωμένοι με την έννοια της αιωνιότητας και της αφθαρσίας της ύλης. Όπως έγραψε ο γερμανός αστροφυσικός καθηγητής Χ. Φοχτ (H. Vogt): "Τα αστρικά συστήματα και ο κόσμος ολόκληρος έχουν την ιστορία τους. Δεν προήλθαν απ' την αιωνιότητα αλλά δημιουργήθηκαν και ακολουθούν μιαν ορισμένη εξέλιξη ... ο κόσμος δεν μπορεί να υπάρχει αφ' εαυτού. Έχει την ανάγκη ενός αιτίου, το οποίον δεν χρειάζεται άλλο αίτιο ..."[2]

Με έναν παρόμοιο τρόπο σχολίασε το θέμα ο διάσημος μαθηματικός και αστρονόμος Εντμουντ Ουάϊττεικερ (E. Whittaker) λέγοντας ότι: "η βαθύτερη κατανόηση του σύμπαντος διάνοιξε νέες απόψεις που συνηγορούν για την πίστη προς τον Θεό."[3]

Ακόμα πιο σαφής είναι ο μεγάλος αμερικανός αστρονόμος, φυσικός και γεωλόγος, διευθυντής της ΝΑΣΑ, Ρόμπερτ Τζάστροου (R. Jastrow), ο οποίος γράφει: "Η ουσία όλων αυτών των ανακαλύψεων είναι ότι το σύμπαν είχε μια επακριβώς καθορισμένη αρχή: ότι γεννήθηκε σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ... Αν παρακολουθήσουμε χρονικά προς τα πίσω τις πορείες των απομακρυσμένων γαλαξιών, ανακαλύπτουμε ότι όλοι τους συσπειρώνονται σ' ένα σημείο πριν από 20 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια ... Τα βασικά στοιχεία της βιβλικής "Γένεσης" και των σχετικών αστρονομικών περιγραφών είναι κοινά: Βίβλος και αστρονόμοι συμφωνούν ότι η αλληλουχία των γεγονότων που καταλήγει στον άνθρωπο, άρχισε ξαφνικά και απότομα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο, μέσα σε μία λάμψη φωτιάς και ενέργειας".

Επίσης σημείωσε: "Στην επσιτήμη όπως και στη Βίβλο, ο κόσμος αρχίζει με μια πράξη δημιουργίας. Η άποψη αυτή δεν υποστηριζόταν πάντα από τους επιστήμονες. Μόνο μετά από τις πολύ πρόσφατες ανακαλύψεις μπορούμε να πούμε, με κάποιο σχετικό βαθμό βεβαιότητας, πως ο κόσμος δεν υπάρχει ανέκαθεν, πως ξεκίνησε απότομα χωρίς καμιά φαινομενική αιτία, μ' ένα κυριολεκτικά κοσμοϊστορικό γεγονός που αψηφάει κάθε επιστημονική εξήγηση. Αυτό το συμπέρασμα έρχεται σαν "σοκ".[4]

Την εμφάνιση της ζωής στη γη ο Τζάστροου τη χαρακτήρισε σαν ένα θαύμα ¾ ένα συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν πολλοί επιστήμονες όπως π.χ. και ο Paul Dirac (βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1933).

Ο φυσικός Paul Davis υποστηρίζει ότι "η σπουδαιότερη ανακάλυψη της εποχής μας είναι ότι το υλικό σύμπαν δεν υπήρχε πάντοτε."[5]

Δεν μπορούμε λοιπόν να ξεφύγουμε από την ασφυκτική λαβή του διλήμματος. "Δυοίν θάττερον": ή ο κόσμος είναι αιώνιος ¾ οπότε μας είναι μάλλον περιττή η έννοια του Θεού-δημιουργού ¾ ή ο Θεός που τον δημιούργησε είναι αιώνιος. Και εφόσον σήμερα γίνεται επιστημονικά αποδεκτό, ότι ο κόσμος δεν είναι αιώνιος, αλλά έχει αρχή, αλλοιώνεται και μεταβάλλεται, κατ' ανάγκην, πρέπει να δεχθούμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα όν απόλυτο, αμετάβλητο, εξω-υλικό, υπερ-υλικό, υπερ-αισθητό, εξω-χρονικό, ένα όν που να μην υπόκειται στις μεταβολές του χωρόχρονου. Ένα όν που όλος ο χρόνος (παρελθόν, παρόν και μέλλον) γι' αυτόν είναι "τώρα" και όλος ο χώρος είναι "εδώ".

Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ

Το συμπέρασμα της δημιουργίας του κόσμου βέβαια, δεν συνάγεται μόνο από τη χρονικότητα του σύμπαντος, συνάγεται και από τη δομή του, την τάξη που επικρατεί σ' αυτό, την αρμονία, την ακριβή κίνηση των ουρανίων σωμάτων κλπ. Πρώτος ο φιλόσοφος Πυθαγόρας (580-490 π.Χ.) ονόμασε το σύμπαν "κόσμο", δηλ. κόσμημα, στολίδι. "ʼπας ο βίος συντέτακται προς το ακολουθείν τω Θεώ, επειδή γαρ έστι Τε Θεός και ούτος πάντων κύριος", έλεγε ο Πυθαγόρας. Και ο Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης που αποκαλούσε την πρώτη αιτία ως το πρώτον "κινούν ακίνητον" (Μετά τα Φυσικά , ΧΙ, 7:1702α) κατέληξε με την ισχυρή λογική του διάνοια και την παρατήρηση στο ότι: "ταύτα ουκ άνευ τέχνης παντελούς δεδημιούργηται, αλλά και ην και εστιν ο του παντός δημιουργός".

Αυτού του είδους οι παρατηρήσεις οδήγησαν κατά περιστάσεις ακόμα και αθεϊστές ή αγνωστικιστές να δεχτούν την ύπαρξη μιας ανώτατης διάνοιας. Έτσι, σύμφωνα με τον μεγάλο Βρετανό αστρονόμο Sir James Jeans, το σύμπαν "παρουσιάζει ενδείξεις υπάρξεως μιας σκεπτόμενης και ελέγχουσας ελλόγου Δυνάμεως". Πιο πρόσφατα ο διάσημος αστροφυσικός Φρεντ Χόυλ (Frend Hoyle) στο βιβλίο του The Intelligent Universe, σελ. 9, έγραψε ότι η προέλευση του σύμπαντος απαιτεί νοημοσύνη ανώτερου επιπέδου, "μια νοημοσύνη που προηγήθηκε από εμάς και η οποία οδήγησε στην εκούσια πράξη της δημιουργίας των δομών που είναι κατάλληλες για ζωή". Γι' αυτό δεν είναι παράξενο να συλλάβουμε το γεγονός ότι και ο φιλόσοφος Βολταίρος, καίτοι ορθολογιστής, έφθασε να πει ότι, κι αν δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε, γιατί όλη η φύση μας φωνάζει ότι όντως υπάρχει.

Ο Θεός λοιπόν για να είναι Θεός, είναι αναπόφευκτα αιώνιος. Και ως αιώνιος κατά λογική συνέπεια και συνέχεια, είναι αίδιος δηλ., άναρχος και φυσικά ατελεύτητος. Είναι όπως έλεγε ο Θαλής ο Μιλήσιος όν αγέννητον "μήτε αρχήν έχον μήτε τελευτήν".

Πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ιερή Βίβλο ως ο "ών", δηλ. ο (διαρκώς) υπάρχων, και ως ο "ων και ο ην και ο ερχόμενος".

από τα παραπάνω φαίνεται ότι ο Θεός δεν μπορεί να είναι "υλικός" στην υπόστασή του, αλλά είναι μη φυσικός στην ουσία, δεν υπόκειται στους νόμους που υπόκειται η ύλη και η ενέργεια, και είναι υπεράνω τόπου και χρόνου. Γι' αυτό είναι Θεός ο ΘΕΟΣ. Μπορεί να φαίνεται "δύσκολο να κατανοήσουμε πως ένας άχρονος Θεός μπορεί να ενεργεί μέσα στο χρόνο" όπως σημειώνει ο Davies (τα αραιά γράμματα - δικά μου), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν μπορούμε να τα κατανοήσουμε, και ό,τι δεν κατανοούμε, δεν μπορεί να συμβαίνει. Η διανοητική δυσκολία μας στο να συλλάβουμε την ακριβή φύση του χρόνου ή τη δυνατότητα επέμβασης του άχρονου Θεού μέσα στο χρόνο, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο κόσμος έχει κάποια αρχή και ηλικία. Και ακόμα, ότι είναι δομημένος και οργανωμένος έτσι, που να μαρτυρεί την ύπαρξη ενός ανώτατου αυτοαίτιου όντος που τον δημιούργησε, και τον προγραμμάτισε να λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί.[6]

Αυτό το όν που με επαγωγικούς συλλογισμούς και επιστημονικά και λογικά επιχειρήματα οδηγούμαστε να αποδεχθούμε την ύπαρξή του, είναι αυτό που η Χριστιανική πίστη αποκαλέι Θεό, και δέχεται ακριβώς σαν αιώνιο, αυθύπαρκτο, πάνσοφο και παντοδύναμο δημιουργό του σύμπαντος και της ζωής, όπως ο ίδιος αυτό-αποκαλύπτεται μέσα στις σελίδες των ιερών κειμένων της Βίβλου.

Ο μεγάλος Βρεττανός επιστήμων Ισαάκ Νέυτων κάποτε, παρατήρησε τα εξής, στο κλασσικό έργο του Principia (Αρχές) : "Το σύμπαν υπάρχει. Με την ύπαρξή του αυτή, παρουσιάζεται σαν γεγονός θαυμαστό, που προϋποθέτει μιαν άπειρη δύναμη μέσα του. Μια ολότητα μεγαλύτερη οποιουδήποτε μέρους ... Το θαύμα δεν συνίσταται στην έλλειψη κρίκων συνδετικών από αίτιον σε αίτιον, αλλά σε αυτή την ίδια την ύπαρξη της αλυσίδας των φαινομένων. Αυτή αποτελεί το απύθμενο μυστήριο, το αναμφισβήτητο θαύμα που γνωρίζουμε, το οποίο μας ανάγει στις ιδιότητες του Θεού".

Ο Νεύτων κατέληξε επαγωγικά στο να πει τα παραπάνω σοφά λόγια. Αλλά είναι γεγονός ότι τον Θεό ¾ ενώ ο ίδιος αυτοαποκαλύπτεται μέσω του βιβλίου της φύσης και της Αγίας Γραφής, τελικά Τον ανακαλύπτουν, μόνον όσοι επίμονα Τον αναζητούν.

Δ.Κ.Τ.

[1] James Jeans, Το Μυστηριώδες Σύμπαν (ελλ.μεταφρ.Λ.Λιώκη) σελ. 118-119.
[2] H. Vogt, Kosmos und Gott (Heidelberg 1951), σελ. 102
[3] E. Whittaker, Space and Spirit (London 1946), σελ. 135.
[4] R. Jastrow, Reader's Digest (Επιλογές, Φεβρ. 1982) σελ. 34, και του ίδιου, "Μέχρι να Πεθάνει ο Ήλιος" (Κρόνος, 1979) σελ. 20.
[5] Paul Davis, Superforce, London 1990, σελ. 5.
[6] Βλ. π.χ. R.E.D. Clark, The Universe: Play or Accident? (1961) και πρβλ. άρθρο "Ο Θεός και το Big Bang" εφημ. Βήμα της Κυριακής 2/4/1989, σελ. 22\

Ενδιαφερον Internet Sites:
http://users.hellasnet.gr/panelppv/ppugr0.htm
http://www.rel.gr/
http://www.rel.gr/pages/Meletes/gerontiko.php
http://agrino.org/orthodoxy/gr/

***Copy and then Paste***

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Dr.Doom
Μέλος 1ης Βαθμίδας


138 Μηνύματα
Απεστάλη: 07/04/2004, 00:35:17  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Dr.Doom  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Ελευθερια ειναι πολυ μεγαλο πραγμα. Ειναι ο σκοπος της εξελιξης των ανθρωπων, ειναι ενα απιαστο ονειρο, μια κρυφη επιδιωξη που πολοι αναζητουν. Η μη υπαρξη της αποδεικνυει την κατωτεροτητα της ανθρωπινης φυλης. Πολοι ομως πιστευουν πως ελευθερια υπαρχει και μαλιστα σε τεραστιες ποσοτητες. Αυτοι ειναι οι ιδιοι που συνεχως προσπαθουν να τη μειωσουν απο τους υπολοιπους. Αντισταθειτε συμπολεμιστες στον αγωνα κατα των περιορισμων. Ας απαιτησουμε την ελευθερια μας!!!!

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Michael Design
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Uganda
186 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/11/2008, 17:59:03  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Michael Design  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Το θέμα της ελευθερίας με έχει απασχολήσει και εμένα. Με μεγάλο ενδιαφέρον λοιπόν διάβασα τις πολλές απόψεις που αναπτύχθηκαν σε αυτό το θέμα από τα διάφορα μέλη του forum και μπορώ να πω ότι όλες σχεδόν οι απόψεις είχαν να προσδώσουν και από μια ενδιαφέρουσα και χρήσιμη πτυχή του θέματος.
Στο προσφιλές μου πλέον άθλημα – δηλαδή το σερφάρισμα στο ίντερνετ – βρήκα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο με το ίδιο θέμα το οποίο κατά την γνώμη μου περιέχει εξαιρετικά σημαντικές αλήθειες που ίσως σοκάρουν και κάποιους. Θέλω λοιπόν να το μοιραστώ μαζί σας - αν και προειδοποιώ ότι είναι κάπως μεγάλο – με την ελπίδα ότι θα αναζωπυρώσει την συζήτηση αυτήν και θα προσφέρει τροφή για σκέψη. Σας το παραθέτω λοιπόν……

Όταν ήμουν μικρός, πολλές φορές άκουγα τους μεγάλους γύρω μου να λένε: «Το ύψιστον αγαθόν είναι η ελευθερία». Η φράση αυτή με προβλημάτιζε όποτε την άκουγα, ώσπου κάποια στιγμή κατάλαβα ότι σήμαινε πως «το καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να είσαι ελεύθερος». Μπορεί να ήμουν ακόμη μικρό παιδάκι, αλλά τότε κατάλαβα ότι εγώ δεν ήμουν ελεύθερος. Δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι μου χωρίς συνοδό, δεν μπορούσα να απομακρυνθώ προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, δεν μπορούσα να κοιμάμαι ό,τι ώρα ήθελα, δεν μπορούσα να παίξω όποτε και όσο ήθελα, ό,τι έλεγα στους άλλους ήταν πάντα λάθος και όλοι ήθελαν να με διορθώνουν, δεν μπορούσα να αποκτήσω ό,τι ήθελα, να φάω και να πιω ό,τι ήθελα, να εξερευνήσω τον κόσμο, να πετάξω, να γνωρίσω απαγορευμένα για μένα πράγματα, να αμφισβητήσω τους δασκάλους μου, κλπ, κλπ.
Ρωτούσα τους μεγάλους γύρω μου αν είναι σωστό να έχει κανείς το καλύτερο πράγμα στον κόσμο και να είναι ευτυχισμένος μ’ αυτό. Μου απαντούσαν, ναι, είναι σωστό. Τότε τους ρωτούσα γιατί εγώ να μην έχω την ελευθερία μου, αφού αυτό είναι το «ύψιστον αγαθόν» που μπορεί να έχει κανείς. Οι μισοί μου απαντούσαν ότι ήμουν ακόμη πολύ μικρός και οι κίνδυνοι στον κόσμο ήταν πάρα πολλοί, γι’ αυτό και έπρεπε να κάνω ό,τι μου λένε και να μην είμαι τόσο ελεύθερος. Οι άλλοι μισοί μου απαντούσαν ότι ήμουν ακόμη πολύ μικρός για να τα καταλάβω αυτά και θα έπρεπε να περιμένω να μεγαλώσω για να μου παραχωρηθεί το «ύψιστον αγαθόν». Έτσι κι εγώ, έκανα υπομονή περιμένοντας να μεγαλώσω (εντάξει, έκανα και μερικές «παρανομίες» για να πάρω μία γεύση από τη μελλοντική ελευθερία μου), υπακούοντας σε ό,τι μου έλεγαν οι μεγάλοι, περιμένοντας με καρτερία τη στιγμή που θα μπορώ κι εγώ το σκλαβάκι να απολαύσω το «ύψιστον αγαθόν».
Σήμερα, έχοντας σώας τα φρένας και το ώριμον της ηλικίας, καταγγέλλω τους μεγάλους ότι με εξαπάτησαν. Όχι μόνο συνεχίζω να μην είμαι ελεύθερος, αλλά όταν ήμουν μικρός ήμουν πολύ πιο ελεύθερος απ’ ότι είμαι τώρα, σε σημείο να νοσταλγώ συχνά την ελευθερία της παιδικής μου ηλικίας!
Κατ’ αρχήν, μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η ελευθερία δεν είναι το «ύψιστον αγαθόν». Το ύψιστον αγαθόν είναι το χρήμα. Κι αν έχεις πολύ χρήμα, μόνο τότε είσαι ελεύθερος. Για τη δική μου παιδική λογική αυτό σημαίνει ότι είσαι όμηρος. Και με το χρήμα εξαγοράζεις την ελευθερία σου. Πληρώνεις τα λύτρα. Με λίγα λύτρα πληρώνεις απλώς το δικαίωμά σου να υπάρχεις και να αναπνέεις στην πραγματικότητα, με πολλά λύτρα πληρώνεις το δικαίωμά σου να περνάς καλά και να είσαι ωραίος και αξιοπρεπής στις βόλτες σου στην πραγματικότητα, και με πάρα πολλά λύτρα –ε, τότε διαμορφώνεις την πραγματικότητα. Τα πάντα εξαγοράζονται εδώ. Διότι η ελευθερία είναι τα πάντα, κι η ελευθερία εξαγοράζεται, γι’ αυτό και είναι το «ύψιστον αγαθόν», διότι είναι το «ακριβότερον αγαθόν», αφού στην πληρότητά της εξαγοράζεται με πάρα πολλά χρήματα. (Αυτό εξηγεί και την εμμονή μας με τους ηρωικούς προγόνους μας που αγωνίστηκαν για την ελευθερία υπό το λάβαρο που έγραφε «Ελευθερία ή Θάνατος» –φράση με εννιά συλλαβές που εξηγούν και τις εννιά ρίγες στη σημαία μας– κρατάμε τα ιδανικά τους σε μια νέα κοινωνία που έχει παραφράσει λίγο αυτή τη φράση στο νέο λάβαρο «Χρήμα ή Θάνατος». Όπως και τότε, έτσι και τώρα, το «ύψιστον αγαθόν» είναι ζήτημα επιβίωσης).
Δεν είμαι ελεύθερος τώρα που μεγάλωσα, παρ’ όλες τις παιδικές προσδοκίες μου. Δεν είμαι ελεύθερος γιατί είμαι δεσμευμένος από το χρήμα, από τις υποχρεώσεις μου, από το ρόλο που απαιτούν από εμένα οι άλλοι άνθρωποι, δεσμευμένος από το φόβο για τα πάντα, τις ενοχές για τα πάντα, δεσμευμένος σε μια προγραμματισμένη καθημερινότητα, σε έναν τόπο, σε μία γλώσσα, σε μία αντίληψη, δεσμευμένος από κοινωνικές επιταγές, θρησκευτικές επιταγές, οικογενειακές επιταγές, δεοντολογικές επιταγές, γεωγραφικές και κλιματικές επιταγές, τραπεζικές επιταγές. Κι όλα αυτά δεν είναι παρά η αδόκιμη εισαγωγή στην περιγραφή του δράματος της δέσμευσής μου.
Θα μου πείτε ότι είμαι ουσιαστικά ελεύθερος, στον «ελεύθερο χρόνο» μου. Τί ειρωνεία... Τι ειρωνική έκφραση: «στον ελεύθερο χρόνο μου». Για να την κατανοούμε καλύτερα, πρέπει να θυμόμαστε ότι η λέξη «δουλειά» είναι η λέξη «δουλεία» με τον τόνο μετατοπισμένο. Γιατί, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η δουλειά είναι αυτό ακριβώς: μισθωτή δουλεία. «Δουλεύω» σημαίνει είμαι δούλος. Πέντε χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και επίπονης εξερεύνησης του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των ιδεών, το μόνο ουσιαστικό που κατάφεραν ήταν να μετατοπίσουν έναν τόνο σε μία λέξη, για να μη νιώθουμε άσχημα. Κάποτε οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν δούλοι των ισχυρών. Μέσα σε πέντε χιλιάδες χρόνια κάτι άλλαξε: τώρα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ακόμη δούλοι, αλλά τους έχει παραχωρηθεί λίγος «ελεύθερος χρόνος». (Και «διακοπές», δύο φορές το χρόνο: μία για τον Χριστούλη και μία για τον τουρισμό).
Τέλος πάντων, δεν θέλω να κατηγορηθώ εδώ για πολιτική σκέψη, αφού θεωρώ την πολιτική σκέψη ύποπτη διαδικασία, μιας και θεωρώ την πολιτική: εφαρμοσμένη συνωμοσιολογία. Προτιμώ να κατηγορηθώ για ελεύθερη σκέψη… (Κι η ελεύθερή μου σκέψη, κοιτώντας το παιχνίδι γύρω μου, μου λέει ότι ο νόμος που εκπέμπεται είναι αυτός: «Θα δουλεύεις για να παράγεις τα προϊόντα που θα αγοράζεις με το χρήμα που θα παίρνεις από τη δουλειά σου. Όσο πιο καλά και υπάκουα παίζεις σ’ αυτό το φαύλο κύκλο, τόσο πιο ελεύθερος θα γίνεσαι, αφού θα σου παραχωρείται όλο και πιο πολύς “ελεύθερος χρόνος”…» Μάλιστα… Τώρα καταλαβαίνω την αληθινή έννοια της παράξενης φράσης «ο χρόνος είναι χρήμα»).
Παραπάνω έλεγα ότι όταν ήμουν μικρός και διψούσα για ελευθερία, πολλοί μεγάλοι μου έλεγαν ότι «ήμουν ακόμη πολύ μικρός και οι κίνδυνοι στον κόσμο ήταν πάρα πολλοί, γι’ αυτό και έπρεπε να κάνω ό,τι μου λένε και να μην είμαι τόσο ελεύθερος». Τώρα, ή εγώ δεν μεγάλωσα ακόμη, ή οι κίνδυνοι στον κόσμο συνεχίζουν –παρ’ όλο που μεγάλωσα– να είναι πάρα πολλοί, και πρέπει να κάνω ότι μου λένε και να μην είμαι και τόσο ελεύθερος. (Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, οι «μεγάλοι» του κόσμου το λένε και κάθε μέρα από την τηλεόραση). Επειδή όμως πλέον είμαι αρκετά μορφωμένος, μπορώ πια να αναλύσω αυτή τη ρήση των μεγάλων, με φιλοσοφική πρόθεση. (Δεν είμαι μορφωμένος επειδή πήγα στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά τους, τελικά μορφώθηκα μόνος μου. Αφού –αν θέλετε να συνεχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους– τα παιδάκια τα στέλνουν στο σχολείο για να μάθουν να ξυπνάνε το πρωί, να υπακούνε σε ανωτέρους, να πειθαρχούν, και να συμβιώνουν με τα άλλα παιδάκια κάνοντας ό,τι κάνουν τα άλλα παιδάκια με στόχο την ομοιογένεια. Αυτό δεν είναι μόρφωση, είναι «κοινωνική εκπαίδευση» για να φτιάχνει εργάτες και υπαλλήλους, στρατιώτες και μέλισσες, και κατ’ εξαίρεση «ειδικούς» σε προδιαγεγραμμένους τομείς. Ή, μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, είναι μόρφωση, γιατί η λέξη «μόρφωση» σημαίνει τη διαδικασία με την οποία κάτι «παίρνει μορφή». Και, στην περίπτωσή μας, η μορφή προέρχεται από κάποιο καλούπι ενός αόρατου εργοστάσιου. Χμ, κι αν η πρέσα δεν δουλέψει σωστά, τότε το προϊόν πρέπει να πάει στο «αναμορφωτήριο». Γι’ αυτό μάλλον μου αρέσει να λέω ότι μορφώθηκα μόνος μου, όσο μπόρεσα).
Αν αναλύσω, λοιπόν, εκείνη τη ρήση των μεγάλων, με φιλοσοφική πρόθεση, θα δω ότι ανάμεσα στη μικρότητα και στην ελευθερία στέκει ένα σοβαρό διαχωριστικό εμπόδιο: ο φόβος. Όταν ήμουν μικρός, η γιαγιά μου συνήθιζε να λέει μία άλλη αινιγματική ρήση, που τότε δεν την καταλάβαινα: «Ο φόβος φυλάει τα έρημα…» Σήμερα, η ίδια φιλοσοφική πρόθεση (ή αλληγορική, αν προτιμάτε) με βοηθάει να την κατανοήσω. Αναφέρεται στα πρόβατα ή –γιατί όχι– στα μικρά παιδάκια. Εννοεί ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούμε πολύ αν τα πρόβατα μείνουν αφύλαχτα, («έρημα», δηλαδή μόνα τους, χωρίς φύλακα), αφού τα φυλάει ο φόβος τους. Φοβούνται και από μόνα τους, δεν χρειάζεται να τα φοβίζουμε εμείς συνεχώς…
Λοιπόν, ένα πρώτο μου συμπέρασμα καθώς μεγάλωνα, ήταν ότι ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος γιατί φοβάται. Τί φοβάται; Μα, φυσικά, την ελευθερία. Φοβάται την ελευθερία. (Κι όταν δεν τη φοβάται αυτός, δεν πειράζει, τη φοβούνται οι άλλοι, στο πρόσωπό του… Αν το σκεφτείτε λίγο, θα δείτε ότι οι «ελεύθεροι» άνθρωποι συνήθως είναι ύποπτοι, «αναξιόπιστοι», «αμφιλεγόμενοι», «απειθάρχητοι», «άτακτοι», «ανεξέλεγκτοι», «ιδιόρρυθμοι», «τρελοί», «παράνομοι», ακόμη και «σατανικοί»). Φυσικά, αυτό ισχύει γιατί ο άνθρωπος, πάνω απ’ όλα, φοβάται το άγνωστο (την ύψιστη σύνοψη όλων των φόβων), δηλαδή τον θάνατο. Νομίζω πως –σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό– είμαστε όντα της συνήθειας. Αν είμαι κλεισμένος στο βολικό, γνωστό, ασφαλές κελί μου, που στο κάτω-κάτω το έχω συνηθίσει κιόλας, γιατί να βγω εκεί έξω στο άγνωστο, άβολο, ανασφαλές και ασυνήθιστο σύμπαν για χάρη της ελευθερίας μου;
Από την άλλη, στην παιδική μου σκέψη, ελευθερία σημαίνει να κάνω αυτό που θέλω. Αλλά για να κάνω αυτό που θέλω, πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να ξέρω τι θέλω. Δηλαδή, όπως το καταλαβαίνω εγώ, να έχω όνειρα, να έχω οραματικό σκοπό. Απ’ όσο ξέρω, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν, δεν έχουν ιδιαίτερα όνειρα, δεν έχουν οραματικό σκοπό, είναι βολεμένοι στο μικρό κελί τους (και δεν ανησυχούν όσο βλέπουν και τους άλλους να είναι στα κελιά τους, οπότε δεν έχουν λόγο να αισθάνονται και ιδιαίτερα άσχημα, «αφού συμβαίνει σε όλους…») Η παράξενη αλήθεια είναι αυτή: οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι στ’ αλήθεια ελεύθεροι. Ή έστω δεν ξέρουν καν γιατί να είναι στ’ αλήθεια ελεύθεροι, δεν έχουν καν λόγο να είναι στ’ αλήθεια ελεύθεροι. Απ’ ό,τι φαίνεται τους αρκεί να είναι «λίγο» ελεύθεροι, είναι ικανοποιημένοι με «λίγη» ελευθερία, όχι με «πολύ». Σαν να λέμε, είναι ευχαριστημένοι αν το κελί έχει ωραία θέα από τα κάγκελα, μια τηλεόραση κι ένα μπαρ, κι επισκέπτες από τα άλλα κελιά, και που και που, όταν θέλουν, ελεύθερα, να βγαίνουν και μια βόλτα στην αυλή.
Κάποτε, συζητώντας –κάτι σχετικό με όλα αυτά– με τον μουσικό Ζαν-Ζακ Μπουρνέλ (τον μπασίστα των Stranglers), θυμάμαι μου είχε πει: «Α, είναι πρόστυχο να είσαι ελεύθερος, ή ακόμη και να θέλεις να είσαι ελεύθερος. Ποιος είσαι εσύ για να απαιτείς να είσαι ελεύθερος; Τί έχεις να παρουσιάσεις; Όταν όλοι γύρω σου είναι δούλοι του συστήματος ή του ρόλου τους, πώς μπορείς εσύ να είσαι ελεύθερος; Είναι αγένεια. Είναι σαν να πεινάνε τα παιδάκια στην Αιθιοπία κι εσύ να θέλεις μπριζόλες και αρώματα. Είναι απάνθρωπο…» Ο ειρωνικός φιλοσοφικός κυνισμός του Ζαν-Ζακ, με είχε κάνει να γελάσω εύθυμα, χωρίς να αναλογιστώ αμέσως τις μεγάλες αλήθειες που έκρυβε. Τότε, ήταν λίγο «πανκ» όλα αυτά, η οργή και η ειρωνεία ήταν κάτι σαν κοινωνική υποχρέωση, ήταν θέμα στυλ.
Τελικά, νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν αληθινά την ελευθερία, τους φοβίζει ή δεν την καταλαβαίνουν. Χρησιμοποιούν τη λέξη ελευθερία, ποιητικά, (μάλιστα, ίσως είναι η μόνη ποίηση που επιτρέπουν τόσο συχνά στον εαυτό τους). Οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι, θέλουν να έχουν «δικαιώματα». Τους ενδιαφέρει η «δικαιοσύνη», όχι η «ελευθερία». Θέλουν «να έχουν το δικαίωμα» να κάνουν κάτι, να λένε κάτι, ή να είναι κάπως. Αυτό εννοούν όταν λένε ότι θέλουν «να είναι ελεύθεροι». Δικαίωμα σημαίνει παραχώρηση δικαίου, «άδεια για το δικό μου», ας πούμε, δικαιωμένη απαίτηση. Είναι σαν να ζητάς μια άδεια από το λοχαγό σου, και να είναι υποχρεωμένος από τον κανονισμό να σου τη δώσει, αν τελείς τις προδιαγραφές γι’ αυτήν. Η λέξη «δικαίωμα», κατά τη γνώμη μου, κατά βάθος είναι προσβλητική, κάποτε κάποιος έδωσε κάποια «δικαιώματα» στους δούλους, ουσιαστικά τα απαραίτητα για μια κάπως αξιοπρεπή ζωή. Όλοι οι ανθρώπινοι αγώνες, δυστυχώς, έγιναν για το δικαίωμα στη ζωή και για την αξιοπρέπεια, φοβάμαι ότι δεν έγιναν για την Ελευθερία. Είμαστε, όπως μου το έλεγε ο Μπουρνέλ, παιδάκια σε μια πνευματική Αιθιοπία, πρέπει να ζητάμε ψωμί, νερό, περισσότερες ανάσες, όχι «μπριζόλες και αρώματα». Έπειτα από πέντε χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι –και όχι όλοι– κατέκτησαν απλώς το δικαίωμα στη ζωή και λίγο στην έκφραση, τα δεδομένα δηλαδή, και όχι την ελευθερία τους, την ατομική τους ελευθερία, πόσο μάλλον μια αληθινά ελεύθερη κοινωνία. Χρειάζεται άλλα πέντε χιλιάδες χρόνια πολιτισμός για να το κατακτήσουμε αυτό. Κι εγώ δεν θα είμαι εδώ τότε…
Θυμάμαι και μια πρόσφατη συζήτηση με τον καλό μου φίλο Θόδωρο Παπαδόπουλο (αδιόρθωτο τύπο, γνωστό συλλέκτη και ιδιοκτήτη του Berlin στη Θεσσαλονίκη), όπου χαρακτηριστικά μου είχε πει: «Παντελή, κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι οι άνθρωποι θέλουν ελευθερία. Οι άνθρωποι θέλουν ευτυχία. Δεν θέλουν ελευθερία, τί να την κάνουν; Και ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος μόνο αν είναι εξαρτημένος. Ελευθερία σημαίνει ανεξαρτησία, να μην εξαρτάσαι από κανέναν και από τίποτε, να είσαι ανεξάρτητος. Όμως, απ’ ό,τι βλέπεις, αυτό δεν είναι και τόσο φυσικό. Οι άνθρωποι, από τη φύση τους, είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τα πάντα, επιθυμούν την εξάρτηση, μ’ αυτήν νιώθουν καλά, την αποζητούν για να νιώσουν ευτυχία, γαλήνη και αρμονία. Είναι εξαρτημένοι από τη μαμά τους και τον μπαμπά τους, από τη γυναίκα τους ή από τον άντρα τους, από το φαγητό, από την ικανοποίηση των αναγκών τους, από τα όργανα του σώματός τους, από τις αισθήσεις τους, από τον καιρό, από τις ουσίες, από το σεξ, από το σπίτι τους και τα αντικείμενά τους, από την πατρίδα τους, από το DNA τους, από τις συνήθειές τους, από την καλοπέραση, από την ειρήνη και την ασφάλεια, από την πληροφορία, από τα σώου, από τις εντυπώσεις, από τη γνώμη και την κριτική των άλλων, από τις βιολογικές τους ανάγκες, από τον Θεό τους, κλπ. Έτσι νιώθουν ευτυχισμένοι. Έτσι έχουν μάθει. Έτσι είναι ένα με τον κόσμο γύρω τους, τον κόσμο τους. Το να αποζητάς την ελευθερία, την ανεξαρτησία, είναι σαν να θέλεις να είσαι δυστυχισμένος.
»Η πενηντάχρονη πείρα μου ως τώρα με έχει διδάξει ότι οι άνθρωποι θέλουν αγάπη, τρυφερότητα και στοργή, αποδοχή και κοινωνική αναγνώριση, ησυχία και ασφάλεια, ψυχαγωγία και φιλία, οικογένεια και δημιουργία, παρηγοριά και κατανόηση, σεβασμό, σιγουριά και καλοπέραση. Όλα αυτά είναι εξάρτηση. Δεν θέλουν να είναι ανεξάρτητοι. Δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητοι. Απλά το λένε καμιά φορά για πλάκα, για να κάνουν τους έξυπνους, τους διαφορετικούς. Αυτό είναι όλο. Αν υπήρχε αληθινή ελευθερία στον κόσμο, χαθήκαμε, καταστραφήκαμε. Κανείς δεν θα ξέρει που πάνε τα τέσσερα…»
Ο Θόδωρος είναι επίσης κυνικός και μεγάλος χιουμορίστας, αλλά νομίζω ότι είναι σοφό αυτό που μου είπε, έχει δίκιο. Στην ουσία δεν διαφέρει απ’ αυτό που μου είπε κάποτε ο Λάμα Ντόρτζιε: «Απόλυτη ελευθερία σημαίνει και ελευθερία από την ελευθερία…» Αν και αυτό είναι ένας ακροβατικός συλλογισμός, μια λεκτική μαύρη τρύπα, που στοχεύει στη «φώτιση» του ακροατή, όπως του το δίδαξαν οι δάσκαλοί του. Από την άλλη, θυμάμαι μια παλιά μυστηριώδη συζήτηση με τον συγγραφέα Γιώργο Μπαλάνο, κατά την οποία είχε πει την θρυλική ατάκα: «Τα πάντα γίνονται για μεγαλύτερα ποσοστά ελευθερίας…» ©
Δηλαδή, όπως το σκέφτομαι αυτήν τη στιγμή, όλα, τα πάντα, γίνονται για την ελευθερία, αλλά βήμα-βήμα, κάθε φορά έστω και για μια ίντσα παραπάνω ελευθερίας, επίπονα, αργά, σταδιακά, πολεμικά. Όμως, κοιτώ γύρω μου και μέσα μου και βλέπω ότι αυτό γίνεται απελπιστικά αργά, τόσο αργά που όταν επιτέλους κερδίζεται η ίντσα κανείς δεν το συνειδητοποιεί. Και έστω μέχρι να γίνει αυτό το βηματάκι, ο αρχικός σκοπός του έχει ξεπεραστεί προ πολλού, είναι πλέον άσκοπο, η πρόθεση έχει μεταλλαχθεί πολύ πριν καν θυμηθεί ότι κάποτε έδωσε την εντολή γι’ αυτό το τόσο καθυστερημένο βήμα. Αυτά τα βήματα, αυτά τα αργοπορημένα «ποσοστά», είναι σαν τους παλιούς καλούς επαναστάτες, που ξεκίνησαν να πολεμήσουν την τυραννία, και μέχρι να τη νικήσουν έχουν γίνει και οι ίδιοι τύραννοι. Η Ελευθερία, αυτή η αγαπημένη κυρία των πολεμιστών και των ποιητών, ξεγλιστρά συνεχώς, ξεφεύγει από τις προθέσεις, είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, πάντα άπιαστη, πάντα χαμένη. Δεν προσφέρει ποτέ ένα ανέλπιστο νόημα, έστω κι αν τα πάντα γίνονται γι’ αυτήν… Ναι, βέβαια, δεν μπορούμε παρά να το παραδεχτούμε, και ο Μπουρνέλ και ο Θόδωρος και ο Λάμα και ο Μπαλάνος έχουν δίκιο. Πως θα μπορούσαν να μην έχουν; Όλοι οι ωραίοι άνθρωποι έχουν δίκιο.
Αλλά, να, δεν ησυχάζω, κοιτώ γύρω μου και βλέπω έναν κόσμο στον οποίο βασιλεύει η τερατώδης βλακεία, μια βλακεία που βγάζει μάτι. Και, έστω κι αν αυτό το συμπέρασμα κατά βάθος υπονοεί ότι εγώ είμαι ο έξυπνος ή έστω ο πιο βλάκας, δεν αντέχω αν δεν το καταγγείλω.
Βλέπω στην τηλεόραση ανθρώπους να μιλούν για ελευθερία, ενώ έχουν δεμένο το λαιμό τους με γραβάτες και περιστοιχίζονται από υπάλληλους, στρατιώτες και ασφαλίτες. Και κανένας δεν το παρατηρεί. Βλέπω τον μισό κόσμο να γενοκτονεί τον άλλο μισό κόσμο, στο όνομα του Θεού, της οικονομίας, της «ελευθερίας». Βλέπω τους μεγαλο-δημοσιογράφους να μιλούν για ελευθερία της σκέψης και της γνώμης, οι ίδιοι άνθρωποι που διαμορφώνουν κατά παραγγελία (άγνωστο από ποιους) επί δεκαετίες την κοινή γνώμη, και μάλιστα όλοι τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με ολόιδιες μεθόδους και γραμμές, σε σημείο να κάνεις ζάπινγκ στα δελτία ειδήσεων και να μη χάνεις καμία είδηση, γιατί τις λένε όλα με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια πλάνα, με τις ίδιες λέξεις και ακόμη και με την ίδια σειρά. Και κανένας δεν το παρατηρεί. Βλέπω τους ανθρώπους να στεναχωριούνται με τα ίδια πράγματα, να χαίρονται με τα ίδια πράγματα, να ποθούν τα ίδια πράγματα, να μιλούν με τον ίδιο τρόπο για τα ίδια πάντα θέματα, να κινούνται όλοι μαζί με τον ίδιο τρόπο, να ντύνονται με τα ίδια ρούχα, να κάνουν τα ίδια λάθη, να πιστεύουν όλοι βασικά στα ίδια πράγματα, να ονειρεύονται τα ίδια πράγματα, να έχουν ίδια αντίληψη, ίδιο τρόπο σκέψης, ίδια ζωή, ίδιο θάνατο. Και όλοι τους νιώθουν διαφορετικοί, μοναδικοί, ελεύθεροι, και κανείς δεν παρατηρεί τη ρομποτική μας ομοιογένεια…
Από την άλλη, βλέπω τον άνθρωπο, όσο τον ξέρω: δεν αγωνίζεται για μεγαλύτερα ποσοστά ελευθερίας, αλλά για μεγαλύτερα ποσοστά δύναμης. Είτε αυτό σημαίνει να έχει το καλύτερο αυτοκίνητο, την καλύτερη μαγεία, τον καλύτερο θεό με το μέρος του, είτε σημαίνει να έχει απόλυτο έλεγχο στα πράγματα, να έχει τη μεγαλύτερη αποδοχή από τους άλλους, να έχει περισσότερο χρήμα, δεν σταματά να αγωνίζεται συνεχώς για μεγαλύτερα ποσοστά δύναμης. Βλέπω ακόμη και τους λεγόμενους «διανοούμενους» να μην είναι καθόλου εστιασμένοι στον πνευματικό κόσμο, αναζητώντας πνευματική ελευθερία, αλλά να θέλουν να ελέγχουν για λογαριασμό και εν ονόματι του πνεύματος τον υλικό κόσμο, αναζητώντας πνευματικό θρόνο επί της ύλης, κι ο καθένας κατασκευάζει το μικρό του δόγμα, ζητώντας από τους άλλους να το προσκυνήσουν, ή να παραμείνουν «σκλάβοι» της «άγνοιας» αν δεν αποδεχθούν το δόγμα της γνώσης που αυτοί εγκαθιδρύουν. Και κανένας δεν το παρατηρεί, κι όλοι τους ονομάζουν «ανθρώπους του πνεύματος». Και από την άλλη για να είσαι αποδεκτός ως «άνθρωπος του πνεύματος και της γνώσης», ακόμη και ως απλός στοχαστής ή ως αναλυτής, πρέπει να είσαι «έγκυρος». Και κανένας δεν ρωτάει επιτέλους: τί εννοείτε όταν λέτε «έγκυρος» ρε παιδιά; Να έχει «εγκριθεί» και «επικυρωθεί» από ποιόν; Να του έχει δοθεί «κύρος» από ποιον; Πώς τον λένε επιτέλους να μάθουμε κι εμείς το όνομά του; «Έγκυρος» βάσει ποιου δόγματος; Βάσει ποιας γραμμής; «Εν κύρος» βάσει ποιου κυρίου;
Βλέπω τους ανθρώπους να ψάχνουν παντού και πάντα την αλήθεια, σε έναν κόσμο που είναι ολόκληρος κατασκευασμένος πάνω στα ψέματα, και να μετατρέπουν τα πιο διαδεδομένα από αυτά τα ψέματα, σε «μεγάλες αλήθειες». Όλοι θέλουν να είναι ξεχωριστοί από τους άλλους, και θέλουν να πρεσβεύει η γνώμη τους την αλήθεια, και θέλουν να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους. Και πιστεύουν ότι η αλήθεια είναι πάντα μία! Τί σημασία έχει να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας, αν αυτή είναι ίδια με όλες τις άλλες;;...
Όλους τους ανθρώπους τους ενδιαφέρει η αλήθεια, ενώ θα έπρεπε να τους ενδιαφέρει η ελευθερία. Τους ενδιαφέρει η «αλήθεια»! Άραγε, ποια από τις επτά δισεκατομμύρια αλήθειες; Αυτή που τους βολεύει, αυτή που έχουν μάθει, αυτή στην οποία αναγνωρίζουν τα στοιχεία που τους τρέφουν, αυτή που είναι «επικυρωμένη» από την «παγκόσμια επιτροπή αναγνώρισης και επικύρωσης αληθειών». «Συλλογάται καλά όποιος συλλογάται ελεύθερα». Λάθος! Βγες εκεί έξω να συλλογιστείς ελεύθερα και θα δεις τι έχεις να πάθεις. Οι άνθρωποι γύρω μου ξέρουν και πιστεύουν και αναγκάζονται κάτι άλλο: «Συλλογάται καλά όποιος συλλογάται ψύχραιμα», δηλαδή όποιος είναι ψυχρόαιμος σαν τις σαύρες, όποιος είναι διπλωμάτης (με «διπλά μάτια»), όποιος ζυγίζει τι τον συμφέρει και τι όχι, όποιος «προσέχει» τι συλλογάται, και αν αυτό που συλλογάται είναι εγκεκριμένο από την «επιτροπή έγκρισης και αποδοχής συλλογισμών»…
Όλοι εμείς εδώ στον «ελεύθερο» κόσμο, άραγε είμαστε υπέρ της ελευθερίας; Ακόμη κι αν αποδεχθούμε πως, όπως σοφά λέει ο Θόδωρος, είμαστε εξαρτημένοι από την ευτυχία που είναι το αντίθετο της ελευθερίας, ακόμη και τότε, σ’ αυτά τα χαμηλά Μπαλανικά «ποσοστά», τί σημαίνει ελευθερία; Με την απλοϊκή παιδική μου σκέψη σημαίνει: να είμαι απλά ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω και να λέω ό,τι θέλω, αρκεί να μη στερώ την ελευθερία των άλλων, να επενδύω το χρόνο μου όπου θέλω και να μην εκβιάζομαι με κανέναν απολύτως τρόπο, να μπορώ να μετακινούμαι όπου θέλω και να μαθαίνω ό,τι θέλω, να πιστεύω ό,τι θέλω και να εκφράζω την πίστη μου όπως θέλω, να είμαι ελεύθερος να καταθέτω την άποψή μου και να είναι σεβαστή από όλους, το ίδιο σεβαστή με την άποψη όποιου άλλου, όποιος κι αν είναι αυτός, να επικοινωνώ ελεύθερα με όποιον θέλω και με όποιον τρόπο έχουμε συμφωνήσει μεταξύ μας, να μπορώ ελεύθερα να δημιουργώ, να επιλέγω, να μη δίνω αναφορά σε κανέναν αν δεν το επιθυμώ, να εφαρμόζω τον ολόδικό μου τρόπο ζωής, να αλλάζω τελείως τον εαυτό μου όποτε θέλω, να είμαι ελεύθερος σε όλα αυτά αρκεί να μη βλάπτω συνειδητά κανέναν.
Αν ρίξετε μια προσεκτική ματιά στα παραπάνω, θα δείτε ότι όλα ανήκουν στα «ευκόλως εννοούμενα». Και μάλιστα, η τυραννία της βλακείας που μας βασανίζει καθημερινά, έχει κάνει τους περισσότερους από εμάς να πιστεύουμε ότι όλα αυτά ισχύουν, ότι όλα αυτά τα έχουμε! Κι όμως, δεν τα έχουμε, ούτε καν τυπικά, παρά μόνο ίσως στο τελείως ελάχιστο και απαραίτητο για την επιβίωσή μας (και συχνά ούτε καν αυτό). Δεν τα είχαμε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας, κανένας μας. Ποια είναι λοιπόν η Ελευθερία, κύριοι σοφοί δάσκαλοι που μου μιλούσατε γι’ αυτήν στο σχολείο; Κι εσείς οι μεγάλοι που μου λέγατε ότι ήμουν μικρός ακόμη για να τα καταλάβω όλα αυτά και «προς το παρόν» έπρεπε να κάνω ό,τι μου λέγατε; Ποια είναι η ελευθερία για την οποία αγωνιστήκατε κύριοι επαναστάτες; Ποια είναι η Ελευθερία που της έγραψες ύμνο κύριε μεγάλε ποιητή; Αφού δεν τη γνωρίσατε ποτέ, από πού τη μάθατε;
Τη μάθατε από τους ωραίους ανθρώπους που την είδανε με τη φαντασία τους.
Τη μάθατε από τους ονειροπόλους που την ονειρεύτηκαν. Τη νιώθατε στον άνεμο να σας καλεί τότε που ήσασταν μικρά παιδιά, και την ποθήσατε για να παίξετε και για να εξερευνήσετε το μυστήριο του κόσμου. Τη μάθατε από τους «φευγάτους» εραστές της περιπέτειας και από τους εξερευνητές, που φύγανε στα πέρατα του κόσμου για να την εντοπίσουν. Τη μάθατε από τους καλλιτέχνες που την είδαν σε οράματα και προσπάθησαν να τη ζωγραφίσουν, να τη συλλαβίσουν, να την τραγουδήσουν, και από τους «τρελούς».Τη μάθατε από τους κατατρεγμένους και από τους φυλακισμένους, από τους ευφάνταστους δούλους και από τους δραπέτες και τους φυγάδες και τους αμφισβητίες, από τους αναίτιους αντάρτες και από τους «αμφιλεγόμενους». Δεν τη μάθατε από τους μεγάλους, από το σχολείο, από τους πολιτικούς, από τους στρατοκράτες, από τους παπάδες, από τους δικηγόρους και από τους δημοσιογράφους και τους τραπεζίτες, από τους λογικούς, από τους «έγκυρους» και από τους άρχοντες και τους μεσσίες. Γιατί δεν μου το είπατε ποτέ αυτό;...
Η ελευθερία για την οποία όλοι μου μιλούν, δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ. Υπάρχει μόνο το «Φάντασμα της Ελευθερίας». Μια ελπίδα, ένας πυρετός του νου, ένα όραμα, ένα όνειρο, μια φανταστική κατασκευή, μια τρελή ιδέα για τη ζωή και την έκφραση.
Νιώθω πολύ απογοητευμένος από τον κόσμο των μεγάλων που δεν μου τα δίδαξε ποτέ αυτά, και που έπρεπε να αφιερώσω δεκαετίες αναζήτησης για να τα μάθω και να τα καταλάβω μόνος μου. Και τώρα που τα κατάλαβα, βλέπω τους πάντες γύρω μου να κοροϊδεύουν τους πάντες, βλέπω ακόμη και τους σοφούς και τους αντιδραστικούς να μην το καταγγέλλουν, να μη μιλάνε. Γιατί; Άραγε, ακόμη και οι σοφοί και οι αντιδραστικοί είναι τελικά βλάκες; Όχι. Είναι γιατί φοβούνται! Γιατί δεν υπάρχει ελευθερία. Φοβούνται να μιλήσουν, να το ξεσκεπάσουν. Φοβούνται μήπως χάσουν τη σύνταξή τους, τη θέση τους, τις μετοχές τους, την πόζα τους, τη ζωή τους. Αυτό πιστεύω εγώ, νομίζω ότι είναι ολοφάνερο, χωρίς να θέλω να αδικήσω μέσα μου τις λαμπρές εξαιρέσεις (πεθαμένοι άνθρωποι οι περισσότεροι) που άλλωστε δεν είναι αρκετές, ούτε ήταν ποτέ.
…Από τότε που ήμουνα μικρό παιδάκι, το όνειρό μου ήταν να γίνω συγγραφέας. Μου άρεσε να φαντάζομαι πράγματα, περνούσα τις ώρες μου ονειροπολώντας, παρατηρώντας το κάθε τι, εξερευνώντας τις λεπτομέρειες που δεν πρόσεχε κανείς.
Μου άρεσε να διαβάζω βιβλία, να βλέπω ταινίες, να παίζω δραματοποιώντας τις φαντασίες μου, να βλέπω όνειρα, να ακούω συναρπαστικές ιστορίες, να ταξιδεύω με τη σκέψη μου σε μέρη μακρινά, να ψάχνω παντού για το μυστήριο, το ασυνήθιστο, το πρωτόγνωρο, το άπιαστο. Μου άρεσε να διηγούμαι ιστορίες, να μετατρέπω τα πάντα σε ιστορίες, να επινοώ και να εφευρίσκω τις απολαύσεις μου. Πάντοτε ενθουσιαζόμουν με τα πάντα, τόσο πολύ και σε τέτοιο σημείο, που έφτασα να πιστεύω πως ο κόσμος είναι υπέροχος, μυστηριώδης, ανεξερεύνητος, απερίγραπτος. Κι άρχισα να νιώθω πως αναλογούσε σε μένα τον μικρούλη, να τον περιγράψω, να τον αποκρυπτογραφήσω, να τον ακούσω και να σημειώνω ό,τι μου έλεγε. Έψαχνα και μάθαινα τα πάντα με μεγάλη δίψα, εξερευνούσα και ζούσα τις δικές μου επικές περιπέτειες, κι έγραφα, έγραφα, έγραφα, τόσο πολύ και τόσο πεισματικά, που στο τέλος το πίστεψαν όλοι πως είμαι συγγραφέας, κι άρχισαν να με διαβάζουν. Κι ήμουν τόσο χαρούμενος γι’ αυτό, είχα τόσα πολλά να τους πω για τον κόσμο και για τα πράγματα που είχα μάθει, για τα όνειρα των ανθρώπων και για τις λεπτομέρειες που δεν πρόσεχε κανείς. Είχα τόσες πολλές ιστορίες να διηγηθώ, που στο τέλος άρχισε να με πιάνει μια μεγάλη θλίψη, γιατί κατάλαβα ότι δεν θα έφτανε μια ολόκληρη ζωή για να το κάνω, ο χρόνος που μου παραχωρήθηκε δεν θα μου επαρκούσε για να μάθω τα πάντα και να διηγηθώ τα πάντα.
Παρ’ όλα αυτά συνέχισα μόνο με την ελπίδα, πείθοντας τον εαυτό μου ότι είναι αθάνατος και ότι ο χρόνος είναι ψέματα. Διψούσα για τον κόσμο και για όλα του τα περιεχόμενα, ορατά και αόρατα. Πίστεψα ότι θα μπορούσα ίσως να ελευθερωθώ από το χώρο και το χρόνο, να αντισταθώ στη θλίψη και σε όλα τα άσχημα πράγματα, να πολεμήσω με την πένα μου την αδικία και την ασχήμια που βασανίζει όλους μας. Παιδικά πράγματα. Έλεγα ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από μυστήριο, συγκλονιστικές αλήθειες, κι ότι κρυφά στηρίζεται στη δικαιοσύνη, στην ελπίδα και στην ομορφιά. Πίστεψα ότι μπορώ να παρασύρω τους άλλους, τους φίλους μου έστω, να αντισταθούμε όλοι μαζί με τη δυναμική φαντασία μας, να νικήσουμε, και να δούμε όλα εκείνα που απαγορεύεται να δούμε, να ανακαλύψουμε για πρώτη φορά τον κόσμο...
Σήμερα νιώθω προδομένος από τον κόσμο. Κατάλαβα επιτέλους αυτό που ο κόσμος μου έκρυβε: ότι δεν είμαι παρά ένας ανόητος ονειροπαρμένος ψευτο-διανοούμενος, που περνάει την ώρα του μουτζουρώνοντας χαρτιά. Κατάλαβα ότι ίσως τελικά ο κόσμος δεν έχει τίποτε παραπάνω να μου προσφέρει, παρά μόνο θλίψη και θάνατο, σκλαβιά και αδικία. Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος πάνω στον αδυσώπητο νόμο του ισχυρού. Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε τελικά μεγάλο δίκιο όταν το έγραφε αυτό στο Mein Kampf, ήταν φυσιολάτρης, και εδώ πέρα ο μόνος δικαιωμένος αγώνας είναι εκείνος του ισχυρού εις βάρος του αδύνατου, όπως το θέλει και η μονότονη φύση, χωρίς να κρύβει κανένα μυστήριο πέρα από εκείνα της δύναμης και του αίματος, της πείνας και της δίψας, του θανάτου και της εξολόθρευσης, της αναπαραγωγής και της λήθης. Όποιος έχει το όπλο σκοτώνει τον άοπλο, όποιος έχει τη δύναμη υποτάσσει τον αδύνατο, μόνο οι Χίτλερ επιβιώνουν. «Ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων», όπως το έλεγε ο Ηράκλειτος που πέθανε μέσα στην κοπριά και τον φάγανε τα σκυλιά. Αυτός είναι ο «αγώνας για τα μεγαλύτερα ποσοστά ελευθερίας».
Η μόνη αξιοπρέπεια που έχουμε είναι η Σκέψη. Ό,τι υπέροχο έβλεπα σαν μικρό ενθουσιασμένο παιδάκι, ήταν και είναι απλά μέσα στο μυαλό μου. Αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένος να φάει τον εαυτό του για να έχει τροφή! Να σκοτώνει για να ζει! Να προδίδει για να ελπίζει! Να φανερώνει για να κρύβει! Γαμώτο, και όλοι οι άνθρωποι είναι αθώοι, όλοι ανεξαιρέτως, υπακούνε απλώς στο ορμέμφυτο, είναι κατασκευαστικό πρόβλημα του κόσμου όλα αυτά. Σήμερα νιώθω ότι ο κόσμος είναι ένα τραγικό λάθος, και ότι η μόνη του ελπίδα είναι το μυαλό μου. Το μυαλό σου. Η ελευθερία μου είναι μόνο η σκέψη μου... Ελευθερία έχω μονάχα μέσα μου. Η Σκέψη είναι ελεύθερη, κανείς δεν μπορεί να της στερήσει τη μαγική ελευθερία της, η οποία είναι αγνώστου προελεύσεως, δεν είναι από εδώ. Παρηγοριέμαι με τη γνώση ότι το είχαν καταλάβει και άλλοι αυτό, κι ότι δεν είμαι ο πρώτος, άρα δεν είμαι μόνος μου. Διαβάζω κάτι ξεχασμένους στίχους του ποιητή Algernon Swinburne:
«Είστε δυνατοί, ω βασιλιάδες, ω ισχυροί άντρες; Όχι, Ξοδέψτε όλοι σας την ισχύ και κλέψτε ό,τι μπορείτε, Κι όμως υπάρχει κάτι που ποτέ δεν θα σκοτώσετε, ποτέ, Τη Σκέψη, που ούτε η φωτιά ούτε το σίδερο μπορεί να τη φοβίσει. Η απλήγωτη κι αόρατη σκέψη που φεύγει Ελεύθερη έξω από το χρόνο, καθώς ο νότιος κι ο βόρειος άνεμος φυσούν, Ελεύθερη έξω από το χώρο, καθώς η ανατολική κι η δυτική θάλασσα κυλούν,
Κι όλα τα σκοτεινά πράγματα μπροστά της αποκτούνε λάμψη…»
Κι έτσι, αν θέλω τώρα, έστω κι αργά, να δικαιώσω την αποστολή του συγγραφέα, πρέπει να ξεχάσω τον κόσμο, να λευτερώσω τη σκέψη, να φύγει τελείως, να πετάξει, μακριά από εδώ, αρκετά μολύνθηκε από τη σκλαβιά και τη σαπίλα του θανάτου που βρωμάει παντού. Οι ιστορίες του συγγραφέα δεν είναι αληθινές, δεν πρέπει να είναι αληθινές. Αν ήταν οι ιστορίες αληθινές θα τρώγανε τον εαυτό τους, θα σκότωνε η μια την άλλη. Ο κόσμος είναι αληθινός και ανελεύθερος και σας τον χαρίζω. Ας τον διηγηθεί κάποιος άλλος…
Θα κάνω τα πάντα για να διηγηθώ τα πάντα για οποιονδήποτε άλλον κόσμο εκτός από αυτόν... Άλλωστε, από καιρό το υποψιαζόμουν και τώρα πλέον το ξέρω καλά: Ο κόσμος αποτελείται από κόσμους, κι η αληθινή ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία όλων αυτών των κόσμων, που γεννιούνται στο κεφάλι μας και ίσως δεν πεθαίνουν μαζί με το κεφάλι μας, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν, και να διηγούνται ατέρμονα εκείνη τη μυστική ιστορία που δεν διηγήθηκε ποτέ κανείς: την ιστορία της ελευθερίας του πνεύματος...


Παντελής Γιαννουλάκης

http://giannoulakis.blogspot.com/Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Richter
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
359 Μηνύματα
Απεστάλη: 28/11/2008, 20:46:53  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Richter  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
Σήμερα, έχοντας σώας τα φρένας και το ώριμον της ηλικίας, καταγγέλλω τους μεγάλους ότι με εξαπάτησαν. Όχι μόνο συνεχίζω να μην είμαι ελεύθερος, αλλά όταν ήμουν μικρός ήμουν πολύ πιο ελεύθερος απ’ ότι είμαι τώρα, σε σημείο να νοσταλγώ συχνά την ελευθερία της παιδικής μου ηλικίας!
Αυτό που νοσταλγείς αγαπητέ Michael Design (η μάλλον ο συγγραφέας) δεν είναι η παιδική ελευθερία άλλα η παιδική αθωότητα. Δεν σου κρύβω ότι και έγω έχω μερικές φορές έχω τέτοιες νοσταλγίες. Παρολααυτά βλέπω ότι έχεις κάποια απωθημένα με το χρήμα. Δέν νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι σκλάβος του χρήματος ούτε οτί το χρήμα μας υποδουλώνει.. Τώρα αν το χρήμα αγοράζει τα πάντα αυτό είναι ένα άλλο θέμα... Θα σου φέρω ένα άλλο παράδειγμα: (δεν ξέρω τι δουλειά κάνεις) φαντάσου να είσαι σε ένα τομέα εργασίας να παίρνεις καλά λεφτά άλλα να μην είσαι παραγωγικός και κατά συνέπεια αποδοτικός στην δουλεια σου. Δεν νομίζω ότι αισθάνεσαι ικανοποιημένος απο αυτό το πακέτο..!

Μῆνιν ἄειδε θεὰ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Psychopompos
Νέο Μέλος

Greece
28 Μηνύματα
Απεστάλη: 29/11/2008, 01:11:03  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Psychopompos  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Γεια σας! Είμαι καινούργιος εδώ. Τα θέματα του φόρουμ μου άρεσαν πολύ και επίσης το επίπεδο των αναζητήσεων από τα μέλη. Χαίρομαι που βρίσκομαι στη παρέα σας και θα ήθελα να ξεκινήσω την επικοινωνία μαζί σας με μια προσωπική άποψη στο θέμα αυτό της ελευθερίας και μετά από τις ενδιαφέρουσες απόψεις που έχουν ήδη τοποθετηθεί στο θέμα.
Η εσώτερη αναζήτηση κάποιου για την ελευθερία του ή την πνευματική απελευθέρωσή του αν θέλετε, ξεκινά πρωτίστως από την έντονη συνειδητοποίηση της ψυχολογικής του κατάστασης. Η ενατένιση της εσωτερικής δυσαρμονίας και σύγχισης και τα σκοτάδια των κατώτερων συναισθημάτων, πιέζουν ανυπόφορα αυτόν που διακατέχεται από πνευματικές ανησυχίες. Σε σημείο που διάφορες βιοτικές σχέσεις να φαντάζουν σαν βαριές αλυσίδες δεμένες γύρω από τη ψυχή του. Αυτή η αίσθηση κορυφώνεται όταν φτάνει να ατενίζει την εσωτερική του ασχήμια στο "έσοπτρο" και αναλογίζεται τη χαμένη πνευματική διαύγεια και ξενοιασιά των παιδικών του χρόνων. Τότε ξεκινάει κάποιος ουσιαστικά το ταξίδι της επιστροφής στην αγκαλιά του κοσμικού Πατέρα σαν ένας άσωτος γιος. Στη πορεία ανακαλύπτει πως η πολυπόθητη ελευθερία του, βρίσκεται κρυμμένη στη νοσταλγία της χαμένης παιδικής αθωότητας...

Δόξα πάντων ὁ θεὸς καὶ θεῖον καὶ φύσις θεία. ἀρχὴ τῶν ὄντων ὁ θεός, καὶ νοῦς καὶ φύσις καὶ ὕλη...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Michael Design
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Uganda
186 Μηνύματα
Απεστάλη: 29/11/2008, 02:28:41  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Michael Design  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Αγαπητέ Richter είναι γεγονός ότι έχω κάποια απωθημένα με το χρήμα, αν και στην ουσία δεν μπορεί να φταίει το μέσον – γιατί μέσον είναι το χρήμα - αλλά η χρήση του από τον άνθρωπο. Παρόλα αυτά το θέμα του χρήματος θα προτιμούσα να το συζητήσουμε στο αντίστοιχο θέμα που ανάρτησα περί χρήματος, ώστε να μην ξεφεύγουμε από το θέμα – αν και τελικά όπως παρατηρώ όλα τα θέματα συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια αλυσιδωτή αντίδραση. Μάλιστα δεσμεύομαι να προτείνω και να συζητήσουμε εναλλακτικές λύσεις επί του θέματος, καθώς δεν μου αρέσει απλώς ο εντοπισμός προβλημάτων και οι γενικόλογοι ακαδημαϊκού τύπου αφορισμοί για αυτά, αλλά η εξεύρεση λύσεων και κυρίως η προσωπική δέσμευση για ανάληψη δράσης στην επίλυση ενός προβλήματος.

Τώρα όσον αφορά το θέμα της ελευθερίας συμφωνώ με τον συγγραφέα του κειμένου, ότι δεν υφίσταται ελευθερία στις κοινωνίες που ζούμε. Όλοι μας λίγο ή πολύ είμαστε δέσμιοι σε μια κοινωνία ψευδαισθήσεων και παραισθήσεων, που αυτοακυρώνει τα λόγια με τα έργα της. Έχουμε εκπαιδευτεί με λάθος πληροφόρηση σχετικά με τον σκοπό της ζωής μας. Μας έχουν εκπαιδεύσει πρώτα από όλα στον φόβο και ασυναίσθητα μεταβιβάζουμε μηχανικά αυτήν την εκπαίδευση και στην επόμενη γενιά και η επόμενη στην μεθεπόμενη και πάει λέγοντας. Ως κοινωνίες έχουμε ομαδοποιηθεί σε εκατομμύρια ομάδες αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων - ομάδες εθνικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές, ταξικές, πολιτικές, μορφωτικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, αθλητικές - και μας έμαθαν πως πρέπει κάπου να ανήκουμε ώστε να είμαστε ασφαλείς και να υπερασπίζουμε πάντοτε τα συμφέροντα της ομάδας μας, καθώς κάθετι εκτός της ομάδας αποτελεί εν δυνάμει εχθρό. Εντός των ομάδων συνεχίζονται οι υποδιαιρέσεις σε υποομάδες και ιεραρχίες εώς ότου φτάνουμε στις μικρότερες ομάδες και τελικά καταλήγουμε στις ατομικές μονάδες, που τις μαθαίνουν πως αξίζουν κάτι και αυτές, λόγο του γεγονότος ότι ανήκουν σε κάποιες από τις παραπάνω ομάδες. Άσχετα αν νιώθουμε ευχάριστα ή δυσάρεστα, άνετα ή άβολα, ο μεγάλος μας φόβος είναι το να μας απορρίψουν οι ομάδες με τις οποίες έχουμε πια τόσο καλά εξοικειωθεί και στις οποίες στο κάτω κάτω υπάρχει μία θεσούλα και για μας. Πως λοιπόν θα απελευθερωθεί το πνεύμα μας όταν έχουμε αποδεχτεί να υπερασπίζουμε όλα αυτά που το κρατούν δέσμιο;

Από την άλλη η απόκτηση ελευθερίας είναι μεγάλη ευθύνη και απαιτεί ικανότητα διαχείρισης, η οποία προέρχεται από την εκπαίδευση. Τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται να καλλιεργήσουν όσοι θέλουν να είναι ελεύθεροι είναι η αυτογνωσία και ο αυτοέλεγχος ώστε να μην μετουσιωθεί η ελευθερία σε ασυδοσία. Ας αναλογιστούμε, πόση ελευθερία μπορεί να διαχειριστεί ένα παιδί 2 ετών ώστε να του την προσφέρουμε; Προσωπικά λοιπόν θεωρώ την ικανότητα διαχείρισης της ελευθερίας σημαντικότερη και από την ίδια την ελευθερία. Και ο ορισμός που δίνω στην ικανότητα διαχείρισης της ελευθερίας είναι ο εξής: Ικανότητα διαχείρισης της ελευθερίας είναι η θέληση να ξεχωρίζουμε το καλό απ’ το κακό, το ωφέλιμο απ’ το βλαπτικό και η θέληση να κατευθυνόμαστε απ’ αυτή την διάκριση προς το συλλογικό όφελος.Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Richter
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
359 Μηνύματα
Απεστάλη: 01/12/2008, 08:27:01  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Richter  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
Ως κοινωνίες έχουμε ομαδοποιηθεί σε εκατομμύρια ομάδες αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων - ομάδες εθνικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές, ταξικές, πολιτικές, μορφωτικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, αθλητικές - και μας έμαθαν πως πρέπει κάπου να ανήκουμε ώστε να είμαστε ασφαλείς και να υπερασπίζουμε πάντοτε τα συμφέροντα της ομάδας μας, καθώς κάθετι εκτός της ομάδας αποτελεί εν δυνάμει εχθρό. Εντός των ομάδων συνεχίζονται οι υποδιαιρέσεις σε υποομάδες και ιεραρχίες εώς ότου φτάνουμε στις μικρότερες ομάδες και τελικά καταλήγουμε στις ατομικές μονάδες, που τις μαθαίνουν πως αξίζουν κάτι και αυτές, λόγο του γεγονότος ότι ανήκουν σε κάποιες από τις παραπάνω ομάδες. Άσχετα αν νιώθουμε ευχάριστα ή δυσάρεστα, άνετα ή άβολα, ο μεγάλος μας φόβος είναι το να μας απορρίψουν οι ομάδες με τις οποίες έχουμε πια τόσο καλά εξοικειωθεί και στις οποίες στο κάτω κάτω υπάρχει μία θεσούλα και για μας. Πως λοιπόν θα απελευθερωθεί το πνεύμα μας όταν έχουμε αποδεχτεί να υπερασπίζουμε όλα αυτά που το κρατούν δέσμιο;
Aυτές οι ομάδες οι οποίες λές Michael Design πάνε πακέτο με το οικονομικοπολιτικό σύστημα που έχουμε μέχρι τώρα.. Αν "σπάσουν" δέν ξέρω για τι είδους ελευθερία μιλάς η κατά πόσο ρεαλιστική ελευθερία είναι αυτή που λές...!

Μῆνιν ἄειδε θεὰ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

helios2012
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Greece
664 Μηνύματα
Απεστάλη: 01/12/2008, 14:33:47  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Αγαπητέ Michael Design,

Μόλις διάβασα το κείμενο του Παντελή που μας παρέθεσες!
Ολόκληρο το κείμενο αποτελείται από ''μαγικές'' λέξεις...
Λέξεις ''μαστίγια'' που χτυπούν συνειδήσεις...
Και πονάει!
Πονάει πολύ!
Πως ν'αντέξει ο μέσος άνθρωπος τέτοιο μαστίγωμα?
Τόσα απανωτα χτυπήματα πως να τ'αντεξει κανείς?
Ως που φτάνουν τα όρια του πόνου στην ανθρώπινη συνείδηση?
Είναι ανυπέρβλητα?
Εγώ προσωπικά προσπάθησα να εξερευνήσω και να βρώ τα όρια του πόνου...
Επέτρεψα λοιπόν σε πολλούς να με ''μαστιγώσουν''...
Η συνείδηση μου σφάδαζε...
Κόντεψα να φτάσω στα όρια της τρέλας, της αυτοκτονίας, της κατάθλιψης...
Αλλά εκεί, πείσμωσα, μουλάρωσα...
Κ'άλλο μαστίγωμα...
Από εικόνες, από συγγραφείς, από φίλους, από αγνώστους, από το περιβάλλον, από ταινίες, από ΠΑΝΤΟΥ...
Υπήρξαν και φορές που δεν άντεχα το μαστίγωμα και έχωνα το κεφάλι στο χώμα, για να μή βλέπω...
Άλλες φορές πάλι επέλεγα συνειδητά να κλείσω τα μάτια, να κοιμηθώ, για να μη βλέπω τί γινόταν γύρω μου...
Αλλά κατάλαβα πως και στις δύο περιπτώσεις, άκρη δεν έβγαινε...
Όπότε ξανά...πίσω στην ανακάλυψη των προσωπικών μου ορίων...
Ο φόβος, τι εμπόδιο και αυτό!
Οποιος ζεί, ζεί επικίνδυνα, η ασφάλεια δεν του αρμόζει, δεν προσπαθεί να χτίσει όμορφα κάστρα και να ζήσει μέσα σ'αυτά!
Επιλέγει να βολοδέρνει στις ερημιές που απλώνει το άγνωστο...
Και όσο απομακρύνεται από τα όμορφα κάστρα και τις ασφαλείς πόλεις, ανακαλύπτει πως ένας νέος κόσμος ξεδιπλώνεται στα πόδια του, όπου η λέξη ασφάλεια είναι άγνωστη!
Εκεί λοιπόν, μακριά απ'την ασφάλεια, μπορεί να αισθανθεί ελεύθερος, το μόνο πρόβλημα είναι να το αντέχει!
Ναι, εκεί μπορεί να χαράξει τους δικούς του δρόμους, χωρίς κανόνες, χωρίς στεγανά, να ζεί γνωρίζοντας πως τα πάντα μπορεί να συμβούν ανα πάσα στιγμή και αυτό είναι μια ανάγκη που την έχουν μόνο όσοι έχουν συνειδητοποιήσει πόσο ανελεύθεροι είναι!
Δεν ξέρω αγαπητέ Μιχάλη, κατά πόσο σ'έχει επηρεάσει το συγκεκριμένο κείμενο ή και κατά πόσο το'χεις ψάξει περαιτέρω...αλλά να ξέρεις πως στα άγνωστα μονοπάτια των αθέατων και αμέτρητων κόσμων που βρίσκονται πέρα απ'τα ''φρούρια'', περιφέρονται πολλοί μοναχικοί τύποι και κάπου εκεί τριγύρω βολοδέρνω και γώ...
Τι ψάχνω?
Το άγνωστο!
Οπότε σίγουρα δεν είσαι μόνος σου...
Και οι δρόμοι του αγνώστου διασταυρώνονται σε πολλά σημεία...
Φαντάσου ενα απέραντο κοσμικό δίκτυο...
Αργα ή γρήγορα, όσοι κινούνται σ'αυτήν την απεραντοσύνη, διασταυρώνονται, αναγνωρίζονται και λένε καλημέρα ή καληνύχτα!
Καλήμερα λοιπόν Μιχάλη ή καληνύχτα!

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Michael Design
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Uganda
186 Μηνύματα
Απεστάλη: 01/12/2008, 18:51:33  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Michael Design  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Αγαπητέ Γιάννη σε ευχαριστώ για τα θερμά σου λόγια, που όπως αντιλαμβάνομαι βγαίνουν μέσα από την καρδιά σου.

Πράγματι αυτό το κείμενο του Παντελή Γιαννουλάκη με άγγιξε ιδιαίτερα και όπως παρατήρησα και εσένα επίσης. Είναι ένα κείμενο με πολλές αλήθειες, εκφρασμένες με τρόπο που αγγίζουν κάποιες από τις ευαίσθητες παιδικές χορδές της καρδιάς μας…. όσες γλίτωσαν τουλάχιστον από τον οδοστρωτήρα του σκληρού κόσμου που ζούμε.

Ο πόνος για τον οποίο μιλάς δεν είναι ευχάριστος, όμως από ότι αντιλαμβάνομαι είναι ένα απαραίτητο σκαλοπάτι για αυτούς που θέλουν να ανεβούν την σκάλα της ελευθερίας. Η συνειδητοποίηση είτε της ατομικής είτε της συλλογικής μας ανελευθερίας είναι πολύ επώδυνη, αλλά τελικά είναι άκρως απαραίτητη για να γκρεμιστεί μέσα μας κάθε αυταπάτη ψευδοελευθερίας και να εκτιμήσουμε πλήρως την αληθινή ελευθερία του πνεύματος.

Όσο για την ανασφάλεια στον δρόμο της ελευθερίας, νομίζω ότι δεν είναι τόσο αυτή που μας τρομάζει, όσο η μοναξιά αυτού του δρόμου. Παράλληλα η απέραντη ασχήμια που είμαστε αναγκασμένοι να αντικρίζουμε στην πορεία μας αποκαρδιώνει, την στιγμή μάλιστα που έχουμε την επίγνωση ότι ζούμε σε έναν τόπο με άλλες προδιαγραφές.

Από την στιγμή όμως που επιλέξεις να μπεις στον δρόμο της ελευθερίας νομίζω ότι δεν έχει γυρισμό, άσχετα πόσες φορές θα σταματήσεις ή πόσο μακριά θα φτάσεις. Μάλιστα κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι πρέπει πλέον να ξεπεράσεις τον πόνο που νιώθεις από τα μαστιγώματα και έρχεται η συνειδητοποίηση ότι είναι πλέον καιρός να δράσεις όσο πολύ ή όσο λίγο μπορείς, δεν έχει σημασία. Κάπου εκεί είναι που αρχίζουν να διασταυρώνονται και οι δρόμοι με τους συνοδοιπόρους σου.

Καλή πορεία λοιπόν!!Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Dr Jekyll Mr Hyde
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
7552 Μηνύματα
Απεστάλη: 01/12/2008, 19:48:02  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Καλη η ελευθερία.. καλυτερη ακομα η ευτυχια..

Μημπως η ελευθερια ταυτιζεται με την ευτυχια?
Μημπως δλδ η ευτυχια ειναι αυθυπαρκτη οντοτητα, που αρκει να ειμαστε ελεύθεροι για να τη ζησουμε, κ δεν χρειαζονται να προσπαθουμε για να την αποκτησουμε??

Ελευθερια απο τα παθη μας.. την κάθε μας επιθυμία..

Εξαρτηση μόνο απ τις βιολογικες και συναισθηματικές μας αναγκες..
Και όταν λέω συναισθηματικες..
Εννοω την αναγκη για αγαπη?

Μημπως η ευτυχια ειναι αυθηπαρκτη?
Μημπως η ελευθερία ΕΙΝΑΙ η ευτυχία εν τελει?

http://www.youtube.com/watch?v=5vJuMfjiw5YΜετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

helios2012
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Greece
664 Μηνύματα
Απεστάλη: 01/12/2008, 23:13:54  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Ξέρεις αγαπητέ Μιχάλη τί πρόσεξα στο κείμενο του Παντελή?
Ότι είχε την τύχη να συναντήσει στη ζωή του κάτι ωραίους τύπους που του ψιθύρισαν κάποια ''τραγουδάκια'' και ακολούθησε το ρυθμό!
Ο Παντελής άκουσε το κάλεσμα!
Οι περισσότεροι ακούν το αλύχτισμα και ανατριχιάζουν τόσο που το βάζουν στα πόδια με την ουρά στα σκέλια!
Για πόσο όμως θα συνεχίσουν οι λύκοι να ουρλιάζουν τη νύχτα?
Και πόσοι θα εξακολουθούν να τρομάζουν κάθε φορά και να κρύβονται στην ασφάλεια των αφεντικών τους???
Ορίστε και το κάλεσμα:

Το ακούς?
Ξανά λοιπόν:

Συνοδοιπόρε...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
Κηφεύς
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
3548 Μηνύματα
Απεστάλη: 02/12/2008, 12:41:28  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Κηφεύς  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
Η ελευθερία μου είναι μόνο η σκέψη μου... Ελευθερία έχω μονάχα μέσα μου. Η Σκέψη είναι ελεύθερη, κανείς δεν μπορεί να της στερήσει τη μαγική ελευθερία της, η οποία είναι αγνώστου προελεύσεως, δεν είναι από εδώ.

Η ελευθερία μου είναι μόνο η σκέψη μου... Ελευθερία έχω μονάχα μέσα μου.

Έτσι είναι αγαπητέ Michael Design. Σ'αυτή την υπέροχη φράση βλέπω συμπυκνωμένη όλη την έννοια της μαγικής αυτής λέξης...

quote:
Λέξεις ''μαστίγια'' που χτυπούν συνειδήσεις...
Και πονάει!
Πονάει πολύ!
Πως ν'αντέξει ο μέσος άνθρωπος τέτοιο μαστίγωμα?
Τόσα απανωτα χτυπήματα πως να τ'αντεξει κανείς?
Ως που φτάνουν τα όρια του πόνου στην ανθρώπινη συνείδηση?
Είναι ανυπέρβλητα?
Εγώ προσωπικά προσπάθησα να εξερευνήσω και να βρώ τα όρια του πόνου...
Επέτρεψα λοιπόν σε πολλούς να με ''μαστιγώσουν''...
Η συνείδηση μου σφάδαζε...

Όσοι νοιώσουν τις παραπάνω αράδες που έγραψες, φίλε helios2012, έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά στην κατανόηση της¨"ελευθερίας".

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Richter
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
359 Μηνύματα
Απεστάλη: 02/12/2008, 13:44:54  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Richter  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
Η ελευθερία μου
Η ελευθερία μου δεν υπάρχει... Αντιθέτως.. Υπάρχει η ελευθερία όλων μας η οποία διαλύει τον εγωισμό...!

Μῆνιν ἄειδε θεὰ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

elo
Συντονιστής

Greece
3417 Μηνύματα
Απεστάλη: 02/12/2008, 21:53:33  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους elo  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
Κηφεύς-Η ελευθερία μου είναι μόνο η σκέψη μου... Ελευθερία έχω μονάχα μέσα μου.

Ναι, αρκεί η σκέψη μας να είναι καθαρή, χωρίς καμία παραμόρφωση, χωρίς καμία κατεύθυνση, να είναι αυτό καθ’ εαυτό… .

Αλήθεια πως γίνεται να έχουμε μια σκέψη ελεύθερη όταν οι εικόνες που έχουμε διαμορφώσει μέσα μας δεν είναι πραγματικά δικές μας..

"Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση, η ελευθερία δεν είναι επιλογή.
Είναι ανθρώπινη υποκρισία το ότι επειδή έχει επιλογές ο άνθρωπος
είναι ελεύθερος. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση χωρίς
κατεύθυνση, χωρίς τον φόβο της τιμωρίας και της ανταμοιβής. Η
ελευθερία είναι χωρίς κίνητρο, η ελευθερία δεν βρίσκεται στο τέλος
της εξέλιξης του ανθρώπου αλλά στο πρώτο βήμα της ύπαρξης. Με την
παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. Η
ελευθερία βρίσκεται στην επίγνωση χωρίς επιλογή".

Τζ. Κρισναμούρτι


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
nst
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
2538 Μηνύματα
Απεστάλη: 03/12/2008, 01:12:04  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους nst  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
"Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση, η ελευθερία δεν είναι επιλογή.
Είναι ανθρώπινη υποκρισία το ότι επειδή έχει επιλογές ο άνθρωπος
είναι ελεύθερος. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση χωρίς
κατεύθυνση, χωρίς τον φόβο της τιμωρίας και της ανταμοιβής. Η
ελευθερία είναι χωρίς κίνητρο, η ελευθερία δεν βρίσκεται στο τέλος
της εξέλιξης του ανθρώπου αλλά στο πρώτο βήμα της ύπαρξης. Με την
παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. Η
ελευθερία βρίσκεται στην επίγνωση χωρίς επιλογή".

Τζ. Κρισναμούρτι


Η ελευθερία δεν είναι μια αντιδραστική κατάσταση απέναντι στο κατεστημένο που θεωρείται κομφορμισμός διότι μεσα σε αυτόν υπάρχουν οι επιλογές που μπορεί να είναι συμβατές σε εμας η ΄οχι.
Η ελευθερία δεν περιέχει τα αντίθετα...δεν περιέχει το διαλέγω.
Οταν ξέρουμε τι ''θέλουμε'' δεν εχουμε καμία τάση επιλογής και σκεπτικισμού...τότε η απόφαση μας επειδή είναι αποτέλεσμα μιας ανώτερης συνείδησης είναι η ελέυθερη , αρα αληθινή, αρα αγάπη.
Οταν διαλέγουμε ανάμεσα σε διάφορα είναι επειδή δεν εχουμε βρεί αυτό που ''κουμπώνει'' με εμας. Επομένως δεν είμαστε ελευθεροι .....ουτε να απορρίψουμε , ουτε να αποφασίσουμε. Βρισκόμαστε κάτω απο την σκλαβιά του συναισθήματος η της παρόρμησης.
Αυτα [ συναίσθημα , παρόρμηση] έίναι οι προσδοκίες μας, οι φόβοι μας, ή δόξα και το χρήμα κλπ που μας προτρέπουν να ''πράττουμε '' την στιγμή που εχουμε την ψευδαίσθηση οτι εχουμε αποφασίσει ελέυθερα.
Για να προχωρησει στην ατραπό της εξέλιξης ενας ανθρωπος πρέπει πρώτα να ΕΙΝΑΙ και οχι να εχει και να κατεχει [ γνώσεις , βαθμους, ιδεες , τεχνικές, πηληροφορίες κλπ]. Αρα να ειναι ελέυθερος απο όλα αυτά που συνήθως ωθούν στο δρόμο...
Διότι αν συμβαίνει το αντίθετο αντί να πετάξει ελέυθερα , θα βρεθεί να κάνει κύκλους γύρω απο τον εαυτό του αφου θα εχει ενδυναμώσει μια προσωπικότητα που προυπήρχε αφαιρόντας οτι δεν του αρεσε, και δυναμώνοντας οτι τον βολέυει.....κατευθυνόμενος απο δόγματα και ιδεες απ εξω απο αυτόν. Η άνοδος ξεκινάει εκεί που τελειώνει η πλησιάζει προς το τέλος της η αυτογνωσία και δεν είναι η ίδια η αυτογνωσία..η ελευθερία.
Η αυτοπαρατηρηση μας δείχνει , την αλήθεια μας αν δεν την φοβηθει ο εγωισμός μας.
Τέλος και πιο δύσκολο ...ελευθερία είναι η αποδοχή της ζωής όπως είναι. Η αντίληψη του τι είμαστε , οπως είμαστε. Και αυτή απο μόνη της μετα αλλάζει και λιαίνει τον ανθρωπο χωρίς αντισταση η προσπάθεια με την έννοια της επιβολής και της εξουσίας.
Επειδη απο την επιβολή και τον πόλεμο υπερισχύει ενα απο τα χαρακτηριστικά μας [ το πιο δυνατό] και επιβάλλεται στα άλλα ...ετσι ομως εκείνα αποσύρονται στο υποσυνείδητο και θάβονται μεχρι κάτι να τα ''ξυπνήσει'' ξανά...
Αυτός ο τρόπος προσέγγισης είναι και αυτός που υπάρχει σε όλο το κόσμο και που διαιωνίζει τις συρράξεις και τις διαιρέσεις...τους πολέμους και τα μίση.
Αντιπαθούμε και μισούμε τον απέναντι επειδή σε αυτόν βλέπουμε οτι κρύψαμε απο τα μάτια μας ....και γίνεται η αντίδραση...
Εχθρευόμαστε ενα λαό η υποτιμούμε κάποιον αλλο επειδή μας φοβίζουν αυτά που εχουμε ''εκπολιτίσει''
Και πάντα ετσι θα υπάρχει εξωτερικός πολεμος ...οσο υπάρχει ο εσωτερικός.
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

helios2012
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Greece
664 Μηνύματα
Απεστάλη: 03/12/2008, 03:59:27  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:

elo:
Με την
παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας.

Αυτό ακριβώς είναι, αγαπητέ elo, το πρωταρχικό βήμα για την ανακάλυψη της ελευθερίας...
Το να ν'αντιληφθούμε, μέσω της παρατήρησης, πως είμαστε τελείως ανελεύθεροι!
Αυτό από μόνο του είναι απίστευτα οδυνηρό κ'επώδυνο, οπότε ελάχιστοι το αποδέχονται...
Και αυτό είναι μόνο ένα πρώτο σκαλί...
Έπειτα ακολουθεί η εξίσου (ίσως και χειρότερη) επώδυνη προσπάθεια αποκοπής απ'τα ''δεσμά''...
Και φυσικά αυτό δεν επιτυγχάνεται με τη μία...
Σιγά-σιγά, διότι ο πόνος που αισθάνεται όποιος ''κόβει'' αόρατα ''δεσμά'' είναι εξίσου αφόρητος με τον πόνο που θα αισθανόταν αν του κοβόταν κάποιο μέλος του σώματός του.
Εκεί και αν λιποψυχούν πολλοί!
Μετά πρέπει να ''καυτηριάσει'' τις ανοιχτές πληγές και να ''καθαρίσει'' γενικότερα τον πυρήνα του, έτσι ώστε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη ποσότητα ενέργειας που χρειάζεται για να πετάξει ''ελεύθερος''
Άλλη τυρράνια και τούτη!
Αλλά και αυτό είναι ένα ακόμα σκαλί, γιατί μπορεί να πάρει μια ελάχιστη ''γεύση'' της αίσθησης αυτής και μετά επέρχεται αναγκαστική προσγείωση λόγω έλλειψης καυσίμων...
Και υπάρχουν και άλλα...
Αντέχετε να τ'ακούσετε...?
Φιλικά...

Υ.Γ. μπορεί βέβαια να λέω και χαζομάρες...ποιός ξέρει τάχα ή ποιός θυμάται...φαντασιοπληξίες, σαν την ελευθερία, αυτό το άπιαστο όνειρο!Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

nst
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
2538 Μηνύματα
Απεστάλη: 03/12/2008, 11:29:51  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους nst  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
αυτό είναι μόνο ένα πρώτο σκαλί...
Έπειτα ακολουθεί η εξίσου (ίσως και χειρότερη) επώδυνη προσπάθεια αποκοπής απ'τα ''δεσμά''...
Και φυσικά αυτό δεν επιτυγχάνεται με τη μία...
Σιγά-σιγά, διότι ο πόνος που αισθάνεται όποιος ''κόβει'' αόρατα ''δεσμά'' είναι εξίσου αφόρητος με τον πόνο που θα αισθανόταν αν του κοβόταν κάποιο μέλος του σώματός του.
Εκεί και αν λιποψυχούν πολλοί!
Μετά πρέπει να ''καυτηριάσει'' τις ανοιχτές πληγές και να ''καθαρίσει'' γενικότερα τον πυρήνα του, έτσι ώστε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη ποσότητα ενέργειας που χρειάζεται για να πετάξει ''ελεύθερος''
Άλλη τυρράνια και τούτη!


Mμμμ Υπάρχει και μια αλλη μέθοδος πιο απαλή ..
Αντί να κόβουμε τα δεσμά...μπορούμε να χαλαρώνουμε τα σχοινιά .....στο τελος λύνονται μόνοι τους οι κόμποι.
Είναι πιο χρονοβόρο και πιο αναλυτικό. Δεν μας δίνει την εντύπωση του ηρωα , μαχητή κλπ αλλα αφήνει μόνιμα αποτελέσματα και πολλη αγάπη.Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

helios2012
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Greece
664 Μηνύματα
Απεστάλη: 03/12/2008, 20:06:36  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:

nst:
Mμμμ Υπάρχει και μια αλλη μέθοδος πιο απαλή ..
Αντί να κόβουμε τα δεσμά...μπορούμε να χαλαρώνουμε τα σχοινιά .....στο τελος λύνονται μόνοι τους οι κόμποι.
Είναι πιο χρονοβόρο και πιο αναλυτικό. Δεν μας δίνει την εντύπωση του ηρωα , μαχητή κλπ αλλα αφήνει μόνιμα αποτελέσματα και πολλη αγάπη.

Χμμμ, πολύ αξιόλογη η προσέγγισή σου αγαπητή/έ nst...
Αλλά...
Πώς λύνουμε έναν γόρδιο δεσμό?
Πώς ξεμπλέκουμε ένα καταμπερδεμένο κουβάρι?
Πώς βρίσκουμε την άκρη του νήματος?
Ρομαντική και αγαπησιάρικη η προσέγγισή σου και φανερώνει άνθρωπο με λεπτά χαρακτηριστικά, αξίες και ιδανικά...αλλά πρακτικά πως λύνει έναν γόρδιο, στραγγαλιστικό δεσμό?
Πώς ξεμπλέκει το κουβάρι?
Μήπως σπαταλιέται σε μια χρονοβόρα αναζήτηση της άκρης?
Και άντε, πές πως παρατηρώ το δεσμό...
Θα μου φτάσει ο χρόνος που διαθέτω για να βρώ την άκρη, ή θα με πνίξουν τα δεσμά?
Πόσο χρόνο έχω στη διάθεσή μου?
Και άντε, πές πως τα καταφέρνω και βρίσκω την άκρη, λύνω τα δεσμά...
Μετά τι κάνω?
Απελευθερώνομαι - βγάζω φτερά και πετάω..
Πρός τα πού?
Στόχο δεν έχω?
Μπορώ να πετάω αιωνίως?
Όχι, χρειάζομαι τροφή-δύναμη για να ξαναπετάξω!
Κατεβαίνω λοιπόν στη Γή, ξαποσταίνω, συγκεντρώνω δυνάμεις για την επόμενη πτήση...
Γιατί?
Για το ταξιδάκι αναψυχής?
Δε λέω, ωραία τα ταξίδια, αλλά, όλοι επιστρέφουν στην πατρίδα τους...
Μάταιο, μετά από 1-2-3...χιλιάδες ταξίδια...
Τα είδα όλα, και?
Μετά τι μέλλει γεννέσθαι?
Καταλαβαίνω πρακτικά πως δεν μπορώ να ξεφύγω για πολύ...
Η ελευθερία μου διαρκεί όσο ένα ταξίδι αναψυχής και πάλι επιστρέφω στην πεζή-γκρίζα πραγματικότητα, κουρασμένος, πεινασμένος, ταλαιπωρημένος, πικραμένος, νοσταλγός...
Και?
Φαύλος κύκλος...

Υ.Γ. ο Μαχητής (όπως θέλω να πιστεύω πως τέτοιος είναι ο elo στον οποίο απευθύνθηκα) δεν θα κάτσει να το ψυχανεμιστεί και πολύ το πρόβλημα του γόρδιου δεσμού, θα λειτουργήσει πρακτικά, και θα κόψει με το σπαθί του τα δεσμά...Εξάλλου οι Μαχητές έχουν σκληραγωγηθεί τόσο, ωστέ ν'αντέχουν τα χειρότερα βασανιστήρια-πόνους...
Φιλικά και με αγάπη...
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Richter
Μέλος 2ης Βαθμίδας

Greece
359 Μηνύματα
Απεστάλη: 03/12/2008, 22:07:33  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Richter  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:



Αυτό ακριβώς έκανα εγώ και ελευθερώθηκα...! Εμαθα την δύναμη μου μέσα απο τα όνειρα...!

Μῆνιν ἄειδε θεὰ...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

elo
Συντονιστής

Greece
3417 Μηνύματα
Απεστάλη: 03/12/2008, 23:15:50  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους elo  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
quote:
Helios-Υ.Γ. ο Μαχητής (όπως θέλω να πιστεύω πως τέτοιος είναι ο elo στον οποίο απευθύνθηκα) δεν θα κάτσει να το ψυχανεμιστεί και πολύ το πρόβλημα του γόρδιου δεσμού, θα λειτουργήσει πρακτικά, και θα κόψει με το σπαθί του τα δεσμά...Εξάλλου οι Μαχητές έχουν σκληραγωγηθεί τόσο, ωστέ ν'αντέχουν τα χειρότερα βασανιστήρια-πόνους...

Φίλε μου helios γιατί ταΐζεις το ΕΓΩ μου…

quote:
Richter-Αυτό ακριβώς έκανα εγώ και ελευθερώθηκα...! Εμαθα την δύναμη μου μέσα απο τα όνειρα...!

Ναι αρκεί τα όνειρα σου να έχουν να κάνουν με την αναζήτηση της δικιά σου «δύναμη» και όχι με αυτήν που θα ήθελες να είχες…

Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
helios2012
Μέλος 3ης Βαθμίδας

Greece
664 Μηνύματα
Απεστάλη: 04/12/2008, 01:20:42  Εμφάνιση Προφίλ  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)


Γι'αυτό που βλέπω και διαβάζω κάθε φορά που μιλάς!

Υ.Γ. αν μου εντυπώθηκαν λανθασμένοι συνειρμοί (elo-εικόνα), τότε μάλλον έσφαλα και ζητώ συγνώμη...Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

elo
Συντονιστής

Greece
3417 Μηνύματα
Απεστάλη: 04/12/2008, 07:05:40  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους elo  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Αυτό που βλέπεις δεν είναι παρά μια εικόνα και αυτό που διαβάζεις δεν είναι δικό μου ….

Και φυσικά δεν χρειάζεται να ζητάς συγνώμη γιατί αστειεύτηκα με το προηγούμενο μήνυμα που σου είχα έστειλα…


Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας
Κηφεύς
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
3548 Μηνύματα
Απεστάλη: 09/12/2008, 10:09:14  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Κηφεύς  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Φίλοι μου

Πριν επιχειρήσει ο άνθρωπος να γνωρίσει τα μυστικά της φύσης οφείλει , στην έρευνα και στη δράση του να οπλιστεί με ελευθερία , γιατί μόνο με το όπλο αυτό μπορεί να υπερνικήσει τα εμπόδια τα οποία παρεμβάλλονται στη ζωή του .

Χωρίς την ελευθερία και της αναζήτησης που θα είναι απαλλαγμένη από προκαταλήψεις , είναι αδύνατο ο ερευνητής να προχωρήσει .

Και πράγματι μόνο η ελευθερία είναι ικανή να μας δώσει τη δύναμη των όντων εκείνων , των οποίων ο πρωτεύοντας νόμος είναι η γνώση που για να εκδηλωθεί , είναι αναγκαίο η συνείδηση , πάνω στην οποία θα παραχθεί , να ενεργήσει ελεύθερα .

Μόνο η ελευθερία μπορεί να προσδώσει στην ψυχή φτερά και να μας μεταφέρει στα φωτεινά και αιθέρια ύψη , όπου τα ποταπά πάθη και οι στενές αντιλήψεις δεν μπορούν να φθάσουν . Όπου ο ορίζοντας , ο αέρας , το περιβάλλον , χαρακτηρίζονται από μια διαύγεια , μέσα από την οποία οι ατελείς αισθήσεις μας απαλλαγμένες από το διάφραγμα και τα σύννεφα των προλήψεων , γίνονται ικανές να διακρίνουν καθαρά την αλήθεια και να την ξεχωρίσουν από το ψεύδος . Όπου οι βέβηλες σκέψεις φαίνονται χαμηλά στο βάθος και τότε διακρίνομε τη μικρότητα και το γελοίο τους περιεχόμενο .

Εκεί οι μεγάλες ιδέες της σωτηρίας και της λύτρωσης των ψυχών της γης διακρίνονται από τις ποταπότητες , με το μεγαλείο τους και τρέφουν την έκπληκτη διάνοιά μας με θαυμάσιες εικόνες αίγλης και ομορφιάς .

Μόνο η ελευθερία μπορεί να μας οδηγήσει στα ύψη εκείνα , από τα οποία μπορούμε να αντιληφθούμε όλο το έργο της φύσης και να διακρίνουμε ποιος είναι ο τελικός σκοπός της , ο οποίος είναι και ο σκοπός κάθε όντος που εκδηλώνεται από αυτήν .

Μόνο η ελευθερία μπορεί να μας αποσπάσει από τα σάπια εκείνα σκάφη , πάνω στα οποία είμαστε προσκολλημένοι σαν στρείδια , σαν όντα στερούμενα της δύναμης του σκέπτεσθαι και αποφασίζειν για την πορεία , την οποία πρέπει να ακολουθήσουμε και με τα οποία μεταφερόμαστε ασυναίσθητα σε πέλαγα προλήψεων , ψεύδους και πλανών , προς τέλματα γεμάτα βόρβορο και σαπίλα .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Κηφεύς
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
3548 Μηνύματα
Απεστάλη: 11/12/2008, 11:16:16  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Κηφεύς  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Αγαπητοί φίλοι

Ζητάμε καθετί που είναι ευγενικό .

Ζητάμε την τελειότητα, την ευδαιμονία, την αλήθεια, την ομορφιά.

Αλλά δεν βλέπομε , ότι όλα αυτά δεν μπορούν να υπάρχουν στο στενό και ατελές περιβάλλον , το οποίο έχουμε δημιουργήσει με τις σκέψεις μας , ότι όλα αυτά συνδυάζονται με την ελευθερία , με την οποία αποτελούν αδιάσπαστο σύνολο .

Ούτε η αλήθεια είναι κάτι το ανελεύθερο, ούτε η ομορφιά δουλική.

Εάν οι άνθρωποι χαρακτηριζόντουσαν από φρόνηση , θα έπρεπε αποτινάσσοντας τον ζυγό της πνευματικής δουλείας , να προσεταιριστούν τους φιλελεύθερους ερευνητές και συνεργαζόμενοι μ’αυτούς να επιδιώξουν την ίδια τους την πνευματική απελευθέρωση αντί να πολεμούν με αυτούς , συνεχίζοντας έτσι τη δουλεία τους μέσα στην αμάθεια .

Ότι δουλεύει η ανθρωπότητα στην αμάθεια , το ψεύδος και την κακία , προκύπτει από την κατάσταση , στην οποία βρίσκεται .

Δουλεύει στα πάθη της , από τα οποία προκύπτουν τα δεινά της , δουλεύει στην εξάρτησή της από την καθημερινή αναζήτηση του ψωμιού , εξαντλώντας έτσι τις δυνάμεις της .

Δουλεύει στην αρρώστια , την ατίμωση , τον εξευτελισμό , στην κατωτερότητα , που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε κτήνος , στερημένο του μεγαλύτερου δώρου της φύσης , της ικανότητας του γνώναι , δουλεύει τέλος στο θάνατο , από τον οποίο δήθεν ισχυρίζεται , ότι την λύτρωσε ο Θεός.

Η αλήθεια δεν μπορεί να γίνει γνωστή χωρίς ελευθερία σκέψης και συνείδησης .

Οι άνθρωποι πολύ συχνά μιλούν για ελευθερία , με την διαφορά ότι πολύ συχνά με τη λέξη αυτή εννοούν το ακριβώς αντίθετο της πραγματικής της σημασίας .

Γι’αυτό είναι ανάγκη να αναζητήσουμε ποια είναι η βαθύτερή της έννοια .

Κατά την αρχαιότητα δεν είχε δοθεί ορισμός της ελευθερίας και πρώτοι , απ’ότι γνωρίζομε , οι Στωικοί διατύπωσαν τέτοιο ορισμό .Ο Επίκτητος λέγει («Διατριβαί» I β΄, 9) :

«Ελεύθερός εστιν , ώ γίνεται πάντα κατά προαίρεσιν και ον ουδείς δύναται κωλύσαι» . Και (Διατριβαί IV α΄ 1) :

«Ελεύθερός εστιν ο ζων ως βούλεται ον ουτ’αναγκάσαι έστιν ούτε κωλύσαι , ούτε βιάσασθαι , ού αι ορμαί ανεμπόδιστοι αι ορέξεις επιτευκτικαί , αι εκκλίσεις απερίπτωτοι» . Δηλαδή Ελευθερία είναι η κατάσταση εκείνη του ατόμου κατά την οποία δεν τίθεται εμπόδιο ή φραγμός στην ζωή , την δράση και την εξέλιξή του .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Κηφεύς
ΜΕΛΟΣ "Forums ESOTERICA"

Greece
3548 Μηνύματα
Απεστάλη: 10/01/2009, 13:33:03  Εμφάνιση Προφίλ  Επισκεφθείτε την Προσωπική Σελίδα του Μέλους Κηφεύς  Απάντηση με Παραπομπή (Quote)
Αγαπητοί φίλοι

Κατά την Συντακτική Συνέλευση της Γαλλίας το 1789 δόθηκε ορισμός της ελευθερίας στην «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου» . Κατά τον ορισμό αυτό :

«Ελευθερία είναι το να κάνει κανείς ό,τι θέλει και μπορεί , αρκεί να μη βλάπτει τον εαυτό του ή τους άλλους» .

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ελευθερία του ατόμου είναι το να μη πιέζεται από τίποτε , αλλά να ενεργεί σύμφωνα με την ίδια του τη λογική και θέληση .

Για να εμβαθύνουμε στην πραγματική έννοια της ελευθερίας πρέπει να ανατρέξουμε στην σύσταση της ψυχής και της ουσίας του Κόσμου .

Η πηγή της ελευθερίας βρίσκεται μέσα στη σύνθεση της ουσίας της φύσης και αποτελεί κυρίαρχο νόμο αυτής και του πνεύματος .

Η ελευθερία είναι ιδιότητα της ψυχής των ανθρώπων και συνεπώς αναπαλλοτρίωτο δικαίωμά τους . Είναι το υπέρτατο αγαθό του πνεύματος και τόσο αναγκαίο για την ψυχική άνεση και πρόοδο , όσον είναι η αναπνοή για το σώμα .

Όλα τα φιλοσοφικά συστήματα παραδέχονται την εξέλιξη .

Για να επιτυγχάνεται όμως αυτή είναι απαραίτητη η ελευθερία, διότι μόνο αυτή επιτρέπει στην ψυχή να εκδηλώσει ανεμπόδιστα τους νόμους , τις δυνάμεις και τις ιδιότητες τις οποίες έχει και να φθάσει έτσι στην απόλυτη επιτυχία της . Εάν τα όντα δεν έβλεπαν προς την απόλυτη ελευθερία τους , θα ήταν αδύνατη και περιττή η πρόοδος σ’αυτά . Χωρίς την ελευθερία δεν μπορεί να επέλθει εξέλιξη στην ουσία της ψυχής .

Έτσι συμπεραίνομε ότι η ελευθερία είναι προνόμιο και δικαίωμα του ανθρώπου που έχει υπαγορευθεί από τη φύση .

Όποιος στερεί ή καταπολεμεί το προνόμιο αυτό , είναι αρνητής της θείας καταγωγής και της ίδιας του της ψυχής .

Σκοπός κάθε όντος είναι η απόλυτη ελευθερία του Εγώ του .
Αυτό επιτυγχάνεται με την αναζήτηση των νόμων της φύσης και του πνεύματος .

Όσο περισσότερο δρα και εξελίσσεται το πνεύμα , τόσο περισσότερο ευρύνονται τα όρια της ελευθερίας του . Όσο μεγαλύτερες ελευθερίες απολαμβάνει , τόσο γίνεται ισχυρότερο και πιο εξελιγμένο .

Η ελευθερία άρα είναι το ΑΛΦΑ και το ΩΜΕΓΑ της εξέλιξης .

Στα ζώα δεν υπάρχει ελευθερία , διότι αυτά δεν έχουν νόηση και ωθούνται σε κάθε ενέργεια της ζωής τους από το ένστικτο .

Η σειρά με την οποία οι ψυχικές ιδιότητες των όντων εκδηλώνονται είναι : ν ό η σ η , θ έ λ η σ η , ε λ ε υ θ ε ρ ί α, η οποία είναι και το αποτέλεσμα των δύο πρώτων .

Με την νόηση και την ελεύθερη αναζήτηση των φαινομένων της φύσης αποκτά το πνεύμα γνώσεις και ανυψώνεται μέχρις ότου φθάσει στην κορυφή της εξέλιξής του , οπότε βρίσκεται στο τέρμα του γήινου αυτού σταδίου .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.Μετάβαση στην Κορυφή της Σελίδας

Το Θέμα καταλαμβάνει 8 Σελίδες:
  1  2  3  4  5  6  7  8
 
 Νέο Θέμα  Απάντηση στο Θέμα
 Εκτυπώσιμη Μορφή
Μετάβαση Σε:

ESOTERICA.gr Forums !

© 2010-11 ESOTERICA.gr

Μετάβαση Στην Κορυφή Της Σελίδας
0.2617188
Maintained by Digital Alchemy